Gorzyce - miejska wieś na północy Podkarpacia

Gorzyce to wieś województwie podkarpackim, w powiecie tarnobrzeskim, w gminie Gorzyce, położona przy trasie Sandomierz – Stalowa Wola w pobliżu ujścia rzeki Łęg do Wisły. Miejscowość plasuje się w czołówce wsi o największej liczbie mieszkańców w Polsce. 

Miejscowość Gorzyce ma charakter miejsko-wiejski. Część wiejska charakteryzuje się skoncentrowaną zabudową w postaci domków jednorodzinnych z przylegającymi do nich budynkami gospodarczo - rolnymi. Na osiedlu zaś dominują elementy zabudowy wielorodzinnej i przemysłowej. 
Na terenie Gorzyc działa wiele zakładów produkcyjnych. W 2001 roku, w wyniku prywatyzacji – firma WSK Gorzyce została przejęta przez korporację amerykańską Federal-Mogul Sp.z o.o. Spółka ta produkuje tłoki oraz odlewy z metali lekkich. 
Na terenie Gorzyc zewidencjonowano kilka obiektów zabytkowych powstałych na przestrzeni XIX i XX wieku. Najcenniejszym i najbardziej znanym jest kościół Św. Franciszka Salezego i Św. Andrzeja Boboli, który został wybudowany w latach 1947-1950. W latach 1997-2000 kościół parafialny znacznie rozbudowano oraz postawiono nową dzwonnicę. 22 października 2017 miała miejsce rekonsekracja świątyni. 

Wg stanu na dzień 15 listopada 2007 gminę Gorzyce zamieszkują 13 842 osoby, w tym liczba mieszkańców Gorzyc wynosi 7 310 osób - obecnie mówi się o liczbie do 10 tys. mieszkańców.

Pocztówka została wydana przez Wydawnictwo L-PRINT. Autorem zdjęć jest Zbigniew Lemiech. Na fotografiach można zobaczyć m. in. były zakład WSK Gorzyce, pocztę, osiedle mieszkaniowe i kościół parafialny.

Czudec

Czudec to wieś (dawniej miasteczko lokowane w XV w.) w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie strzyżowskim, w gminie Czudec.

Miejscowość jest siedzibą parafii Świętej Trójcy, należącej do dekanatu Czudec w diecezji rzeszowskiej. Wieś jest położona na skraju Pogórza Strzyżowskiego, dzięki czemu posiada duże walory krajobrazowe.

Źródło: Wikipedia.

Wg danych GUS z 30 czerwca 2016 gmina Czudec (7 miejscowości) liczy 11 798 mieszkańców.

Na poniższej pocztówce przedstawiono:

• centrum wsi z lotu ptaka;
• rynek;
• zabudowę rynku;
• Zespół Szkół;
• zespół dworsko-parkowy;
• pomnik Jana Pawła II;
• widok na kościół parafialny. 

Pocztówka została wydana przez Wydawnictwo BRHplus prawdopodobnie w 2015 roku.

Rezerwat w Smarżowej - gmina Brzostek

Smarżowa to wieś położona w kierunku północno-wschodnim od Brzostku. We wsi znajduje się zachowany dworek szlachecki (pierwotnie będący w posiadaniu rodziny Boguszów, a następnie była siedziba ośrodka zdrowia) oraz Rezerwat Przyrody Kamera.

Rezerwat Kamera został utworzony w 1995 roku. Jest to rezerwat leśno-florystyczny, którzy zajmuje powierzchnię 38,01 ha. Położony jest na terenie kompleksu leśnego w szczytowych partiach wzgórz (421 m n.p.m.) zachodniej części Pogórza strzyżowskiego. Celem jego utworzenia było zachowanie bogatego stanowiska rzadkiego krzewu - kłokoczki południowej, liczącego ponad 300 egzemplarzy oraz dobrze wykształconego zbiorowiska żyznej buczyny karpackiej z wieloma gatunkami roślin górskich i chronionych, m.in.: widłaka goździstego, skrzypu olbrzymiego, buławnika mieczolistnego oraz bluszczu pospolitego. 

Ciekawostka: Do końca 1999 roku wieś nosiła nazwę Smarzowa. 

