Moryń

Miasteczko Moryń położone jest w północno-zachodniej Polsce, w województwie zachodniopomorskim, powiecie gryfińskim, nad jeziorem Morzycko. Moryń jest siedzibą władz samorządowych gminy miejsko-wiejskiej. Cała gmina Moryń leży w otulinie Cedyńskiego Parku Krajobrazowego, a duża jej część należy do samego parku. 

W Moryniu znajdują się liczne zabytki, wśród których możemy wymienić (z Wikipedii):

• Kościół romański z XIII w. pw. Ducha Świętego. Wybudowany jest z kamieni granitowych, na planie krzyża. Unikatowa wieża pochodzi z XV wieku, wolno stojąca z przejazdem. Górna część wieży z latarnią z 1756 roku. Szczyty kościoła dekorowane są licznymi blendami ostrołukowymi i półkolistymi, a także rozetami o uskokowych ościeżach,
• Ołtarz z kostki granitowej (jeden z nielicznych tego typu ołtarzy w Polsce) jest starszy od kościoła o około 100 lat (datowany jest na XII wiek),
• Ambona barokowa z 1711 roku wyrzeźbiona przez lokalnego artystę Hattenkrella,
• Fragmenty gotyckich malowideł z XV wieku,
• Mury miejskie z granitu i kamienia polnego. Wzniesione zostały w początkach XV wieku. Otaczają one miasto kołem o średnicy około 300m. Pierwotnie miały 28 strażnic czworokątnych i jedną bramę z wieżą. Zachował się do dzisiaj ich pełny wieniec (bez bramy i strażnic),
• Zachowany został średniowieczny układ urbanistyczny,
• Budynki mieszkalne z XVIII i XIX wieku wraz z siatką ulic stanowią zespół zabytkowy, niektóre z nich mają tak zwane przedproża,
• Dawna restauracja "Pod Wielkim Rakiem" z okresu po II wojnie światowej (obecnie sklep) przy rynku,
• Ruiny XIV-wiecznego zamku, zbudowanego na półwyspie Zamczysko opodal miasta.

Wg danych z 30 czerwca 2016 w Moryniu mieszka 1 600 osób, natomiast gmina Moryń liczy 4 322 mieszkańców.

Pocztówka została wydana przez LM DESIGN na zlecenie Urzędu Miejskiego w Moryniu. Przedstawia ona: Moryń z lotu ptaka, Urząd Miejski oraz kościół Ducha Świętego.

Frampol

Frampol to miasto w południowej części województwa lubelskiego, w powiecie biłgorajskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Frampol. Historycznie położony jest w Małopolsce, w ziemi lubelskiej. Jest drugim (po Modliborzycach) najmniejszym miastem województwa lubelskiego, zarówno pod względem liczby mieszkańców, jak i powierzchni.

Frampol położony jest na pograniczu Roztocza Zachodniego i Równiny Biłgorajskiej. Północno-wschodnia i wschodnia część obszarów gminy stanowi fragment Szczebrzeszyńskiego Parku Krajobrazowego, a południowa strefę ochronną Lasów Janowskich. Urozmaiconą rzeźbę terenu wieńczy dolina rzeki Białej Łady.

Źródło: Wikipedia.

Wg danych GUS z 30 czerwca 2016 gminę Frampol zamieszkiwały 6 222 osoby, a miasto Frampol liczyło 1 444 mieszkańców.

Pocztówka została wydana w 2010 roku przez Oficynę Wydawniczą DEKORGRAF z Żagania. Nakład wyniósł 200 sztuk. Zdjęcia wykonał Jacek Żabicki.

Na widokówce zaprezentowano:

• pomnik Jana Pawła II;
• kościół Matki Bożej Szkaplerznej i św. Jana Nepomucena;
• murowaną dzwonnicę z 1899 roku;
• drewnianą plebanię z końca XIX wieku;
• szkołę podstawową.

