Gorzyce - miejska wieś na północy Podkarpacia

Gorzyce to wieś województwie podkarpackim, w powiecie tarnobrzeskim, w gminie Gorzyce, położona przy trasie Sandomierz – Stalowa Wola w pobliżu ujścia rzeki Łęg do Wisły. Miejscowość plasuje się w czołówce wsi o największej liczbie mieszkańców w Polsce. 

Miejscowość Gorzyce ma charakter miejsko-wiejski. Część wiejska charakteryzuje się skoncentrowaną zabudową w postaci domków jednorodzinnych z przylegającymi do nich budynkami gospodarczo - rolnymi. Na osiedlu zaś dominują elementy zabudowy wielorodzinnej i przemysłowej. 
Na terenie Gorzyc działa wiele zakładów produkcyjnych. W 2001 roku, w wyniku prywatyzacji – firma WSK Gorzyce została przejęta przez korporację amerykańską Federal-Mogul Sp.z o.o. Spółka ta produkuje tłoki oraz odlewy z metali lekkich. 
Na terenie Gorzyc zewidencjonowano kilka obiektów zabytkowych powstałych na przestrzeni XIX i XX wieku. Najcenniejszym i najbardziej znanym jest kościół Św. Franciszka Salezego i Św. Andrzeja Boboli, który został wybudowany w latach 1947-1950. W latach 1997-2000 kościół parafialny znacznie rozbudowano oraz postawiono nową dzwonnicę. 22 października 2017 miała miejsce rekonsekracja świątyni. 

Wg stanu na dzień 15 listopada 2007 gminę Gorzyce zamieszkują 13 842 osoby, w tym liczba mieszkańców Gorzyc wynosi 7 310 osób - obecnie mówi się o liczbie do 10 tys. mieszkańców.

Pocztówka została wydana przez Wydawnictwo L-PRINT. Autorem zdjęć jest Zbigniew Lemiech. Na fotografiach można zobaczyć m. in. były zakład WSK Gorzyce, pocztę, osiedle mieszkaniowe i kościół parafialny.

Potulice - gmina Nakło nad Notecią

Potulice są wsią położoną w gminie Nakło nad Notecią, w powiecie nakielskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Liczy około 1,5 tys. mieszkańców.

To dawna wieś folwarczna, do 1932 roku była w rękach rodziny Potulickich. W okresie okupacji niemieckiej wieś została włączona w granice III Rzeszy; założono tu niemiecki obóz przesiedleńczy i obóz pracy Lebrechtsdorf. W latach 1945–1950 w Potulicach znajdował się Centralny Obóz Pracy dla Niemców, powołany przez Wydział Więziennictwa Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. W roku 1951 utworzono w nim Zakład Karny (ZK) dla mężczyzn. Wielokrotnie modernizowany i przysposobiony dla potrzeb Służby Wieziennej. Od 13 grudnia 1981 do 30 marca 1982 obóz internowania dla działaczy NSZZ "Solidarność" Regionu Bydgoskiego i Regionu Toruńskiego. Obecnie ZK Potulice jest jednostką dla skazanych odbywających karę pierwszy raz.

Zabytki:

• Zespół pałacowo-parkowy – wzniesiony w XIX wieku dla Kazimierza Potulickiego; neogotycki pałac wybudowano według projektu Henryka Marconiego i Stanisława Hebanowskiego.
• Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny – pierwotnie kaplica pałacowa, wzniesiona w 1868 roku. Obiekt, wzniesiony w stylu klasycystycznym, mieści kryptę rodu Potulickich; spoczywa tu także ostatnia z rodu hr. Aniela Potulicka. Po II wojnie światowej przekształcony w magazyn. Od roku 1980 pełni funkcję kościoła parafialnego Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny o. chrystusowców. Od roku 2009 poddawany renowacji (więźba dachowa i poszycie, sufit, ściany, elewacje). W krypcie groby hrabiów Potulickich, w tym: ostatniej z rodu Anieli Potulickiej.
• Cmentarz wojenny – zlokalizowany na terenie byłego obozu przesiedleńczego i pracy (podobóz Stutthofu), mieści pochówki około 1300 osób.

 Źródło: Wikipedia.

 Pocztówka została wydana w 2004 roku przez Oficynę Wydawniczą POMORZE Gdańsk. Przedstawia ona: groby poległych w obozie, kapliczkę przydrożną, kościół parafialny oraz pałac własności hr. Potulickiej. Autorem fotografii jest Bogusław Nieznalski.

Moryń

Miasteczko Moryń położone jest w północno-zachodniej Polsce, w województwie zachodniopomorskim, powiecie gryfińskim, nad jeziorem Morzycko. Moryń jest siedzibą władz samorządowych gminy miejsko-wiejskiej. Cała gmina Moryń leży w otulinie Cedyńskiego Parku Krajobrazowego, a duża jej część należy do samego parku. 

