Lębork

Lębork leży w północnej Polsce, w północnej części województwa pomorskiego, centralnej części powiatu lęborskiego. Miasto graniczy z dwiema gminami wiejskimi – od zachodu, północy, wschodu, a także częściowo od południa z gminą Nowa Wieś Lęborska oraz na niewielkim odcinku południowym z gminą Cewice.

Lębork jest położony ok. 30 km od Morza Bałtyckiego w pradolinie Łeby-Redy.

Miasto jest ośrodkiem przemysłu elektromaszynowego, spożywczego, mineralnego (cegielnia Wienerberger) oraz lekkiego. Warte zobaczenia są mury miejskie wraz z wieżami, kościół pw. św. Jakuba, miejski ratusz, budynek sądu (dawny zamek krzyżacki) oraz muzeum.

Źródło: Wikipedia

Wg danych GUS z 30 czerwca 2016 miasto zamieszkiwało 35 374  osoby.

Pocztówka wydana przez A.R.W. PAN DRAGON przedstawia Lębork z lotu ptaka. Zdjęcie wykonał Zygmunt Grabowiecki.

Swołowo - gmina wiejska Słupsk

Gmina wiejska Słupsk położona jest w województwie pomorskim, w powiecie słupskim. Administracyjnie podzielona jest na 30 sołectw. Wg danych GUS z 30 czerwca 2016 zamieszkiwało ją 17 228 osób.

Jedną ze wsi gminy Słupsk jest miejscowość Swołowo. Wieś położona jest około 15 km na północny zachód od Słupska, przy trasie Słupsk – Darłowo, z zachowanymi elementami średniowiecznych form zabudowy, m.in. niwa siedliskowa na planie owalnicy, przebieg dróg, zabudowa i zagospodarowanie przestrzeni. Jest to jedna z najciekawszych historycznie wsi na Pomorzu, uznana za Europejską Wieś Dziedzictwa Kulturowego i stolicę "Krainy w Kratę". Znajdują się tu zachowane obiekty budownictwa szkieletowego (ryglowego) z początków XIX wieku, typowego dla bogatych pomorskich zagród chłopskich. 

Zabytki znajdujące się w Swołowie:

• Kościół filialny parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Bruskowie Wielkim z początków XV wieku z zachowanymi elementami gotyckimi, wybudowany przez Joanitów, kościół z cegły, posadowiony na kamiennym fundamencie. Od strony zachodniej jest wieża z czterobocznym hełmem zwieńczonym kulą i chorągiewką z datą 1618. W kościele pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP zachowały się XIV-wieczne empory i drewniany prospekt organowy.
• Zabytkowa zagroda nr 8 – Filia Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku, należąca początkowo do rodziny Albrechtów z obiektami ryglowymi datowanymi na 1838 rok. Jest ona przykładem budownictwa szkieletowego typowego dla bogatych rodów chłopskich w tym rejonie Pomorza. Zrekonstruowana w ostatnich latach, obejmuje dom mieszkalny oraz odtworzoną stodołę, stajnię, oborę oraz chlew.
• Zabytkowe budynki podległe pod Filię Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku - Budynek gospodarczy z piecem chlebowym, Stodoła bogatego pomorskiego chłopa, Chałupa zagrodnika, Dom chlebowy, Stodoła zagrodnika, Budynek gospodarczy – stolarnia, Kuźnia, Budynek gospodarczy – lodownia.

Źródła informacji: Wikipedia.

Pocztówka przedstawia Dom Albrechta w Zagrodzie nr 8 w Swołowie. Zdjęcie wykonała Magdalena Lesiecka, a projekt pocztówki - Mikołaj Radomski. Widokówkę wydał Oddział Etnografii MPŚ w Słupsku.

Krynica Morska

Krynica Morska to miasto położone w powiecie nowodworski, w województwie pomorskim, na Mierzei Wiślanej, między Zatoką Gdańską a Zalewem Wiślanym. Jest miejscowością turystyczną z portem morskim, czterema przystaniami morskimi i letnim kąpieliskiem.