 

Czudec

Czudec to wieś (dawniej miasteczko lokowane w XV w.) w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie strzyżowskim, w gminie Czudec.

Miejscowość jest siedzibą parafii Świętej Trójcy, należącej do dekanatu Czudec w diecezji rzeszowskiej. Wieś jest położona na skraju Pogórza Strzyżowskiego, dzięki czemu posiada duże walory krajobrazowe.

Źródło: Wikipedia.

Wg danych GUS z 30 czerwca 2016 gmina Czudec (7 miejscowości) liczy 11 798 mieszkańców.

Na poniższej pocztówce przedstawiono:

• centrum wsi z lotu ptaka;
• rynek;
• zabudowę rynku;
• Zespół Szkół;
• zespół dworsko-parkowy;
• pomnik Jana Pawła II;
• widok na kościół parafialny. 

Pocztówka została wydana przez Wydawnictwo BRHplus prawdopodobnie w 2015 roku.

Lębork

Lębork leży w północnej Polsce, w północnej części województwa pomorskiego, centralnej części powiatu lęborskiego. Miasto graniczy z dwiema gminami wiejskimi – od zachodu, północy, wschodu, a także częściowo od południa z gminą Nowa Wieś Lęborska oraz na niewielkim odcinku południowym z gminą Cewice.

Lębork jest położony ok. 30 km od Morza Bałtyckiego w pradolinie Łeby-Redy.

Miasto jest ośrodkiem przemysłu elektromaszynowego, spożywczego, mineralnego (cegielnia Wienerberger) oraz lekkiego. Warte zobaczenia są mury miejskie wraz z wieżami, kościół pw. św. Jakuba, miejski ratusz, budynek sądu (dawny zamek krzyżacki) oraz muzeum.

Źródło: Wikipedia

Wg danych GUS z 30 czerwca 2016 miasto zamieszkiwało 35 374  osoby.

Pocztówka wydana przez A.R.W. PAN DRAGON przedstawia Lębork z lotu ptaka. Zdjęcie wykonał Zygmunt Grabowiecki.

Gryfice

Gryfice to miasto znajdujące się w północno-zachodniej Polsce, w woewództwie zachodniopomorskim, będące siedzibą powiatu gryfickiego oraz miejsko-wiejskiej gminy Gryfice. Gryfice położone są na Pobrzeżu Szczecińskim, nad rzeką Regą, w odległości 22 km od Morza Bałtyckiego.

Gryfice są lokalnym ośrodkiem usługowo-przemysłowym, a także węzłem komunikacyjnym, w którym zbiegają się trzy drogi wojewódzkie i linia kolejowa. Miasto stanowi centrum administracyjne powiatu – znajdują się tu m.in. starostwo, sąd rejonowy, prokuratura rejonowa, komenda powiatowa Policji i Państwowej Straży Pożarnej.

Gospodarka Gryfic związana jest z rolniczo-turystycznym charakterem regionu. Od czasu zamknięcia jedynej w powiecie cukrowni, a także elewatorów zbożowych, przetwórstwo rolno-spożywcze odgrywa coraz mniejsze znaczenie. W miejscowości działają nieliczne przedsiębiorstwa budowlano-remontowe oraz zakłady przemysłowe. W Gryficach produkowane są wanny, kabiny prysznicowe, brodziki, galanteria papiernicza i wyroby higieniczne. W okolicach miasta znajdują się zakłady przetwórstwa drewna. Ponadto rozwinięty jest sektor usług transportowych, obsługujący obszar wykraczający poza granice powiatu gryfickiego. Znaczna liczba małych podmiotów gospodarczych prowadzi działalność w miejscowościach nadmorskich, w sezonie letnim. (Opracowano na podstawie Wikipedii)

Wg danych GUS na dzień 30 czerwca 2016 Gryfice zamieszkiwało 16 697 osób, natomiast gminę Gryfice - 23 907 osób.

