Gorzyce - miejska wieś na północy Podkarpacia

Gorzyce to wieś województwie podkarpackim, w powiecie tarnobrzeskim, w gminie Gorzyce, położona przy trasie Sandomierz – Stalowa Wola w pobliżu ujścia rzeki Łęg do Wisły. Miejscowość plasuje się w czołówce wsi o największej liczbie mieszkańców w Polsce. 

Miejscowość Gorzyce ma charakter miejsko-wiejski. Część wiejska charakteryzuje się skoncentrowaną zabudową w postaci domków jednorodzinnych z przylegającymi do nich budynkami gospodarczo - rolnymi. Na osiedlu zaś dominują elementy zabudowy wielorodzinnej i przemysłowej. 
Na terenie Gorzyc działa wiele zakładów produkcyjnych. W 2001 roku, w wyniku prywatyzacji – firma WSK Gorzyce została przejęta przez korporację amerykańską Federal-Mogul Sp.z o.o. Spółka ta produkuje tłoki oraz odlewy z metali lekkich. 
Na terenie Gorzyc zewidencjonowano kilka obiektów zabytkowych powstałych na przestrzeni XIX i XX wieku. Najcenniejszym i najbardziej znanym jest kościół Św. Franciszka Salezego i Św. Andrzeja Boboli, który został wybudowany w latach 1947-1950. W latach 1997-2000 kościół parafialny znacznie rozbudowano oraz postawiono nową dzwonnicę. 22 października 2017 miała miejsce rekonsekracja świątyni. 

Wg stanu na dzień 15 listopada 2007 gminę Gorzyce zamieszkują 13 842 osoby, w tym liczba mieszkańców Gorzyc wynosi 7 310 osób - obecnie mówi się o liczbie do 10 tys. mieszkańców.

Pocztówka została wydana przez Wydawnictwo L-PRINT. Autorem zdjęć jest Zbigniew Lemiech. Na fotografiach można zobaczyć m. in. były zakład WSK Gorzyce, pocztę, osiedle mieszkaniowe i kościół parafialny.

Frampol

Frampol to miasto w południowej części województwa lubelskiego, w powiecie biłgorajskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Frampol. Historycznie położony jest w Małopolsce, w ziemi lubelskiej. Jest drugim (po Modliborzycach) najmniejszym miastem województwa lubelskiego, zarówno pod względem liczby mieszkańców, jak i powierzchni.

Frampol położony jest na pograniczu Roztocza Zachodniego i Równiny Biłgorajskiej. Północno-wschodnia i wschodnia część obszarów gminy stanowi fragment Szczebrzeszyńskiego Parku Krajobrazowego, a południowa strefę ochronną Lasów Janowskich. Urozmaiconą rzeźbę terenu wieńczy dolina rzeki Białej Łady.

Źródło: Wikipedia.

Wg danych GUS z 30 czerwca 2016 gminę Frampol zamieszkiwały 6 222 osoby, a miasto Frampol liczyło 1 444 mieszkańców.

Pocztówka została wydana w 2010 roku przez Oficynę Wydawniczą DEKORGRAF z Żagania. Nakład wyniósł 200 sztuk. Zdjęcia wykonał Jacek Żabicki.

Na widokówce zaprezentowano:

• pomnik Jana Pawła II;
• kościół Matki Bożej Szkaplerznej i św. Jana Nepomucena;
• murowaną dzwonnicę z 1899 roku;
• drewnianą plebanię z końca XIX wieku;
• szkołę podstawową.

 

Gryfice

Gryfice to miasto znajdujące się w północno-zachodniej Polsce, w woewództwie zachodniopomorskim, będące siedzibą powiatu gryfickiego oraz miejsko-wiejskiej gminy Gryfice. Gryfice położone są na Pobrzeżu Szczecińskim, nad rzeką Regą, w odległości 22 km od Morza Bałtyckiego.

Gryfice są lokalnym ośrodkiem usługowo-przemysłowym, a także węzłem komunikacyjnym, w którym zbiegają się trzy drogi wojewódzkie i linia kolejowa. Miasto stanowi centrum administracyjne powiatu – znajdują się tu m.in. starostwo, sąd rejonowy, prokuratura rejonowa, komenda powiatowa Policji i Państwowej Straży Pożarnej.