Obszar lądowy Krynicy Morskiej jest w całości objęty Parkiem Krajobrazowym Mierzeja Wiślana. Funkcję uzupełniającą ochrony tego obszaru spełnia specjalny obszar ochrony siedlisk Zalew Wiślany i Mierzeja Wiślana. W zachodniej części Krynicy znajduje się rezerwat przyrody Buki Mierzei Wiślanej. Obszar morski gminy Krynica Morska jest objęty obszarem specjalnej ochrony ptaków Zalew Wiślany.

Miejscowość posiada pola biwakowe, kempingi, ośrodki wczasowe oraz hotele. W sezonie dostępne jest połączenie statkami żeglugi przybrzeżnej z Tolkmickiem, Elblągiem i Fromborkiem. Na terenie Krynicy Morskiej  został utworzony port morski oraz 4 przystanie morskie. W mieście zorganizowano letnie kąpielisko morskie o długości 1950 m, którego sezon kąpielowy ustalono od 24 czerwca do 31 sierpnia.

Krynica Morska jest jednym z najmniejszych miast w Polsce oraz najmniejszą gminą w Polsce.  Wg danych GUS z końca 2014 roku liczyła 1335 mieszkańców.

Pocztówka została wydana przez Wydawnictwo Kamera. Autorem zdjęć przedstawiających Krynicę Morską są: F. Gauer i A. Węgłowski.

Prabuty

Prabuty to miasto położone w południowo-wschodniej części województwa pomorskiego, w powiecie kwidzyńskim, nad rzeką Liwa, siedziba gminy miejsko-wiejskiej. Miejscowość leży na terenie historycznej Pomezanii, a także wchodzi w skład makroregionu Pojezierza Iławskiego. 

Pierwsza historyczna wzmianka o Prabutach mówi o zniszczeniu w 1236 roku przez wojska krzyżackie pruskiego grodu Rezija, na miejscu którego 40 lat później rozpoczęto budowę zamku i założono osadę. Najstarszy znany przywilej lokacyjny miasta pochodzi z 30 października 1330 roku. Wspomniany zamek w połowie XIV wieku stał się jedną z najwspanialszych rezydencji biskupów w państwie krzyżackim. 

Nazwa Prabuty istniała już w średniowieczu i została przejęta prawdopodobnie od Prusów. Niemiecka nazwa wywodzi się prawdopodobnie od pruskiej nazwy ziemi - Resin (Resinburg) lub też od słowa Riesen (Riesenburg) - miasto, gród olbrzyma. Stąd też olbrzym z maczugą umieszczony w herbie miasta. 

Wg danych GUS z końca czerwca 2014 roku, Prabuty zamieszkiwały 8 782 osoby, natomiast gmina Prabuty liczyła 13 238 mieszkańców. 

Pocztówka, przedstawiająca Prabuty z lotu ptaka, została wydana w 2014 roku przez Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne Prabuty-Riesenburg. Zdjęcia pochodzą z archiwum UMiG Prabuty.

Gmina Kolbudy

Gmina Kolbudy położona jest we wschodniej części województwa pomorskiego, w powiecie gdańskim. Jej obszar zajmuje południowo-wschodnią, krawędziową część Pojezierza Kaszubskiego, sąsiadującego z Żuławami Wiślanymi.

Najbardziej atrakcyjnym miejscem gminy Kolbudy jest kompleks leśny z dominacją buczyn i lasów dębowo-bukowych z malowniczo położonym wśród lasów Jeziorem Otomińskim, objęty ochroną jako Otomiński Obszar Chronionego Krajobrazu.
Na terenie gminy znajdują się dwa rezerwaty przyrody: Bursztynowa Góra i Jar Reknicy, 3 obszary chronionego krajobrazu i 2 użytki ekologiczne. Z racji ochrony przyrody oraz małej odporności przyrodniczej tereny rezerwatów są dostępne w sposób ograniczony. 