Pocztówkę wydało Wydawnictwo INNOWACJE. Projekt graficzny wykonał Tomasz Flanc, natomiast autorami zdjęć są Ewa Misiecka i Andrzej Grabarski. Fotografie przedstawiają rynek oraz cukrownię w Gryficach.

Rezerwat w Smarżowej - gmina Brzostek

Smarżowa to wieś położona w kierunku północno-wschodnim od Brzostku. We wsi znajduje się zachowany dworek szlachecki (pierwotnie będący w posiadaniu rodziny Boguszów, a następnie była siedziba ośrodka zdrowia) oraz Rezerwat Przyrody Kamera.

Rezerwat Kamera został utworzony w 1995 roku. Jest to rezerwat leśno-florystyczny, którzy zajmuje powierzchnię 38,01 ha. Położony jest na terenie kompleksu leśnego w szczytowych partiach wzgórz (421 m n.p.m.) zachodniej części Pogórza strzyżowskiego. Celem jego utworzenia było zachowanie bogatego stanowiska rzadkiego krzewu - kłokoczki południowej, liczącego ponad 300 egzemplarzy oraz dobrze wykształconego zbiorowiska żyznej buczyny karpackiej z wieloma gatunkami roślin górskich i chronionych, m.in.: widłaka goździstego, skrzypu olbrzymiego, buławnika mieczolistnego oraz bluszczu pospolitego. 

Ciekawostka: Do końca 1999 roku wieś nosiła nazwę Smarzowa. 

Wg danych Urzędu Miejskiego w Brzostku z końca 2013 roku, wieś Smarżowa zamieszkiwało 661 osób 

Pocztówka została wydana przez Urząd Gminy w Brzostku. Na fotografiach autorstwa Józefa Nosala zostały przedstawione: Rezerwat Przyrody Kamera w Smarżowej, krzew kłokoczki południowej rosnącej w rezerwacie oraz 600-letni dąb w Januszkowicach.

Nowa Sarzyna

Nowa Sarzyna to miasteczko, będące siedzibą gminy miejsko-wiejskiej, w powiecie leżajskim, w województwie podkarpackim.

Miejscowość powstała na gruntach XIV-wiecznej wsi Sarzyna. W ramach Centralnego Okręgu Przemysłowego, w roku 1937 rozpoczęto budowę zakładów chemicznych z przyfabrycznym osiedlem. Podczas II wojny światowej w okolicy Sarzyny były przeprowadzane liczne akcje dywersyjne polskiego podziemia. Okupacja oraz działania wojenne spowodowały na terenie fabryki ogromne straty. Po wojnie rozpoczął się okres intensywnej odbudowy zakładu i budowy nowych osiedli mieszkaniowych. W 1956 roku Nowa Sarzyna otrzymała status osiedla, a prawa miejskie w 1973 roku.

Nowa Sarzyna charakteryzuje się zupełnym brakiem „starej zabudowy”, budynki miasta są powojenne. Wyglądem bardziej przypomina duże osiedle niż miasto. 

Na terenie gminy Nowa Sarzyna osobliwością na skalę europejską jest położone w Woli Zarczyckiej (przysiółek Kołacznia) naturalne stanowisko azalii pontyjskiej, zwanej inaczej różanecznikiem żółtym - jedyne w Europie, poza Wołyniem i Polesiem. Złocista barwa kwiatów nadaje w maju jej otoczeniu niezrównanego uroku, egzotycznego piękna i przyciąga wielu turystów.Stanowisko to zostało odkryte w 1909 roku przez J. Jędrzejewskiego, nauczyciela szkółki ludowej, a opisane przez prof. Mariana Raciborskiego. W Kołaczni zarośla różanecznika zajmują powierzchnię ok. 450 metrów kwadratowych piaszczystego wzniesienia wydmowego. Ze względu na to, iż krzewy bardzo się zagęściły, nie jest znana ich liczba. 