W Moryniu znajdują się liczne zabytki, wśród których możemy wymienić (z Wikipedii):

• Kościół romański z XIII w. pw. Ducha Świętego. Wybudowany jest z kamieni granitowych, na planie krzyża. Unikatowa wieża pochodzi z XV wieku, wolno stojąca z przejazdem. Górna część wieży z latarnią z 1756 roku. Szczyty kościoła dekorowane są licznymi blendami ostrołukowymi i półkolistymi, a także rozetami o uskokowych ościeżach,
• Ołtarz z kostki granitowej (jeden z nielicznych tego typu ołtarzy w Polsce) jest starszy od kościoła o około 100 lat (datowany jest na XII wiek),
• Ambona barokowa z 1711 roku wyrzeźbiona przez lokalnego artystę Hattenkrella,
• Fragmenty gotyckich malowideł z XV wieku,
• Mury miejskie z granitu i kamienia polnego. Wzniesione zostały w początkach XV wieku. Otaczają one miasto kołem o średnicy około 300m. Pierwotnie miały 28 strażnic czworokątnych i jedną bramę z wieżą. Zachował się do dzisiaj ich pełny wieniec (bez bramy i strażnic),
• Zachowany został średniowieczny układ urbanistyczny,
• Budynki mieszkalne z XVIII i XIX wieku wraz z siatką ulic stanowią zespół zabytkowy, niektóre z nich mają tak zwane przedproża,
• Dawna restauracja "Pod Wielkim Rakiem" z okresu po II wojnie światowej (obecnie sklep) przy rynku,
• Ruiny XIV-wiecznego zamku, zbudowanego na półwyspie Zamczysko opodal miasta.

Wg danych z 30 czerwca 2016 w Moryniu mieszka 1 600 osób, natomiast gmina Moryń liczy 4 322 mieszkańców.

Pocztówka została wydana przez LM DESIGN na zlecenie Urzędu Miejskiego w Moryniu. Przedstawia ona: Moryń z lotu ptaka, Urząd Miejski oraz kościół Ducha Świętego.

Wielkanoc 2017

Wszystkim Czytelnikom oraz Sympatykom niniejszego bloga życzę radosnych i błogosławionych Świąt Zmartwychwstania Pańskiego!

Poniżej pocztówka, którą otrzymałem od Edyty.

Frampol

Frampol to miasto w południowej części województwa lubelskiego, w powiecie biłgorajskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Frampol. Historycznie położony jest w Małopolsce, w ziemi lubelskiej. Jest drugim (po Modliborzycach) najmniejszym miastem województwa lubelskiego, zarówno pod względem liczby mieszkańców, jak i powierzchni.

Frampol położony jest na pograniczu Roztocza Zachodniego i Równiny Biłgorajskiej. Północno-wschodnia i wschodnia część obszarów gminy stanowi fragment Szczebrzeszyńskiego Parku Krajobrazowego, a południowa strefę ochronną Lasów Janowskich. Urozmaiconą rzeźbę terenu wieńczy dolina rzeki Białej Łady.

Źródło: Wikipedia.

Wg danych GUS z 30 czerwca 2016 gminę Frampol zamieszkiwały 6 222 osoby, a miasto Frampol liczyło 1 444 mieszkańców.

Pocztówka została wydana w 2010 roku przez Oficynę Wydawniczą DEKORGRAF z Żagania. Nakład wyniósł 200 sztuk. Zdjęcia wykonał Jacek Żabicki.

Na widokówce zaprezentowano:

• pomnik Jana Pawła II;
• kościół Matki Bożej Szkaplerznej i św. Jana Nepomucena;
• murowaną dzwonnicę z 1899 roku;
• drewnianą plebanię z końca XIX wieku;
• szkołę podstawową.

 

Czudec

Czudec to wieś (dawniej miasteczko lokowane w XV w.) w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie strzyżowskim, w gminie Czudec.

Miejscowość jest siedzibą parafii Świętej Trójcy, należącej do dekanatu Czudec w diecezji rzeszowskiej. Wieś jest położona na skraju Pogórza Strzyżowskiego, dzięki czemu posiada duże walory krajobrazowe.

Źródło: Wikipedia.

Wg danych GUS z 30 czerwca 2016 gmina Czudec (7 miejscowości) liczy 11 798 mieszkańców.

Na poniższej pocztówce przedstawiono:

• centrum wsi z lotu ptaka;
• rynek;
• zabudowę rynku;
• Zespół Szkół;
• zespół dworsko-parkowy;
• pomnik Jana Pawła II;
• widok na kościół parafialny. 

Pocztówka została wydana przez Wydawnictwo BRHplus prawdopodobnie w 2015 roku.

Lębork

Lębork leży w północnej Polsce, w północnej części województwa pomorskiego, centralnej części powiatu lęborskiego. Miasto graniczy z dwiema gminami wiejskimi – od zachodu, północy, wschodu, a także częściowo od południa z gminą Nowa Wieś Lęborska oraz na niewielkim odcinku południowym z gminą Cewice.