Przez teren gminy przechodzą 4 szlaki turystyczne PTTK: szlak turystyczny zielony Skarszewski, szlak turystyczny czarny Gór Szymbarskich, szlak turystyczny niebieski Kartuski i szlak turystyczny żółty Bursztynowy. Wszystkie te szlaki przebiegają przez Otomin. 

W Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków znajdują się 102 obiekty położone na terenie gminy Kolbudy. 4 z nich figurują na liście Narodowego Instytutu Dziedzictwa: 

• kościół NMP Królowej Polski w Lublewie;
• kościół filialny świętego Mikołaja Biskupa w Czapielsku;
• kościół Bożego Ciała w Pręgowie;
• Zespół parkowo-folwarczny w Bielkowie. 

Wg danych Urzędu Gminy z 30 czerwca 2014, gminę Kolbudy zamieszkiwało 14 767 osób stale i czasowo zameldowanych, z czego siedziba gminy miała 3 652 osoby. 

Pocztówka została wydana przez Urząd Gminy Kolbudy. Zdjęcia przedstawiają: gminę Kolbudy z lotu ptaka, kościół Bożego Ciała w Pręgowie, kościół świętego Mikołaja w  Czapielsku, jar rzeki Raduni, elektrownię wodną w Łąpinie.

Luzino

Miejscowość Luzino, będąca siedzibą gminy, jest dużą wsią kaszubską położoną w w województwie pomorskim, w powiecie wejherowskim. Ma charakter małomiasteczkowy. 

Gmina Luzino leży na pograniczu dwóch wielkich jednostek morfologicznych: Pobrzeża Bałtyckiego i Pojezierza Kaszubskiego. W północno-zachodniej części gminy wije się pradolina rzeki Redy - Łeby. Przez Luzino przepływa rzeka Bolszewka, której nazwa z 1680 roku brzmiała Luzińska Struga.

 Luzino jest siedzibą dwóch parafii: MB Różańcowej i św. Wawrzyńca. Ponadto można wymienić kilka atrakcji turystycznych: 

• Muzeum Kaszubskie, w którym znajdują się eksponaty z typowej wsi kaszubskiej oraz historyczne urządzenia codziennego użytku. Muzeum składa się z dwóch części: w budynku - część muzealna oraz na wolnym powietrzu - skansen; 
• Park Dendrologiczny przy siedzibie Nadleśnictwa Strzebielino, w którym podziwiać można rzadkie okazy drzew i krzewów; 
• Grodzisko położone w południowo-wschodniej części Luzina, w lesie nad rzeką Bolszewką. 

Wg danych GUS na koniec 2013 roku, gminę Luzino zamieszkiwały 14 953 osoby, z czego około połowa to mieszkańcy Luzina. 

Pocztówka przedstawia: Gimnazjum im. Pisarzy Kaszubsko-Pomorskich wraz z halą widowiskowo-sportową, Szkołę Podstawową im. Lecha Bądkowskiego i budynek starej szkoły z 1892 roku. 

Fotografie wykonał Feliks Sikora, natomiast pocztówkę wydało Wydawnictwo BIT z Gdańska.

Łeba

Łeba położona jest w województwie pomorskim, w północnej części powiatu lęborskiego, pomiędzy jeziorami Łebsko i Sarbsko, przy ujściu rzeki Łeby do Morza Bałtyckiego oraz rzeki Chełst do Łeby, na Wybrzeżu Słowińskim w otulinie lasów Słowińskiego Parku Narodowego oraz Rezerwatu Mierzei Sarbskiej.

Łeba w roku 1357 otrzymała prawa miejskie. Mimo, iż nie była dużym miastem, prowadziła rozległy handel z miastami hanzeatyckimi. Rozwój komunikacji kolejowej i drogowej zapoczątkował turystyczne dzieje miasta. Intensywny rozkwit miejscowości pod względem turystycznym przyniosły dopiero lata powojenne. Począwszy od 1945 roku Łeba jest chętnie odwiedzanym kurortem letniskowym, a także ważnym ośrodkiem rybackim. 