Wg danych Urzędu Miejskiego w Brzostku z końca 2013 roku, wieś Smarżowa zamieszkiwało 661 osób 

Pocztówka została wydana przez Urząd Gminy w Brzostku. Na fotografiach autorstwa Józefa Nosala zostały przedstawione: Rezerwat Przyrody Kamera w Smarżowej, krzew kłokoczki południowej rosnącej w rezerwacie oraz 600-letni dąb w Januszkowicach.

Nowa Sarzyna

Nowa Sarzyna to miasteczko, będące siedzibą gminy miejsko-wiejskiej, w powiecie leżajskim, w województwie podkarpackim.

Miejscowość powstała na gruntach XIV-wiecznej wsi Sarzyna. W ramach Centralnego Okręgu Przemysłowego, w roku 1937 rozpoczęto budowę zakładów chemicznych z przyfabrycznym osiedlem. Podczas II wojny światowej w okolicy Sarzyny były przeprowadzane liczne akcje dywersyjne polskiego podziemia. Okupacja oraz działania wojenne spowodowały na terenie fabryki ogromne straty. Po wojnie rozpoczął się okres intensywnej odbudowy zakładu i budowy nowych osiedli mieszkaniowych. W 1956 roku Nowa Sarzyna otrzymała status osiedla, a prawa miejskie w 1973 roku.

Nowa Sarzyna charakteryzuje się zupełnym brakiem „starej zabudowy”, budynki miasta są powojenne. Wyglądem bardziej przypomina duże osiedle niż miasto. 

Na terenie gminy Nowa Sarzyna osobliwością na skalę europejską jest położone w Woli Zarczyckiej (przysiółek Kołacznia) naturalne stanowisko azalii pontyjskiej, zwanej inaczej różanecznikiem żółtym - jedyne w Europie, poza Wołyniem i Polesiem. Złocista barwa kwiatów nadaje w maju jej otoczeniu niezrównanego uroku, egzotycznego piękna i przyciąga wielu turystów.Stanowisko to zostało odkryte w 1909 roku przez J. Jędrzejewskiego, nauczyciela szkółki ludowej, a opisane przez prof. Mariana Raciborskiego. W Kołaczni zarośla różanecznika zajmują powierzchnię ok. 450 metrów kwadratowych piaszczystego wzniesienia wydmowego. Ze względu na to, iż krzewy bardzo się zagęściły, nie jest znana ich liczba. 

Wg danych GUS z końca 2014 roku, gminę Nowa Sarzya zamieszkiwało 21 728 osób, w tym miasto - 6 102 osoby.

Pocztówka została wydana w 2014 roku. Na widokówce przedstawione zostały:

• bloki osiedla nr 1 z lotu ptaka;
• Zakłady Chemiczne "Ciech-Sarzyna";
• Ośrodek Wypoczynkowy "Azalia" w Woli Zarczyckiej;
• Azalię Pontyjską z Rezerwatu Przyrody "Kołacznia";
• spływ kajakowy rzeką Trzebośnica;
• konie na pastwisku w sołectwie Majdan Łętowski;
• las "Budzyń";
• rajd rowerowy.

Krasiczyn - Zespół pałacowo-parkowy

Krasiczyn to wieś gminna, kiedyś miasteczko,  w powiecie przemyskim, w województwie podkarpackim, u podnóża Pogórza Przemyskiego. To także dawna rezydencja magnaterii polskiej.

Najokazalszym i najciekawszym obiektem na terenie gminy Krasiczyn jest Zespół pałacowo–parkowy. Znany on jest przez turystów krajowych, jak również zagranicznych. Krasiczyn, wspaniały zamek, swoją nazwę, powstanie i podniesienie do rangi miasteczka zawdzięcza w głównej mierze Marcinowi, potomkowi Jakuba z Siecina. Istniejący do dziś czworokątny zamek i niewielkie miasteczko przez długie lata funkcjonowały jak dwa sprzężone ze sobą organizmy. Zamek i historyczne miasteczko leżały na wspólnej osi, wyznaczonej układem głównych bram zamkowych. 

Charakterystyczne dla zamku są 4 odmienne wieże narożne: Boska, Papieska, Królewska i Szlachecka. Miały one odzwierciedlać wieczny porządek oraz role Kościoła, króla, papieża i szlachty. 