Lębork jest położony ok. 30 km od Morza Bałtyckiego w pradolinie Łeby-Redy.

Miasto jest ośrodkiem przemysłu elektromaszynowego, spożywczego, mineralnego (cegielnia Wienerberger) oraz lekkiego. Warte zobaczenia są mury miejskie wraz z wieżami, kościół pw. św. Jakuba, miejski ratusz, budynek sądu (dawny zamek krzyżacki) oraz muzeum.

Źródło: Wikipedia

Wg danych GUS z 30 czerwca 2016 miasto zamieszkiwało 35 374  osoby.

Pocztówka wydana przez A.R.W. PAN DRAGON przedstawia Lębork z lotu ptaka. Zdjęcie wykonał Zygmunt Grabowiecki.

Swołowo - gmina wiejska Słupsk

Gmina wiejska Słupsk położona jest w województwie pomorskim, w powiecie słupskim. Administracyjnie podzielona jest na 30 sołectw. Wg danych GUS z 30 czerwca 2016 zamieszkiwało ją 17 228 osób.

Jedną ze wsi gminy Słupsk jest miejscowość Swołowo. Wieś położona jest około 15 km na północny zachód od Słupska, przy trasie Słupsk – Darłowo, z zachowanymi elementami średniowiecznych form zabudowy, m.in. niwa siedliskowa na planie owalnicy, przebieg dróg, zabudowa i zagospodarowanie przestrzeni. Jest to jedna z najciekawszych historycznie wsi na Pomorzu, uznana za Europejską Wieś Dziedzictwa Kulturowego i stolicę "Krainy w Kratę". Znajdują się tu zachowane obiekty budownictwa szkieletowego (ryglowego) z początków XIX wieku, typowego dla bogatych pomorskich zagród chłopskich. 

Zabytki znajdujące się w Swołowie:

• Kościół filialny parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Bruskowie Wielkim z początków XV wieku z zachowanymi elementami gotyckimi, wybudowany przez Joanitów, kościół z cegły, posadowiony na kamiennym fundamencie. Od strony zachodniej jest wieża z czterobocznym hełmem zwieńczonym kulą i chorągiewką z datą 1618. W kościele pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP zachowały się XIV-wieczne empory i drewniany prospekt organowy.
• Zabytkowa zagroda nr 8 – Filia Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku, należąca początkowo do rodziny Albrechtów z obiektami ryglowymi datowanymi na 1838 rok. Jest ona przykładem budownictwa szkieletowego typowego dla bogatych rodów chłopskich w tym rejonie Pomorza. Zrekonstruowana w ostatnich latach, obejmuje dom mieszkalny oraz odtworzoną stodołę, stajnię, oborę oraz chlew.
• Zabytkowe budynki podległe pod Filię Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku - Budynek gospodarczy z piecem chlebowym, Stodoła bogatego pomorskiego chłopa, Chałupa zagrodnika, Dom chlebowy, Stodoła zagrodnika, Budynek gospodarczy – stolarnia, Kuźnia, Budynek gospodarczy – lodownia.

Źródła informacji: Wikipedia.

Pocztówka przedstawia Dom Albrechta w Zagrodzie nr 8 w Swołowie. Zdjęcie wykonała Magdalena Lesiecka, a projekt pocztówki - Mikołaj Radomski. Widokówkę wydał Oddział Etnografii MPŚ w Słupsku.

Atrakcje turystyczne Gryfic

Położone w zachodniopomorskiej Polsce Gryfice posiadają własny hejnał, który od 28 grudnia 2007 odtwarzany jest w Bramie Kamiennej trzy razy w ciągu doby. Poranny i wieczorny hejnał nawiązuje do średniowiecznej tradycji, kiedy oznajmiał otwarcie i zamknięcie bram miasta, południowy natomiast do Hejnału Mariackiego w Krakowie. Utwór poprzednio był grywany z okazji świąt państwowych i ważniejszych wydarzeń. Hejnał powstał na kanwie piosenki „Piękna nasza jest ziemia” z okazji 700-lecia Gryfic. Autorem jest artysta i kompozytor Mieczysław Górny z Gryfic. (Opracowano na podstawie Wikipedii).

Najbardziej znanymi atrakcjami Gryfic są obiekty, które zaprezentowano na pocztówce:

• gotycka Baszta Prochowa z XV wieku;
• gotycka Brama Kamienna (zwana Młyńską) z XV wieku;
• stała Wystawa Pomorskich Kolei Wąskotorowych - filia Muzeum Kolejnictwa w Warszawie;
• gotycka Brama Wysoka (zwana Szczecińską i Nowogardzką) z XIV wieku - obecnie Muzeum i Galeria "Brama";
• dawny kościół ewangelicki z 2 połowy XIX wieku - obecnie cerkiew prawosławna Zaśnięcia NMP;
• gotycki kościół Mariacki Wniebowzięcia NMP z XIV wieku.