Wg danych GUS z końca 2014 roku, gminę Nowa Sarzya zamieszkiwało 21 728 osób, w tym miasto - 6 102 osoby.

Pocztówka została wydana w 2014 roku. Na widokówce przedstawione zostały:

• bloki osiedla nr 1 z lotu ptaka;
• Zakłady Chemiczne "Ciech-Sarzyna";
• Ośrodek Wypoczynkowy "Azalia" w Woli Zarczyckiej;
• Azalię Pontyjską z Rezerwatu Przyrody "Kołacznia";
• spływ kajakowy rzeką Trzebośnica;
• konie na pastwisku w sołectwie Majdan Łętowski;
• las "Budzyń";
• rajd rowerowy.

Działdowo

Działdowo to miasto położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie działdowskim, nad rzeką Działdówką.

Działdowo zostało założone w I połowie XIV wieku. Lokacja nastąpiła na ziemi sasińskiej, którą bez powodzenia próbowali sobie podporządkować książęta polscy, a ostatecznie podbił zakon krzyżacki.

Obecnie Dziełdowo jest jedynym miastem na Mazurach, które leżało w granicach II Rzeczypospolitej.

Działdowo jest ośrodkiem przemysłowym oraz handlowo-usługowym. W tym mieście ukształtowane są między innymi przemysły: szklarski, meblarski, spożywczy i budowlany. Działają też zakłady obuwnicze.

Architektura miejska Działdowa zawiera liczne zabytki, między innymi kościół  Podwyższenia Krzyża Świętego z XIV wieku, kościół św. Wojciecha z 1896 roku, gotycki zamek z XIV wieku, XVII-wieczny ratusz, budynek dawnej synagogi, wieżę ciśnień, budynek szkoły medycznej oraz ukształtowany na przełomie XVIII i XIX wieku rynek z zabudową koło ratusza. Przy ulicy Władysława Jagiełły znajduje się również kompleks zabytkowych kamienic.

Przez miasto przechodzi samochodowy szlak turystyczny nazwany Szlakiem Grunwaldzkim. Od 2013 roku w Działdowie działa Interaktywne Muzeum Państwa Krzyżackiego. 

Wg danych GUS z końca 2014 roku, Działdowo zamieszkiwało 21 489 osób.

Pocztówka została wydana w 2014 roku przez Urząd Miejski w Działdowie. Na zdjęciach przedstawione zostały: 

• Zamek Wójtów Krzyżackich z XIV wieku (fot. Michał Budzyński); 
• Budynek byłej gazowni z początku XX wieku, obecnie hotel Varia; 
• Budynek Ratusza z XVIII wieku, obecnie siedziba Interaktywnego Muzeum Państwa Krzyżackiego i USC (fot. Mariusz Kołaj); 
• Interaktywne Muzeum Państwa Krzyżackiego.

Krynica Morska

Krynica Morska to miasto położone w powiecie nowodworski, w województwie pomorskim, na Mierzei Wiślanej, między Zatoką Gdańską a Zalewem Wiślanym. Jest miejscowością turystyczną z portem morskim, czterema przystaniami morskimi i letnim kąpieliskiem.

Obszar lądowy Krynicy Morskiej jest w całości objęty Parkiem Krajobrazowym Mierzeja Wiślana. Funkcję uzupełniającą ochrony tego obszaru spełnia specjalny obszar ochrony siedlisk Zalew Wiślany i Mierzeja Wiślana. W zachodniej części Krynicy znajduje się rezerwat przyrody Buki Mierzei Wiślanej. Obszar morski gminy Krynica Morska jest objęty obszarem specjalnej ochrony ptaków Zalew Wiślany.