Łeba to miasto turystyczne. Do głównych atrakcji należą tutaj: kąpieliska letnie, ruchome wydmy, szlaki turystyczne, europejski szlak kulturowy Pomorska Droga św. Jakuba, ławeczka Danuty Hryniewicz, Kapitanat Portu Łeba, wyrzutnia rakiet w Słowińskim Parku Narodowym, filia Muzeum Przyrodniczego w Rąbce z ekspozycją prezentującą wydmy, Aleja Prezydentów RP Ścieżka Czasu oraz liczne plaże, parki i obiekty sakralne. 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, Łebę zamieszkiwało 3 855 osób. 

Pocztówka została wydana przez Wydawnictwo Kamera z Kołobrzegu. Fotografie wykonali: R. Gauer i A. Węgłowski.

Zdjęcia przedstawiają:

• plażę z widokiem na Hotel Neptun;
• port z widokiem na Hotel Bakista;
• zachód słońca nad Bałtykiem;
• wydmy w Słowińskim Parku Narodowym;
• ulicę Kościuszki;
• Park Dinozaurów w Nowęcinie k. Łeby (gm. Wicko);
• latarnię morską Stilo w miejscowości Osetnik k. Łeby (gm. Choczewo).

Gmina Kaliska

Gmina Kaliska położona jest w południowej części województwa pomorskiego, w powiecie starogardzkim. To najbardziej wysunięta na zachód gmina Kociewia - regionu etniczno-kulturowego we wschodniej części Borów Tucholskich. 

Krajobraz gminy należy do najświeższych w kraju i ciekawie urozmaiconych, a jego kształtowanie rozpoczęło się w epoce lodowej już około 13 tysięcy lat przed naszą erą. 

Najniżej położonym względem morza punktem na terenie gminy Kaliska jest punkt nad brzegiem rzeki Wdy, przy granicy między Młyńskiem, a Małym Bukowcem. 

Hasłem promocyjnym gminy Kaliska są słowa: Czuj się jak u siebie w domu. 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, gminę Kaliska zamieszkiwało 5 287 osób. 

Pocztówka została wydana w 2010 roku przez Urząd Gminy Kaliska we współpracy z Wydawnictwem Julita. Fotografia rzeki Wdy pochodzi ze zbiorów UG Kaliska.

Rumia

Rumia jest miastem w województwie pomorskim, w powiecie wejherowskim nad Zagórską Strugą. Z miastami: Wejherowem i Redą tworzy zespół trzech miast zwany Małym Trójmiastem Kaszubskim. Prawa miejskie posiada od 1954 roku.

Rumia leży przy zachodnich, gęsto zalesionych stokach Pradoliny Kaszubskiej nad ciekiem wodnym o wdzięcznej nazwie Zagórska Struga, w bardzo charakterystycznym topograficznie miejscu, na pograniczu różnych form krajobrazowych. Od północy dzieli ją kanał Redy i tereny bagienne, tzw. Mostowe Błota, od wschodu do morza osłania Kępa Oksywska z równinnymi łąkami, zamknięta od południa bagnami chylońskimi.

Ciekawostka: Rumia jest największym miastem niebędącym siedzibą powiatu w Polsce.

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, miasto zamieszkiwało 47 345 osób. 

Widokówka została wydana przez Urząd Miasta w Rumi. Fotografie pochodzą ze zbiorów UM Rumia i MDK Rumia.

Pocztówka przedstawia widok na Rumię z Góry Markowca w kierunku Kępy Oksywskiej z początku XX i XXI wieku.

Ustka

Ustka jest położona w województwie pomorskim, w powiecie słupskim, na Wybrzeżu Słowińskim, u ujścia rzeki Słupi do Morza Bałtyckiego. Jest miastem portowym, uzdrowiskiem z 2 letnimi kąpieliskami morskimi. Miejscowość otrzymała prawa miejskie w 1935 roku.

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, miasto zamieszkiwało 16 306 osób.

Pocztówka została wydana w latach 90. XX wieku przez Wydawnictwo Pan Dragon z Gdańska.

Na pocztówce znajdują się: latarnia morska, plaża z widokiem na falochron oraz fotografie sportów wodnych.