Pocztówka została wydana przez DDK Edition. Autorem zdjęć jest Dariusz Krakowiak. Widokówkę zaprojektował Krzysztof Gąszewski.

Gryfice

Gryfice to miasto znajdujące się w północno-zachodniej Polsce, w woewództwie zachodniopomorskim, będące siedzibą powiatu gryfickiego oraz miejsko-wiejskiej gminy Gryfice. Gryfice położone są na Pobrzeżu Szczecińskim, nad rzeką Regą, w odległości 22 km od Morza Bałtyckiego.

Gryfice są lokalnym ośrodkiem usługowo-przemysłowym, a także węzłem komunikacyjnym, w którym zbiegają się trzy drogi wojewódzkie i linia kolejowa. Miasto stanowi centrum administracyjne powiatu – znajdują się tu m.in. starostwo, sąd rejonowy, prokuratura rejonowa, komenda powiatowa Policji i Państwowej Straży Pożarnej.

Gospodarka Gryfic związana jest z rolniczo-turystycznym charakterem regionu. Od czasu zamknięcia jedynej w powiecie cukrowni, a także elewatorów zbożowych, przetwórstwo rolno-spożywcze odgrywa coraz mniejsze znaczenie. W miejscowości działają nieliczne przedsiębiorstwa budowlano-remontowe oraz zakłady przemysłowe. W Gryficach produkowane są wanny, kabiny prysznicowe, brodziki, galanteria papiernicza i wyroby higieniczne. W okolicach miasta znajdują się zakłady przetwórstwa drewna. Ponadto rozwinięty jest sektor usług transportowych, obsługujący obszar wykraczający poza granice powiatu gryfickiego. Znaczna liczba małych podmiotów gospodarczych prowadzi działalność w miejscowościach nadmorskich, w sezonie letnim. (Opracowano na podstawie Wikipedii)

Wg danych GUS na dzień 30 czerwca 2016 Gryfice zamieszkiwało 16 697 osób, natomiast gminę Gryfice - 23 907 osób.

Pocztówkę wydało Wydawnictwo INNOWACJE. Projekt graficzny wykonał Tomasz Flanc, natomiast autorami zdjęć są Ewa Misiecka i Andrzej Grabarski. Fotografie przedstawiają rynek oraz cukrownię w Gryficach.

Bochnia - uzdrowisko i turystyka

W Bochni znajduje się unikatowy na skalę światową ośrodek, Uzdrowisko Kopalnia Soli Bochnia, zajmujący się nowatorską metodą rehabilitacji i leczeniem schorzeń układu oddechowego w oparciu o naturalny mikroklimat podziemnych komór solnych. Zlokalizowany w sąsiedztwie najstarszego w Europie czynnego szybu wydobywczego "Sutoris" sprawia, że wszystkie atrakcje górniczego miasta są dostępne na wyciągnięcie ręki. Zabytkowa Kopalnia Soli Bochnia to najstarsza na ziemiach polskich kopalnia, w której rozpoczęto wydobycie soli kamiennej. Jej początki sięgają 1248 roku. Po blisko ośmiu wiekach eksploatacji przypomina niezwykłe podziemne miasto, zachwycając niepowtarzalnymi wyrobiskami, kaplicami wykutymi w solnych skałach oraz oryginalnymi rzeźbami i urządzeniami wykorzystywanymi przed wiekami. Dziś wnętrza kopalni udostępniane są z wykorzystaniem nowoczesnych technik multimedialnych, dzięki którym zwiedzający w sposób niezwykle atrakcyjny mogą zapoznać się z dziedzictwem kulturowym i historycznym podziemnych wyrobisk. 

Na terenie miasta znajduje się ponadto wiele obiektów zabytkowych i innych atrakcji turystycznych. Wymienić tu możemy m. in. bazylikę, muzea, park archeologiczny oraz liczne szlaki turystyczne. 

Pocztówka została wydana przez DDK Edition. Na zdjęciach autorstwa Dariusza Krakowiaka znajdują się: Uzdrowisko Kopalnia Soli Bochnia, Hotel "Szyb Sutoris"; Urząd Miasta, Sąd Rejonowy; późnobarokowy klasztor dominikanów z XVI-XVII mieszczący obecnie Muzeum im. prof. Stanisława Fischera; pomnik gen. Leopolda Okulickiego; kamienica z XIX wieku przy ul. Solnej; gotycka Bazylika św. Mikołaja Biskupa; barokowe kamieniczki; Urząd Gminy; restauracja "Kasztelania"; budynek Gimnazjum nr 1; budynek Starostwa Powiatowego i Rynek Główny.