Krasiczyński zamek powstał na przełomie XVI i XVII wieku. W roku 1726 Krasiczyn został najechany przez wojska rosyjskie i Kozaków, w związku czym zamek został poważnie zniszczony. W 1852 roku doszło do pożaru budowli. Od lat 70. XX wieku zamek był stopniowo odbudowywany. Obecnie w zespole zamkowo-parkowym znajduje się hotel i restauracja. Niektóre części zamku są udostępnione do zwiedzania w grupach z przewodnikiem. 

Wg danych Urzędu Gminy z końca 2014 roku, gminę zamieszkiwało 5 001 osób stale zameldowanych. Najludniejsza wioska w gminie, Prałkowce, miała 887 mieszkańców. Krasiczyn liczył 609 osób. 

Pocztówka przedstawia Zespół Zamkowo-Pałacowy. Została wydana przez Emi Studio z Przemyśla. Fot. archiwum Agencji Rozwoju Przemysłu Oddział w Krasiczynie.

Pocztówka została wygrana w konkursie łapania licznika na Edi postcrossing blog.

Brzostek

Miasto Brzostek położone jest nad rzeką Wisłoką, na pograniczu Pogórza Ciężkowickiego i Strzyżowskiego. Pod względem administracyjnym należy do województwa podkarpackiego i powiatu dębickiego. 

W Brzostku ma siedzibę Urząd Miejski, któremu podlega 19 miejscowości. Miasto stanowi centrum usługowo-handlowe dla okolicznych wiosek. Malownicze położenie u wrót Pogórza Karpackiego oraz stosunkowo duża ilość lasów stwarzają dogodne warunki dla rozwoju turystyki. 

Brzostek należy do najstarszych miejscowości województwa podkarpackiego, jakie potwierdzają dokumenty pisane w Krakowie (maj 1123 - styczeń 1125) i wydane przez legata papieskiego Kaliksta II. Wówczas była to mała wioska należąca do dóbr opactwa benedyktynów w Tyńcu. Od XIV wieku miejscowość rozwinęła się jako osada targowa. W XVI wieku Brzostek został całkowicie spalony przez wojska węgierskie, zaś w XVII wieku przez wojska księcia siedmiogrodzkiego Jerzego Rakoczego. 

Prawa miejskie miejscowość posiadała w latach 1367-1934. Zostały one jej przywrócone 1 stycznia 2009. 

Wg danych Urzędu Miejskiego w Brzostku z końca 2013 roku, miasteczko zamieszkiwało 2 749 osób, natomiast w gminie Brzostek zameldowanych było 13 390 osób.

Pocztówka została wydana przez Towarzystwo Miłośników Ziemi Brzosteckiej i Radę Gminy w Brzostku. Zdjęcia wykonał Bogdan Stanaszek.

Na widokówce znajdują się:

• kościół Znalezienia Krzyża Świętego w Brzostku;
• widok na Brzostek od strony południowej;
• obraz św. Leonarda z XVII wieku;
• wzgórze św. Leonarda w Kleciach;
• dwór z XVIII wieku w Kleciach;
• Wisłoka w Kamienicy Dolnej.

Rakszawa

Rakszawa jest dużą wsią, a zarazem siedzibą gminy Rakszawa w powiecie łańcuckim, w województwie podkarpackim.

Pierwsza udokumentowana wzmianka o Rakszawie pochodzi z 1585 roku. Nie zachował się akt lokacyjny wsi, jednak najprawdopodobniej powstała ona w XVI wieku. Na tutejszych terenach osiedlała się na stałe ludność wołoska - grupy etniczne zamieszkujące pierwotnie Półwysep Bałkański, posługujących się językami wschodnioromańskimi. Do dziś jedna z części Rakszawy nosi nazwę Wołochy. 

W Rakszawie znajdują się główne instytucje gminne. Ponadto działają tu: dwie parafie rzymskokatolickie (parafia Podwyższenia Krzyża Świętego i parafia Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła), przedszkole, 3 szkoły podstawowe, gimnazjum i szkoła ponadgimnazjalna (Zespół Szkół Tekstylno-Gospodarczych). 