Gospodarka Gryfic związana jest z rolniczo-turystycznym charakterem regionu. Od czasu zamknięcia jedynej w powiecie cukrowni, a także elewatorów zbożowych, przetwórstwo rolno-spożywcze odgrywa coraz mniejsze znaczenie. W miejscowości działają nieliczne przedsiębiorstwa budowlano-remontowe oraz zakłady przemysłowe. W Gryficach produkowane są wanny, kabiny prysznicowe, brodziki, galanteria papiernicza i wyroby higieniczne. W okolicach miasta znajdują się zakłady przetwórstwa drewna. Ponadto rozwinięty jest sektor usług transportowych, obsługujący obszar wykraczający poza granice powiatu gryfickiego. Znaczna liczba małych podmiotów gospodarczych prowadzi działalność w miejscowościach nadmorskich, w sezonie letnim. (Opracowano na podstawie Wikipedii)

Wg danych GUS na dzień 30 czerwca 2016 Gryfice zamieszkiwało 16 697 osób, natomiast gminę Gryfice - 23 907 osób.

Pocztówkę wydało Wydawnictwo INNOWACJE. Projekt graficzny wykonał Tomasz Flanc, natomiast autorami zdjęć są Ewa Misiecka i Andrzej Grabarski. Fotografie przedstawiają rynek oraz cukrownię w Gryficach.

Gmina Gubin

Gmina wiejska Gubin położona jest w zachodniej części województwa lubuskiego, w powiecie krośnieńskim, tuż przy granicy z Niemcami. To największa powierzchniowo gmina w województwie lubuskim zajmująca 2,72 % jego powierzchni. Historycznie gmina leży w krainie Łużyc Dolnych, które należały do Słowian połabskich zwanych Sorbami, sami zaś określali się mianem Syrbów – Serbów.

Gmina Gubin oferuje turystom bogate walory przyrodnicze i turystyczne. Na jej terenie znajduje się Krzesiński Park Krajobrazowy położony w środkowym biegu Odry, założony w 1998 roku. Kolejnym miejscem, które warto zobaczyć to rezerwat leśny  Uroczysko Węglińskie, położone pomiędzy wsią Suchodół a Węglinami. W pagórkowatym, przecinanym jarami o stromych zboczach terenie wyróżnić możemy dwa zespoły leśne: świetlistą dąbrowę i las bukowo–dębowy. Wiele spośród rosnących tu 100 do 200-letnich dębów i buków osiąga naprawdę imponujące rozmiary. We wsi Komorów rośnie najgrubszy (887 cm) i najstarszy (ponad 430 letni) wiąz szypułkowy w Polsce, a może i najstarszy w Europie. W kolejnym rezerwacie rezerwacie przyrody  - Dębowiec - występuje największy chroniony gatunek owadów: jelonek rogacz i kozioróg dębosz. Ponadto istnieje jeszcze rezerwat przyrody Gubińskie Mokradła, który chroni populację ptaków wodnych i błotnych oraz najcenniejszych pod względem ornitologicznym siedlisk będących ostoją w okresie lęgów, jak i podczas wędrówek. 

Przez gminę Gubin przebiega 6 szlaków pieszych (o długości od 6 do 16 km) oraz szlaki: Szlak po Starym Kraju i Szlak po Świętym Kraju.

Oprócz bogactwa przyrodniczego na turystów czekają także inne atrakcje, takie jak kościoły, jeziora, Muzeum Gospodarstwa Wiejskiego w Bieżycach oraz pałac z XIX wieku w Luboszycach.

Wg danych GUS z końca 2014 roku, gminę Gubin zamieszkiwały 7 343 osoby. 

Pocztówka ze zdjęciami Anny Durawy oraz z archiwum Urzędu Gminy Gubin przedstawia: kościół w Witaszkowie, bogactwo lasów, kościół w Starosiedlu (z lewej), gubińską przyrodę (środek), Muzeum Gospodarstwa Wiejskiego w Bieżycach, pałac w Luboszychac i kolumnę w Brzozowie (z prawej).