Rezerwat w Smarżowej - gmina Brzostek

Smarżowa to wieś położona w kierunku północno-wschodnim od Brzostku. We wsi znajduje się zachowany dworek szlachecki (pierwotnie będący w posiadaniu rodziny Boguszów, a następnie była siedziba ośrodka zdrowia) oraz Rezerwat Przyrody Kamera.

Rezerwat Kamera został utworzony w 1995 roku. Jest to rezerwat leśno-florystyczny, którzy zajmuje powierzchnię 38,01 ha. Położony jest na terenie kompleksu leśnego w szczytowych partiach wzgórz (421 m n.p.m.) zachodniej części Pogórza strzyżowskiego. Celem jego utworzenia było zachowanie bogatego stanowiska rzadkiego krzewu - kłokoczki południowej, liczącego ponad 300 egzemplarzy oraz dobrze wykształconego zbiorowiska żyznej buczyny karpackiej z wieloma gatunkami roślin górskich i chronionych, m.in.: widłaka goździstego, skrzypu olbrzymiego, buławnika mieczolistnego oraz bluszczu pospolitego. 

Ciekawostka: Do końca 1999 roku wieś nosiła nazwę Smarzowa. 

Wg danych Urzędu Miejskiego w Brzostku z końca 2013 roku, wieś Smarżowa zamieszkiwało 661 osób 

Pocztówka została wydana przez Urząd Gminy w Brzostku. Na fotografiach autorstwa Józefa Nosala zostały przedstawione: Rezerwat Przyrody Kamera w Smarżowej, krzew kłokoczki południowej rosnącej w rezerwacie oraz 600-letni dąb w Januszkowicach.

Lipnica Murowana - Gród Świętego Szymona

Lipnica Murowana to wioska gminna położona w województwie małopolskim, w powiecie bocheńskim.

Lipnica Murowana stanowi przykład zabudowy średniowiecznej osady miejskiej o charakterze targowym, zbudowanej w układzie owalnicowym wokół dość dużego rynku. Miasto założył Władysław Łokietek w roku 1326, pozwalając wójtowi wsi Lipnica Murowana założyć miasto na 100 łanach frankońskich na prawie teutońskiem-średzkiem. W 1934 roku osada utraciła prawa miejskie.

Miejscowość leży na terenie Wiśnicko-Lipnickiego Parku Krajobrazowego. Położona jest malowniczo wśród zalesionych wzgórz Pogórza Wiśnickiego. Największe z nich to Paprotna (441 m n.p.m.). Do atrakcji przyrodniczych i turystycznych należą:

• pomnik przyrody Kamienie Brodzińskiego pod jednym z wierzchołków Paprotnej, będący jedną z większych atrakcji turystycznych tej gminy położony na pograniczu miejscowości Lipnica Górna i Rajbrot;
• ścieżka spacerowo-przyrodnicza Kamienie Brodzińskiego prowadząca od drogi nr 966 do grupy ostańców skalnych na Paprotnej; 
• niebieski szlak turystyczny prowadzący szczytami Beskidu Wyspowego i Pogórza Wiśnickiego z Tymbarku do Bochni. 

Na terenie wioski znajdują się cztery obiekty zabytkowe, do których zalicza się: zabudowa Rynku z drewnianymi domami podcieniowymi; gotycki kościół parafialny Andrzeja Apostoła z XIV wieku; barokowy kościół św. Szymona z Lipnicy z XVII wieku; Dawna szkoła trywialna, obecnie siedziba Izby Regionalnej. 

Lipnica Murowana zwana jest Grodem Świętego Szymona. Tu tutaj urodził się w I połowie XV wieku polski święty - Szymon z Lipnicy. O fakcie tym przypomina wotywny kościół, który został wzniesiony na miejscu domu rodzinnego świętego Szymona. Murowany kościół został zbudowany w latach 1636-1648 za namową króla Władysława IV Wazy, w fundacji Stanisława Lubomirskiego, ówczesnego dzierżawcy Lipnicy, i mieszczan lipnickich, jako wotum wdzięczności za zwycięstwo armii polskiej, dowodzonej po śmierci Chodkiewicza przez Lubomirskiego, nad wojskami tureckimi w 1621 roku w bitwie pod Chocimiem. 

Wg danych GUS z końca 2014 roku, gminę Lipnica Murowana zamieszkiwało 5 587 osób. Wieś Lipnica Murowana liczyła kilkaset mieszkańców. 

Pocztówka została wydana przez Wydawnictwo Progress. Zdjęcia Pawła Bielaka przedstawiają: panoramę Lipnicy Murowanej z lotu ptaka, kościół św. Leonarda, wnętrze kościoła św. Leonarda, pomnik przyrody Kamienie Brodzińskiego w Lipnicy Górnej.