Ciekawe obiekty, które warto zobaczyć w Rakszawie to: średniowieczna Osada Rakszawa, obszar krajobrazu zabytkowego - park Brzeźnik, pomnik Wincentego Witosa, karczma z lat 20. XIX wieku, chaty i zagrody wiejskie z przełomu XIX i XX wieku. 

Wg danych Urzędu Gminy na koniec 2013 roku, Rakszawę zamieszkiwało 6 380 osób. 

Pocztówka została wydana przez Gminę Rakszawa w 2014 roku. Zdjęcia przedstawiają:

• pomnik Wincentego Witosa (fot. Paweł Superson);
• staw na Brzeźniku (fot. Bogumiła Babiarz);
• rakszawski rak strumieniowy (fot. Jan Jabłoński).

Jarosław

Jarosław to miasto w województwie podkarpackim, będące siedzibą powiatu jarosławskiego i gminy miejskiej. Położone jest nad Sanem, na pograniczu dwóch krain geograficznych: Doliny Dolnego Sanu i Podgórza Rzeszowskiego.

Najstarsze ślady pobytu człowieka w regionie jarosławskim sięgają neolitu. Pierwsze datowane wydarzenia polityczne to zajęcie tych ziem w 981 roku przez księcia ruskiego Włodzimierza I Wielkiego, następnie w roku 1018 przez Bolesława I Chrobrego, a w roku 1031 przez księcia kijowskiego Jarosława I Mądrego. Według dawnej tradycji już wtedy książę Jarosław założył tu gród, jednak najstarsze źródła pisane znajdujemy dopiero w roku 1152. 

W średniowieczu miasto leżało na styku trzech wyznań i trzech kultur: polskiej, ruskiej i żydowskiej. Z tamtego, jak i późniejszych okresów, w mieście zachowało się wiele zabytków. 

Jednym z najpiękniejszych zabytków jest jarosławski ratusz. Najstarsza jego część pochodzi z początku XVII wieku. Po pożarze w 1625 roku został przebudowany jako piętrowa, barokowa budowla. W 1852 roku władze miasta wykupiły ratusz od rządu austriackiego, po czym został odnowiony na styl neogotycki. W latach 1895-96 przeprowadzono generalną przebudowę, nadając mu charakter neorenesansowy, który został zachowany do dzisiaj. 

Wg danych GUS na koniec 2013 roku, Jarosław posiadał 39 138 mieszkańców. 

Pocztówka przedstawiająca jarosławski ratusz została wydana przez drukarnię Rafada w 2014 roku. Autorem fotografii jest Tomasz Turoń.

Gmina Rakszawa

Gmina Rakszawa jest jedną z siedmiu gmin powiatu łańcuckiego w województwie podkarpackim. 

Administracyjnie w skład gminy wchodzą 3 wsie: Rakszawa, Węgliska i Wydrze. Rakszawa podzielona jest na 3 sołectwa: Rakszawa Dolna, Rakszawa Górna, Rakszawa-Kąty (zwane też Kątami Rakszawskimi). Pozostałe wsie tworzą samodzielne sołectwa. 

Gmina Rakszawa na tle Kotliny Sandomierskiej posiada znaczące, choć nie w pełni wykorzystane walory turystyczne. Przez teren gminy przebiegają dwa szlaki turystyczne: 

• szlak zielony - biegnący od Łańcuta, aż do rezerwatu Kołacznia w Woli Zarczyckiej. Jego przejście, w granicach gminy Rakszawa, zajmuje ponad 3 godziny. 
• szlak niebieski - biegnący od Sokołowa Małopolskiego do Leżajska. Czas przejścia na odcinku gminy Rakszawa wynosi niecałe 2 godziny. 

Na terenie gminy Rakszawa znajduje się kilka obiektów, które zostały wpisane do rejestru zabytków. Należy tu wymienić: Zespół kościoła parafialnego Podwyższenia Krzyża Świętego w Rakszawie (kościół i dzwonnica), budynek karczmy w Rakszawie, Zespół Myśliwski w miejscowości Wydrze, Zespół folwarczny Brzóza w Wydrzu oraz kapliczka w Wydrzu. 

Gmina ze względu na duże kompleksy leśne jest szczególnie predysponowana do turystyki pieszej, rowerowej oraz konnej. Obok budynku gimnazjum funkcjonuje basen otwarty, na miejscu którego w przyszłości planuje się budowę basenu krytego. 