Zamek w Raciążku

Pierwszy drewniano-ziemny gród został wzniesiony w Raciążku prawdopodobnie w połowie XIII wieku przez biskupów kujawskich. Gród został zdobyty przez Krzyżaków w 1330 roku.

Nie jest znana dokładna data powstania zamku. Prawdopodobnie miało to miejsce niedługo po zniszczeniu grodu przez Krzyżaków, ponieważ biskupom zależało na posiadaniu swojej rezydencji niedaleko Włocławka.

Pewne jest, że zamek wzniósł biskup Maciej z Gołańczy, który zmarł w 1364 roku. Początkowo był to tylko jeden budynek o trzech kondygnacjach i rozmiarach 12x25 m. Do 1383 roku został on powiększony do rozmiarów 17x25 m przez biskupa Zbyluta z Gołańczy, następcę Macieja. Wtedy też powstały obwodowe mury wzdłuż krawędzi zbocza. Podczas kolejnych rozbudów przy południowym odcinku murów powstały zabudowania gospodarcze, a w narożniku południowo-zachodnim biskup Jan Karnkowski wzniósł czworoboczną wieżę. 

W latach 1582-1600 Hieronim Rozdrażewski rozbudował zamek oraz przekształcił wnętrza tak, że powstała późnorenesansowa obronna rezydencja. Podczas tej przebudowy wzniesiono przy suchej fosie, w pewnym oddaleniu na zachód od murów zamkowych, czworoboczną wieżę bramną. 

Po zniszczeniach z drugiej połowy XVII wieku zamek został opuszczony, a pozostałości budynków gospodarczych rozebrane. W początkach XVIII wieku Felicjan Szaniawski wzniósł drewniany budynek poza terenem zamkowym, a w 1720 roku biskup Krzysztof Antoni Szembek wykorzystał zniszczone mury głównego budynku zamkowego do wzniesienia barokowego pałacu, do czego zatrudnił architekta Jana Cocchiego. 

Po rozbiorze Polski, w 1804 roku, władze pruskie przeznaczyły zamek do rozbiórki. 

W latach 1978-1985 przeprowadzone zostały badania, po których zamek zabezpieczono jako trwałą ruinę.

Pocztówka przedstawia ruiny zamku w Raciążku. Została ona wydana w 2005 roku przez Wydawnictwo Julita. Zdjęcie archiwalne UG Raciążek.

Gmina Męcinka

Gmina Męcinka położona jest w centralnej części województwa dolnośląskiego, w powiecie jaworskim. Powierzchniowo jest jedną z większych gmin. Jej obszar obejmuje blisko 148 km², z czego przeważają użytki rolne, nieco mniej zajmują lasy. 

Atrakcyjność turystyczną gmina Męcinka zawdzięcza korzystnemu usytuowaniu na Równinie Jaworskiej i Pogórzu Kaczawskim oraz położeniu na terenie utworzonego w 1992 roku Parku Krajobrazowego Chełmy. 

W części nizinnej terenu gminy położony jest sztuczny zbiornik wody Słup. Południową część gminy charakteryzuje górzysty krajobraz oraz znaczne zalesienie. Trzy z dziewięciu wyższych wzniesień byłego województwa legnickiego położone są na gminy Męcinka: Rosocha (464 m n.p.m.), Czartowska Skała (463 m n.p.m.) oraz Górzec (445 m n.p.m.). Na zboczu wzgórza Górzec atrakcją turystyczną są XIX-wieczne słupowe kapliczki – stacje Drogi Krzyżowej z kaplicą pielgrzymkową na szczycie. 

Wg danych Urzędy Gminy Męcinka na koniec 2014 roku gminę zamieszkiwało 4 973 osoby. Siedziba gminy, Męcinka,  miała 834 mieszkańców, natomiast najludniejsza wieś, Piotrowice, liczyła 1 035 mieszkańców.

Pocztówka została wydana w 2006 roku przez Wydawnictwo Julita. Zdjęcia pochodzą z archiwum UG Męcinka. Przedstawiają one: miejscowość Męcinka, kwiat tulipanowca z Sichowa oraz panoramę Słup.