Mrągowo

Mrągowo jest położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie mrągowskim. Zgodnie z podziałem geograficznym leży na Pojezierzu Mrągowskim, które jest częścią Pojezierza Mazurskiego.
W Mrągowie jest wiele miejsc do wypoczynku i rekreacji. Alejki, ukwiecone skwery, galeria kamiennych rzeźb pod gołym niebem, parki, promenada wzdłuż jeziora Czos zachęcają do spacerów. Warto zatrzymać się na molo, poobserwować wodne ptactwo, żaglówki, łódeczki pływające po jeziorze i festiwalowy amfiteatr. W upalne dni spacerowicze znajdą ochłodę przy jeziorku Magistrackim, przy mrągowskich fontannach na placu PCK, Wyzwolenia i w Parku Lotników oraz na plażach i przy Źródełku Miłości. Rodziny z dziećmi mogą aktywnie i miło spędzić czas na mini przystani żeglarskiej Ekomarinie z Centrum Edukacji Ekologicznej, boiskach Orlik, w parku linowym przy Mrongoville czy na placach zabaw.
Mrągowo znane jest z licznych imprez. Do najbardziej znanych należą: Mazurska Noc Kabaretowa, Piknik Country Mrągowo, Festiwal Kultury Kresowej, Festiwal Golonki i Wieczór Cygański. Oprócz imprez cyklicznych w Mrągowie organizuje się liczne koncerty jazzowe, wakacyjne Koncerty na Deptaku, odbywające się na mrągowskim molo oraz imprezy okolicznościowe. Szereg imprez kulturalno-rozrywkowych odbywa się także w amfiteatrze na Placu Unii Europejskiej.

Tekst pochodzi ze strony internetowej IT.

Wg danych GUS z końca 2014 roku, Mrągowo zamieszkiwało 22 135 osób.

Pocztówka została wydana przez Wydawnictwo PAN DRAGON. Zdjęcie z lotu ptaka wykonał Zygmunt Grabowiecki.

Dąbrowa Górnicza

Położona na południu Polski, Dąbrowa Górnicza jest najbardziej rozległym pod względem powierzchni (liczy 188 km²) miastem województwa śląskiego; to dziewiąte pod względem wielkości miasto w Polsce. Stanowi część Górnośląsko - Zagłębiowskiej Metropolii "Silesia", skupiającej czternaście miast regionu.

Centrum miasta jest mocno zurbanizowane - oprócz budynków mieszkalnych znajdują się tu także liczne budynki użyteczności publicznej. Dąbrowa Górnicza jest miastem o bardzo zróżnicowanym krajobrazie. Z jednej strony w miejskim pejzażu dominują zakłady przemysłowe, z drugiej malownicze krajobrazy.

Intrygująca i barwna historia, ciekawe zabytki i unikatowa przyroda, imprezy sportowe i wydarzenia kulturalne, ośrodek akademicki i nowoczesne, prężnie rozwijające się firmy – to właśnie Dąbrowa Górnicza. Zielona, młoda i dynamiczna.

Zwykle kojarzona z przemysłem ciężkim, w ostatnich latach zmieniła swój wizerunek: Pustynia Błędowska, jeziora Pogoria, parki, nowoczesna hala sportowa i aquapark kształtują dzisiejsze oblicze „dębowego miasta” – Dąbrowy Górniczej.

Tekst pochodzi ze strony internetowej miasta.

Wg danych GUS z końca 2014 roku, Dąbrowę Górniczą zamieszkiwało 123 376 osób.

Pocztówka została wydana przez Wydawnictwo DDK Edition. Autorem fotografii jest Dariusz Krakowiak.

Na zdjęciach znajdują się:Huta Mittal Steel Poland (d. Huta Katowice); Plac Wolności, pomnik poświęcony "Bohaterom Czerwonych Sztandarów - Dąbrowiakom - twórcom walk o narodowe i społeczne wyzwolenie", w latach 1990-2006 oraz Pałac Kultury Zagłębia; neogotycki kościół Matki Boskiej Anielskiej z 1912 r.;Chechło - Pustynia Błędowska; Dąbrowa Górnicza - Urząd Miasta i Sąd Rejonowy; Aqua Park "Nemo"; Miejska Biblioteka Publiczna; Wyższa Szkoła Biznesu; budynek banku PKO BP przy ul. Piłsudskiego

Nowa Sarzyna

Nowa Sarzyna to miasteczko, będące siedzibą gminy miejsko-wiejskiej, w powiecie leżajskim, w województwie podkarpackim.

Miejscowość powstała na gruntach XIV-wiecznej wsi Sarzyna. W ramach Centralnego Okręgu Przemysłowego, w roku 1937 rozpoczęto budowę zakładów chemicznych z przyfabrycznym osiedlem. Podczas II wojny światowej w okolicy Sarzyny były przeprowadzane liczne akcje dywersyjne polskiego podziemia. Okupacja oraz działania wojenne spowodowały na terenie fabryki ogromne straty. Po wojnie rozpoczął się okres intensywnej odbudowy zakładu i budowy nowych osiedli mieszkaniowych. W 1956 roku Nowa Sarzyna otrzymała status osiedla, a prawa miejskie w 1973 roku.