Wg danych Urzędu Gminy Rakszawa na koniec 2013 roku, gminę zamieszkiwało 7 396 osób. 

Pocztówka została wydana przez Gminę Rakszawa w 2014 roku.

Na widokówce przedstawione zostały:

• krzyż kamienny z 1932 roku w miejscowości Wydrze (fot. Edward Soński);
• pomnik Wincentego Witosa w Rakszawie (fot. Paweł Superson);
• pałacyk myśliwski w Wydrzu (fot. Łukasz Frączek);
• dom strażaka w Rakszawie (fot. Kamil Kulpa);
• las Brzeźnik w Rakszawie (fot. Kamil Gwizdak).

Leżajsk

Leżajsk jest jednym z najstarszych miast Polski południowo-wschodniej. Prawa miejskie otrzymał od króla Władysława Jagiełły w 1397 roku. Położony jest w północno - wschodniej części województwa podkarpackiego, w powiecie leżajskim, u podnóża wschodniej krawędzi Płaskowyżu Kolbuszowskiego, tuż nad doliną Sanu. 

W Leżajsku i okolicach znajduje się wiele zabytków i pomników przyrody: 

• rezerwat przyrody Las Klasztorny o powierzchni 39,49 ha;
• aleja drzew zabytkowych przy ulicy Adama Mickiewicza, z końca XIX wieku;
• aleja lipowa przy drodze Leżajsk - Piskorowice, a także ścieżka edukacyjno - przyrodnicza. 

Malownicze położenie, nieskażone środowisko naturalne, krystalicznie czysta woda pitna i duża ilość wysokiej klasy obiektów zabytkowych czynią miasto Leżajsk niezwykle atrakcyjną miejscowością dla turystów, wczasowiczów, melomanów i pielgrzymów przybywających do Sanktuarium Leżajskiego.

Ciekawostka: Leżajsk jest miejscem pielgrzymek Żydów z całego świata, którzy przybywają co roku na grób słynnego cadyka Elimelecha zmarłego w 1787 roku.

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, miasto Leżajsk zamieszkiwało 14 420 osób.

 

Pocztówka przedstawiająca leżajski rynek została wydana w latach 90. XX wieku. Autorem fotografii jest R. M. Lizak.

Początki Jeżowego

Miejscowość Jeżów (obecne Jeżowe) została założona 19 marca 1554 przez króla Zygmunta Augusta. Miało to miejsce podczas sejmu walnego w Lublinie. Wieś została lokowana z wójtostwem, które otrzymał Serafin Czcibor oraz jego następcy. Rządy miały być sprawowane zgodnie z prawem magdeburskim. 

Lustratorzy królewscy odnotowali, iż około 1567 roku istniał w Jeżowie kościół, który mieszkańcy zbudowali własnym kosztem. Źródła historyczne donoszą, że w 1585 roku wieś należała do parafii w Rudniku, a władze kościelne uważały założenie własnej wspólnoty parafialnej za niezbędne. Dopełnieniem tego było erygowanie parafii 21 maja 1603 roku przez biskupa krakowskiego Bernarda Maciejowskiego na miejscu zwanym Górami Kościelnymi. Konsekracji kościoła dokonał biskup sufragan krakowski Anatol Maciej Kunicki. Wtedy też powstała pierwsza, przykościelna szkoła. 

Pocztówka została wydana w 2004 roku przez Wydawnictwo Sztafeta ze Stalowej Woli.

Na widokówce przedstawione zostały:

• panorama Jeżowego z kościołem Narodzenia NMP w tle;
• Urząd Gminy;
• pomnik ks. Stanisława Stojałowskiego;
• Gminna Spółdzielna "SCh" oraz Gminne Centrum Kultury;
• Pomnik Żołnierzy Września'39 z Pomnikiem Poległych.

Kalwaria Pacławska

Kalwaria Pacławska to wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie przemyskim, w gminie Fredropol, tuż przy granicy z Ukrainą. 