Gmina Raciążek

Gmina Raciążek położona jest w północno-wschodniej części powiatu aleksandrowskiego, w województwie kujawsko-pomorskim.

Stolica gminy, Raciążek, to miejscowość o charakterze obronnym. Pierwsza wzmianka o niej pochodzi z 2. połowy XI wieku z aktu uposażenia Benedyktynów w Mogilnie. W 1250 roku Raciążek występował jako własność biskupów włocławskich. W 1317 roku wieś uzyskała prawa miejskie, które zostały odebrane w 1867 roku przez władze carskie za sprzyjanie powstaniu styczniowemu. 

Do najciekawszych zabytków Raciążka należą: późnogotycko-renesansowy kościół Wszystkich Świętych i św. Hieronima z 1597-1612 oraz ruiny zamku z XIV-XVIII wieku. 

Wg danych GUS z końca czerwca 2014 roku, gminę Raciążek zamieszkiwało 3 144 osoby, z czego ponad połowę stanowili mieszkańcy Raciążka. 

Pocztówka została wydana w 2005 roku przez Wydawnictwo Julita. Zdjęcia z archiwum UG Raciążek przedstawiają panoramę Wisły oraz ruiny zamku w Raciążku.

Gmina Warta Bolesławiecka

Gmina Warta Bolesławiecka jest jedną z sześciu gmin powiatu bolesławieckiego położonego w północno-zachodniej części województwa dolnośląskiego.

Teren gminy Warta Bolesławiecka charakteryzuje się dość urozmaiconą rzeźbą. Krajobraz tworzą tu liczne wzgórza i grzbiety wododziałowe, leżące pomiędzy dolinami potoków Osiki i Brenny, będącymi dopływami Bobrzycy i Czerny Wielkiej.

W Warcie Bolesławieckiej i okolicach turyści mogą spotkać wiele zabytków i pomników przyrody. Wyznaczono także 5 szlaków turystycznych:

• Czerwony (Szlak II  Armii Wojska Polskiego), który przebiega trasą:  Bolesławiec - Tomaszów Bolesławiecki - Wilczy Las – Okmiany – Chojnów - Legnica;
• Czarny na trasie: Okmiany- Lubków – Iwiny – Jurków – Grodziec;
• Żółty biegnący trasą: Bolesławiec – Kraszowice – Wartowice – Warta Bolesławiecka – Tomaszów Bolesławiecki – Krępnica – Bolesławiec;
• Niebieski przebiegający przez: Bolesławiec – Wartowice – Raciborowice Górne – Lwówek Śląski;
• Zielony (Szlak Leśny) - wytyczony na trasie: Bolesławiec – Tomaszów Bolesławiecki – Szczytnica – Lubin.

Na wycieczkę po gminie Warta Bolesławiecka można wybrać się również szlakiem rowerowym (czerwonym), nazwanym Szlakiem miedzi i kamienia. Długość szlaku to 68,1km.

Wg danych GUS na koniec 2013 roku, gminę Warta Bolesławiecka zamieszkiwało 8 419 osób. Siedzibę gminy - Wartę Bolesławiecką - zamieszkiwały 843 osoby (dane UG z 2009 roku).

Pocztówka została wydana w 2007 roku przez Wydawnictwo Julita. Przedstawia ona siedzibę Urzędu Gminy i wóz strażacki OSP Warta Bolesławiecka.

Gmina Sieciechów

Gmina Sieciechów jest położona w południowo-wschodniej części powiatu kozienickiego, w województwie mazowieckim. Od 1998 roku siedzibą gminy jest miejscowość Sieciechów, wcześniej była nią Wola Klasztorna. 

Obecna siedziba gminy swą nazwę bierze od znanego Pallatyna z czasów Księcia Hermana (1075) - Sieciecha. Ród Sieciecha wywodził się z książęcego rodu Starzów Toporów, który rządził państwem Wiślan do chwili połączenia się z Polanami. Rejon Sieciechowa był więc siedzibą książąt. W 2 połowie XIV wieku król Kazimierz Wielki wzniósł murowany zamek na wysoczyźnie przy samym korycie Wisły, w jej zakolu. Dziś w miejscu po zamku można znaleźć kamienie, fragmenty cegieł i ceramiki. Istnieje też hipoteza, że relikty zamku znajdują się obecnie w korycie Wisły. 