Nowa Sarzyna charakteryzuje się zupełnym brakiem „starej zabudowy”, budynki miasta są powojenne. Wyglądem bardziej przypomina duże osiedle niż miasto. 

Na terenie gminy Nowa Sarzyna osobliwością na skalę europejską jest położone w Woli Zarczyckiej (przysiółek Kołacznia) naturalne stanowisko azalii pontyjskiej, zwanej inaczej różanecznikiem żółtym - jedyne w Europie, poza Wołyniem i Polesiem. Złocista barwa kwiatów nadaje w maju jej otoczeniu niezrównanego uroku, egzotycznego piękna i przyciąga wielu turystów.Stanowisko to zostało odkryte w 1909 roku przez J. Jędrzejewskiego, nauczyciela szkółki ludowej, a opisane przez prof. Mariana Raciborskiego. W Kołaczni zarośla różanecznika zajmują powierzchnię ok. 450 metrów kwadratowych piaszczystego wzniesienia wydmowego. Ze względu na to, iż krzewy bardzo się zagęściły, nie jest znana ich liczba. 

Wg danych GUS z końca 2014 roku, gminę Nowa Sarzya zamieszkiwało 21 728 osób, w tym miasto - 6 102 osoby.

Pocztówka została wydana w 2014 roku. Na widokówce przedstawione zostały:

• bloki osiedla nr 1 z lotu ptaka;
• Zakłady Chemiczne "Ciech-Sarzyna";
• Ośrodek Wypoczynkowy "Azalia" w Woli Zarczyckiej;
• Azalię Pontyjską z Rezerwatu Przyrody "Kołacznia";
• spływ kajakowy rzeką Trzebośnica;
• konie na pastwisku w sołectwie Majdan Łętowski;
• las "Budzyń";
• rajd rowerowy.

Działdowo

Działdowo to miasto położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie działdowskim, nad rzeką Działdówką.

Działdowo zostało założone w I połowie XIV wieku. Lokacja nastąpiła na ziemi sasińskiej, którą bez powodzenia próbowali sobie podporządkować książęta polscy, a ostatecznie podbił zakon krzyżacki.

Obecnie Dziełdowo jest jedynym miastem na Mazurach, które leżało w granicach II Rzeczypospolitej.

Działdowo jest ośrodkiem przemysłowym oraz handlowo-usługowym. W tym mieście ukształtowane są między innymi przemysły: szklarski, meblarski, spożywczy i budowlany. Działają też zakłady obuwnicze.

Architektura miejska Działdowa zawiera liczne zabytki, między innymi kościół  Podwyższenia Krzyża Świętego z XIV wieku, kościół św. Wojciecha z 1896 roku, gotycki zamek z XIV wieku, XVII-wieczny ratusz, budynek dawnej synagogi, wieżę ciśnień, budynek szkoły medycznej oraz ukształtowany na przełomie XVIII i XIX wieku rynek z zabudową koło ratusza. Przy ulicy Władysława Jagiełły znajduje się również kompleks zabytkowych kamienic.

Przez miasto przechodzi samochodowy szlak turystyczny nazwany Szlakiem Grunwaldzkim. Od 2013 roku w Działdowie działa Interaktywne Muzeum Państwa Krzyżackiego. 

Wg danych GUS z końca 2014 roku, Działdowo zamieszkiwało 21 489 osób.

Pocztówka została wydana w 2014 roku przez Urząd Miejski w Działdowie. Na zdjęciach przedstawione zostały: 

• Zamek Wójtów Krzyżackich z XIV wieku (fot. Michał Budzyński); 
• Budynek byłej gazowni z początku XX wieku, obecnie hotel Varia; 
• Budynek Ratusza z XVIII wieku, obecnie siedziba Interaktywnego Muzeum Państwa Krzyżackiego i USC (fot. Mariusz Kołaj); 
• Interaktywne Muzeum Państwa Krzyżackiego.

Nietypowo - Darmowe pocztówki w świat!

Ostatnio panuje moda wśród lokalnych samorządów (gminnych lub powiatowych), a także stowarzyszeń na wydanie własnych pocztówek. Dla nas - kolekcjonerów i pasjonatów - jest to dobry sposób na powiększenie zbiorów z tych miejscowości, które zostały zapomniane przez duże, najczęściej ogólnopolskie wydawnictwa.

Jednak nie w tym rzecz. Bywa też i tak, że lokalni "wydawcy" zlecają wykonanie zdjęć, a nawet zaprojektowanie pocztówek mieszkańcom. Pomysł ten ma na celu odkrycie mało znanych miejsc lub obiektów, a także uwrażliwienie mieszkańców na elementy pejzażu społeczno-kulturowego, w którym żyją, a którego subtelności na co dzień nie dostrzegają.