Osada została założona przez Andrzeja Maksymiliana Fredrę w 1665 roku. W tym samym roku kasztelan ten podjął zamysł wybudowania w Kalwarii Pacławskiej klasztoru i kalwarii. W pierwszym okresie realizacji tego zamierzenia, w latach 1665–1668, wybudowano drewniany kościół i klasztor, do którego sprowadzono franciszkanów. W latach 1770–1775 wybudowano nowy murowany kościół Znalezienia Krzyża świętego. Obok kościoła wybudowano również klasztor, początkowo parterowy, rozbudowany w latach 1843–1845 oraz na początku XX wieku. 

W kościele znajduje się cudowny obraz Matki Boskiej Kalwaryjskiej. Jest on nieznanego autorstwa i początkowo znajdował się w klasztorze franciszkanów w Kamieńcu Podolskim, skąd został wyrzucony po zdobyciu przez Turków w 1672 roku i trafił w niejasnych (obrosłych legendą) okolicznościach do Kalwarii Pacławskiej, najpóźniej w roku 1679. Wywieziony z miejscowego kościoła w 1944 roku obraz odnaleziono po przejściu frontu na przystanku kolejowym Libusza koło Gorlic. 

Ciekawostka: Ze względu na szczególny kult Męki Pańskiej sanktuarium kalwaryjskie zostało nazwane Jerozolimą Wschodu, natomiast ze względu na obecność cudownego obrazu Matki Bożej i umiłowanie Maryi przez wiernych, zwane jest Jasna Górą Podkarpacia. 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, gminę Fredropol zamieszkiwało 5 541 osób. Wioskę Kalwarię Pacławską zamieszkuje około 70-80 osób. 

Pocztówka została wydana przez Wydawnictwo Świętokrzyskie Elipsa. Zdjęcia wykonał Krzysztof Śliwa. 

Widokówka prezentuje Sanktuarium Matki Bożej Pacławskiej z XVII wieku.

Strzyżów

Strzyżów to miasto położone w województwie podkarpackim, w powiecie strzyżowskim, na Pogórzu Strzyżowskim, nad Wisłokiem, 30 km od Rzeszowa. Jego zabudowa rozciąga się w dolinie Wisłoka, spiętej klamrą niewysokich, z rzadka zalesionych wzgórz. Dawna, w części zabytkowa architektura centrum, nie została zdominowana przez współczesne budynki, toteż układ urbanistyczny Strzyżowa pozostał klarowny i czytelny, a jego małomiasteczkowy charakter odznacza się harmonią i swoistym pięknem. 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, miasto zamieszkiwały 8 944 osoby, natomiast gmina Strzyżów liczyła 20 893 osoby. 

Pocztówka została wydana przez Fundację na rzecz Rozwoju Kultury Ziemi Strzyżowskiej. Przedstawia widok Strzyżowa z lotu ptaka.

Jawornik Polski

Gmina Jawornik Polski położona jest w środkowo - wschodniej części województwa podkarpackiego i południowo - zachodniej części powiatu przeworskiego. Administracyjnie gmina podzielona jest na 8 wiosek: Jawornik Polski, Hadle Kańczuckie, Hadle Szklarskie, Hucisko Jawornickie, Jawornik-Przedmieście, Manasterz, Widaczów i Zagórze. 

Mało znany Jawornik Polski należy do ciekawych i atrakcyjnych zakątków południowo – wschodniej Polski. Głównym elementem atrakcyjności są łagodne wzgórza i związane z nimi możliwości rekreacyjne. W centrum miejscowości uwagę turysty mogą przyciągnąć wspaniałe Planty Jawornickie - malowniczy ogród okalający budynek Urzędu Gminy. Zostały one utworzone w miejscu, gdzie dawniej stał pomnik upamiętniający bitwę pod Grunwaldem, który został zniszczony przez Niemców podczas II wojny światowej. Dzisiejsze planty stanowią miejsce odpoczynku, gdzie na ławkach można spotkać okolicznych mieszkańców, ale również turystów przebywających na terenie Jawornika Polskiego. Służą turystom jako tło do robienia pamiątkowych fotografii. 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, gminę zamieszkiwało 4 577 osób, natomiast na koniec 2007 roku w miejscowości Jawornik Polski zameldowane było 1 202 osoby. 

Pocztówka została wydana przez Gminną Bibliotekę Publiczną w Jaworniku Polskim.