W Sieciechowie znajduje się największe w powiecie jezioro, zwane Czaple. Duża powierzchnia i czysta woda stwarza wspaniałe warunki do wypoczynku i uprawiania sportów wodnych. Ponadto jezioro jest „rajem” dla wędkarzy. W gminie, na spragnionych ciszy, kontaktów z przyrodą i czystego powietrza wczasowiczów czekają gospodarstwa agroturystyczne. Ponadto niewielka lesistość miny i jej położenie w pradolinie Wisły decydują o wyjątkowych walorach przyrodniczych tego obszaru. Szerokie, nieuregulowane koryto Wisły z licznymi wyspami stwarza dogodne warunki życia dla bardzo wielu gatunków flory i fauny. 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, gmina Sieciechów liczyła 4 108 mieszkańców. 

Pocztówka została wydana przez Gminę Sieciechów. Zdjęcia zostały wykonane przez Eugeniusza Jaworskiego i Wydawnictwo DTPsystem. 

Widokówka przedstawia mapę oraz najważniejsze obiekty zlokalizowane na terenie gminy Sieciechów.

Gmina Karczmiska

Gmina Karczmiska jest gminą wiejską położoną w południowo-zachodniej części województwa lubelskiego, w powiecie opolskim. Gmina ta leży w zachodniej części Wyżyny Lubelskiej, na styku trzech subregionów: Płaskowyżu Nałęczowskiego, Równiny Bełżyckiej i Kotliny Chodelskiej. Wyraźnie widoczna jest dwudzielność krajobrazu: północna i północno-wschodnia część gminny to wysoko rozwinięta wysoczyzna rozcięta płytkimi dolinami dopływów rzeki Chodelki, a pozostałe obszary to dolina tej rzeki. 

Siedzibą gminy jest wieś Karczmiska Pierwsze (niegdyś Karczmiska). Tam też znajduje się późnoklasycystyczny zespół dworsko-parkowy z XIX wieku. 

Ciekawostka: W 1952 roku we wsi Chodlik należącej do gminy Karczmiska dokonano odkrycia wczesnośredniowiecznego grodu pochodzącego z początku VIII wieku naszej ery. To największe w Polsce grodzisko zamieszkiwane przez Słowian z plemienia Lędzian. 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, gminę zamieszkiwały 5 774 osoby.

Widokówka została wydana przez Gminę Karczmiska. Autorem fotografii jest St. Turski.

Pocztówka przedstawia: dąb - pomnik przyrody Władek z Zarzęby o średnicy pnia 833 cm i wysokości 35 m, grodzisko w Chodliku z przełomu VII i VIII wieku, późnoklasycystyczny zespół dworsko-parkowy z XIX wieku w Karczmiskach Pierwszych.

Ciechocinek

Ciechocinek to miasto położone na Kujawach, w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie aleksandrowskim. Jest miastem o charakterze uzdrowiskowym - prawa miejskie posiada od 1916 roku. W mieście tym nie ma przemysłu. Znajdują się tam: szpitale uzdrowiskowe, sanatoria, prewentorium, ośrodki wypoczynkowe (wczasowo-turystyczne), zakłady przyrodolecznicze, pijalnia wód mineralnych, hotele, restauracje, warzelnia soli. Część uzdrowiskowa bogata jest w zieleń parków, skwerów, kwietników i dywanów kwiatowych. W Ciechocinku leczy się choroby narządów ruchu, reumatyczne, ortopedyczno-urazowe, kobiece, układu oddechowego, nerwowego i krążenia. 

Wg danych Urzędu Miejskiego na koniec czerwca 2013 roku, miasto zamieszkiwało 10 499 osób. 

Pocztówka wydana została w 2009 roku przez Wydawnictwo Świętokrzyskie ELIPSA. Fotografie wykonał Krzysztof Śliwa.