Z bardzo nietypową inicjatywą wydania pocztówek wyszła Grupa nieformalna T:RAF (TWÓJ: ROZWÓJ, AKTYWNOŚĆ, FORMA)  z Rybnika, którą tworzą: Mirosław Górka - doktorant na UŚ, Andrzej Górny – doktor nauk humanistycznych, Aldona Urbanek – doktor nauk humanistycznych. 

Grupa realizuje projekt ''T:RAF do Niedobczyc i Niewiadomia''. Istotą przedstawianego pomysłu jest wydanie, a następnie wysłanie bezpłatnie tysiąca specjalnie zaprojektowanych widokówek przedstawiających miejsca znaczące Niedobczyc i Niewiadomia - części Rybnika. Projekt dofinansowany ze środków Program Fundusz Inicjatyw Obywatelskich.

Założeniem projektu jest wpisanie się w Postcrossing – uczestnicy przedsięwzięcia włączając się w proponowane działania mogą sami stać się adresatami kart pocztowych wysyłanych „w rewanżu” z najodleglejszych  zakątków świata. 

O inicjatywie tej możecie przeczytać w artykułach  T:RAF-u.

• Informacje o projekcie;
• Rozstrzygnięcie konkursu na pocztówkowe obiekty.

 Co sądzicie o pomyśle realizowanym przez Grupę T:RAF? Czy wysłaliście już prośbę o pocztówki?

Turystyczna gmina Rewal

Gmina Rewal jest nadmorską gminą wiejską położoną w północnej części powiatu gryfickiego, w województwa zachodniopomorskim. Gmina położona jest na Wybrzeżu Trzebiatowskim w dwukilometrowym pasie nad Morzem Bałtyckim.

Teren gminy obejmuje 7 miejscowości: Niechorze, Pobierowo, Pogorzelica, Pustkowo, Rewal, Śliwin, Trzęsacz.

Dzięki nadmorskiemu położeniu w gminie Rewal doskonale rozwinęła się turystyka. Przez jej teren przebiegają 3 szlaki turystyczne:

• Szlak Nadmorski im. Czesława Piskorskiego (Europejski Szlak Dalekobieżny E-9, 11,9 km);
• Szlak Pobrzeża Rewalskiego (12,8 km);
• Szlak Liwiej Łuży (9,8 km).

Do najciekawszych zabytków w gminie należą m.in.:

• Latarnia Morska Niechorze - administrowana przez Urząd Morski w Szczecinie i jest udostępniona do zwiedzania. Jest jedną z atrakcji turystycznych gminy Rewal, a z jej tarasu widokowego można podziwiać panoramę wybrzeża rewalskiego. Wybudowana w latach 1860–1866; 
• Ruiny kościoła w Trzęsaczu - pozostałość po wybudowanym na przełomie XIV i XV wieku gotyckim kościele  świętego Mikołaja. Świątynia uległa zniszczeniu w wyniku procesów erozyjnych.Do dzisiaj zachowała się jedynie południowa ściana kościoła znajdująca się u szczytu klifu.

Wg danych GUS z końca 2014 roku, gminę Rewal zamieszkiwało 3 846 osób.

Pocztówka została wydana przez Wydawnictwo Kamera. Autorem zdjęć przedstawiających gminę Rewal są: F. Gauer i A. Węgłowski.

Krynica Morska

Krynica Morska to miasto położone w powiecie nowodworski, w województwie pomorskim, na Mierzei Wiślanej, między Zatoką Gdańską a Zalewem Wiślanym. Jest miejscowością turystyczną z portem morskim, czterema przystaniami morskimi i letnim kąpieliskiem.

Obszar lądowy Krynicy Morskiej jest w całości objęty Parkiem Krajobrazowym Mierzeja Wiślana. Funkcję uzupełniającą ochrony tego obszaru spełnia specjalny obszar ochrony siedlisk Zalew Wiślany i Mierzeja Wiślana. W zachodniej części Krynicy znajduje się rezerwat przyrody Buki Mierzei Wiślanej. Obszar morski gminy Krynica Morska jest objęty obszarem specjalnej ochrony ptaków Zalew Wiślany.

Miejscowość posiada pola biwakowe, kempingi, ośrodki wczasowe oraz hotele. W sezonie dostępne jest połączenie statkami żeglugi przybrzeżnej z Tolkmickiem, Elblągiem i Fromborkiem. Na terenie Krynicy Morskiej  został utworzony port morski oraz 4 przystanie morskie. W mieście zorganizowano letnie kąpielisko morskie o długości 1950 m, którego sezon kąpielowy ustalono od 24 czerwca do 31 sierpnia.

Krynica Morska jest jednym z najmniejszych miast w Polsce oraz najmniejszą gminą w Polsce.  Wg danych GUS z końca 2014 roku liczyła 1335 mieszkańców.

Pocztówka została wydana przez Wydawnictwo Kamera. Autorem zdjęć przedstawiających Krynicę Morską są: F. Gauer i A. Węgłowski.