Na widokówce przedstawiono: widok ogólny z lotu ptaka, Urząd Gminy i Jawornickie Planty.

Rzeszów

Rzeszów jest nazywany polską stolicą innowacji. Władze miasta ogromny nacisk kładą na inwestycje związane z jego rozwojem. Oprócz budowy nowoczesnego budownictwa mieszkaniowego i handlowo-usługowego, trwają prace modernizacyjne i rewitalizacyjne w różnych częściach miasta. Nowo wybudowane arterie (autostrada A4 i droga ekspresowa S19) stwarzają dogodne warunki połączeń ze stolicą Podkarpacia.

Pocztówka została wydana przez Wydawnictwo BRH Plus.

Na widokówce dominuje fotografia ulicy 3 Maja nocą. Pozostałe zdjęcia przedstawiają: rzeszowski rynek, kościół farny Świętego Stanisława i Świętego Wojciecha, Zamek Lubomirskich, ratusz oraz bazylikę Wniebowzięcia NMP.

Jeżowe

Jeżowe to jedna z najludniejszych miejscowości wiejskich w Polsce. Położona jest na północy województwa podkarpackiego, w powiecie niżańskim.
Jeżowe leży w makroregionie Kotliny Sandomierskiej, na pograniczu Płaskowyżu Kolbuszowskiego i Równiny Tarnobrzeskiej. Przez miejscowość przebiega droga krajowa nr 19 (Rzeszów-Lublin) i droga wojewódzka nr 861 (Bojanów-Kopki).

Wg danych Urzędu Gminy na koniec 2013 roku, Jeżowe zamieszkiwały 5 322 osoby stale i czasowo zameldowane.

Pierwsza, przynajmniej współczesna, pocztówka z Jeżowego została wydana w latach 90. XX wieku przez Drukarnię Marlex ze Stalowej Woli.

Na pocztówce umiejscowiono trzy fotografie przedstawiające: Jeżowe z lotu ptaka, Szkołę Podstawową im. Stanisława Staszica i kościół Narodzenia NMP.

Nisko

Nisko, będące siedzibą powiatu niżańskiego, położone jest w północnej części województwa podkarpackiego, w Kotlinie Sandomierskiej, na skraju puszczy Sandomierskiej. Miejscowość uzyskała status miasta w 1933 roku.

Wg danych Urzędu Miasta na koniec 2011 roku, miasto zamieszkiwało 15 538 osób stale zameldowanych.

Pocztówka została wydana około połowy lat 90. XX wieku przez Tarnobrzeską Agencję Rozwoju Regionalnego S.A. Fot. S. Kryczko.

Zdjęcia przedstawiają pięć widoków Niska. Trzy z nich to osiedle mieszkaniowe przy ulicy Tysiąclecia. Na pozostałych zdjęciach znajdują się: Pomnik Zwycięstwa na Placu Wolności oraz Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Żeromskiego.

Rzeszów

Rzeszów to największe miasto południowo-wschodniej Polski, stolica województwa podkarpackiego i diecezji rzeszowskiej. Rzeszów pełni funkcję głównego ośrodka administracyjnego, przemysłowego, handlowo-usługowego, akademickiego i kulturalnego na Podkarpaciu.

Wg danych Urzędu Miasta z 31 grudnia 2013 miasto miało 184 102 mieszkańców zameldowanych na pobyt stały i czasowy.

Pocztówka została wydana w 2010 roku przez Wydawnictwo BRH Plus.

Na zdjęciach znajdują się: ul. 3 Maja z widokiem na dzwonnicę farną, ratusz, rynek, kościół Świętego Krzyża, Zamek Lubomirskich oraz Letni Pałac Lubomirskich.

Stalowa Wola

Stalowa Wola położona jest w północnej części województwa podkarpackiego. Powstała na gruntach wsi Pławo w 1938 roku i jest jednym z najmłodszych miast w Polsce.

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 miasto zamieszkiwały 63 994 osoby.

Pocztówka wydana została w latach 90. XX wieku przez Tarnobrzeską Agencję Rozwoju Regionalnego S.A. Fot. S. Kryczko.

Na zdjęciach znajdują się: Kościół Matki Bożej Królowej Polski, Hotel Hutnik, Kościół Świętego Floriana i Pomnik St. Piłata.