W centralnej części widokówki przedstawiony został Park Zdrojowy. W górnej części pocztówki zaprezentowane zostały: pijalnia wód mineralnych oraz tężnia, natomiast w dolnej: fontanna Grzybek, Pałacyk z 1910 roku - obecnie siedziba dyrekcji uzdrowiska, restauracja Zdrojowa - dawne Casino Europa.

Ostrowiec Świętokrzyski

Ostrowiec Świętokrzyski to drugi po Kielcach, pod względem obszaru i liczby ludności ośrodek województwa świętokrzyskiego. Miasto jest siedzibą władz powiatu ziemskiego - ostrowieckiego, który tworzy wraz z pięcioma sąsiednimi gminami. Miejscowość została założona w 1597 roku, natomiast prawa miejskie posiada od 1613 roku.

Miasto położone jest nad rzeką Kamienną, do której uchodzą: Szewnianka, Modła i Struga Denkowska. Jego północna część znajduje się na Przedgórzu Iłżeckim, a południowa na skraju Wyżyny Opatowskiej. Kilkanaście kilometrów na południowy zachód od miasta rozpościera się Pasmo Jeleniowskie Gór Świętokrzyskich.

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, miasto zamieszkiwało 72 525 osób.

Pocztówka została wydana w 2008 roku przez Wydawnictwo Elipsa. Fotografie wykonał Krzysztof Śliwa.

Na widokówce przedstawiono: Muzeum Historyczno-Archeologiczne, Kościół Najświętszego Serca Jezusowego, Hotel Gromada, rynek z widokiem na kolegiatę Świętego Michała Archanioła, basen oraz tablicę upamiętniającą honorowych dawców krwi.

Gmina Krzęcin

Gmina Krzęcin położona jest na południowym krańcu województwa zachodniopomorskiego, w granicach powiatu choszczeńskiego. Największym atutem gminy są walory przyrodnicze i krajobrazowe. Rozciąga się tutaj Obszar Chronionego Krajobrazu, obejmujący wschodnią część gminy, na terenie którego położone są projektowane rezerwaty i użytki ekologiczne oraz 12 pomników przyrody w postaci drzew. Wśród zabytków przeważają obiekty sakralne (do najciekawszych należą kościoły w Krzęcinie, Żeńsku, Rakowie, Chłopowie, Nowym Klukomiu) i rezydencje pałacowe (Przybysław, Mielęcin, Rakowo). 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, gminę zamieszkiwały 3 823 osoby. 

Pocztówka wydana została przez Urząd Gminy w Krzęcinie. Przedstawia ona mapę gminy, którą wykonał M. Brzeziński.

Gmina Konstantynów

Gmina Konstantynów jest najdalej wysuniętą na północ gminą powiatu bialskiego i województwa lubelskiego. Naturalną granicę gminy od strony północnej stanowi rzeka Bug.

W skład gminy Konstantynów wchodzi 17 miejscowości - 12 wsi (Antolin, Gnojno, Komarno, Komarno-Kolonia, Konstantynów, Solinki, Wandopol, Wichowicze, Witoldów, Wólka Polinowska, Zakalinki i Zakanale) oraz 5 kolonii (Głuchowo, Ludwinów, Międzylesie, Siekierka i Zakalinki).

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, gminę zamieszkiwało 4 100 osób.

Pocztówka została wydana przez Urząd Gminy Konstantynów.

Tło pocztówki stanowi przełom Bugu, na którym umieszczono mapkę, herb, nazwę gminy oraz 11 zdjęć. Zdjęcia przedstawione z lewej strony mapki ukazują: Pałac w Konstantynowie, kościół parafialny w Komarnie, Gminne Centrum Kultury i dom strażaka w Konstantynowie, Urząd Gminy w Konstantynowie, Gimnazjum im. Cypriana Norwida w Konstantynowie, zabytkowy kościół  w Komarnie, Dom Dziecka w Komarnie-Kolonii. Z prawej strony mapki przedstawiono zdjęcia: kościoła parafialnego w Gnojnie, kościoła parafialnego w Konstantynowie, kapliczki w Konstantynowie oraz koźlaka (wiatraka) w wiosce Zakalinki.