Miejscowość posiada pola biwakowe, kempingi, ośrodki wczasowe oraz hotele. W sezonie dostępne jest połączenie statkami żeglugi przybrzeżnej z Tolkmickiem, Elblągiem i Fromborkiem. Na terenie Krynicy Morskiej  został utworzony port morski oraz 4 przystanie morskie. W mieście zorganizowano letnie kąpielisko morskie o długości 1950 m, którego sezon kąpielowy ustalono od 24 czerwca do 31 sierpnia.

Krynica Morska jest jednym z najmniejszych miast w Polsce oraz najmniejszą gminą w Polsce.  Wg danych GUS z końca 2014 roku liczyła 1335 mieszkańców.

Pocztówka została wydana przez Wydawnictwo Kamera. Autorem zdjęć przedstawiających Krynicę Morską są: F. Gauer i A. Węgłowski.

Gmina Gubin

Gmina wiejska Gubin położona jest w zachodniej części województwa lubuskiego, w powiecie krośnieńskim, tuż przy granicy z Niemcami. To największa powierzchniowo gmina w województwie lubuskim zajmująca 2,72 % jego powierzchni. Historycznie gmina leży w krainie Łużyc Dolnych, które należały do Słowian połabskich zwanych Sorbami, sami zaś określali się mianem Syrbów – Serbów.

Gmina Gubin oferuje turystom bogate walory przyrodnicze i turystyczne. Na jej terenie znajduje się Krzesiński Park Krajobrazowy położony w środkowym biegu Odry, założony w 1998 roku. Kolejnym miejscem, które warto zobaczyć to rezerwat leśny  Uroczysko Węglińskie, położone pomiędzy wsią Suchodół a Węglinami. W pagórkowatym, przecinanym jarami o stromych zboczach terenie wyróżnić możemy dwa zespoły leśne: świetlistą dąbrowę i las bukowo–dębowy. Wiele spośród rosnących tu 100 do 200-letnich dębów i buków osiąga naprawdę imponujące rozmiary. We wsi Komorów rośnie najgrubszy (887 cm) i najstarszy (ponad 430 letni) wiąz szypułkowy w Polsce, a może i najstarszy w Europie. W kolejnym rezerwacie rezerwacie przyrody  - Dębowiec - występuje największy chroniony gatunek owadów: jelonek rogacz i kozioróg dębosz. Ponadto istnieje jeszcze rezerwat przyrody Gubińskie Mokradła, który chroni populację ptaków wodnych i błotnych oraz najcenniejszych pod względem ornitologicznym siedlisk będących ostoją w okresie lęgów, jak i podczas wędrówek. 

Przez gminę Gubin przebiega 6 szlaków pieszych (o długości od 6 do 16 km) oraz szlaki: Szlak po Starym Kraju i Szlak po Świętym Kraju.

Oprócz bogactwa przyrodniczego na turystów czekają także inne atrakcje, takie jak kościoły, jeziora, Muzeum Gospodarstwa Wiejskiego w Bieżycach oraz pałac z XIX wieku w Luboszycach.

Wg danych GUS z końca 2014 roku, gminę Gubin zamieszkiwały 7 343 osoby. 

Pocztówka ze zdjęciami Anny Durawy oraz z archiwum Urzędu Gminy Gubin przedstawia: kościół w Witaszkowie, bogactwo lasów, kościół w Starosiedlu (z lewej), gubińską przyrodę (środek), Muzeum Gospodarstwa Wiejskiego w Bieżycach, pałac w Luboszychac i kolumnę w Brzozowie (z prawej).

Karlino

Karlino to miasteczko położone w powiecie białogardzkim, w północno-wschodniej części województwa zachodniopomorskiego, będące siedzibą gminy miejsko-wiejskiej.

W XIII wieku przez miasto przebiegał jeden z głównych traktów handlowych - szlak solny. Lokalizacja miasta związana jest z przeprawą mostową na Parsęcie i Radwi. Pierwsza wzmianka o miejscowości Karlino pochodzi z 1240 roku. W 1385 roku Karlino otrzymało prawa miejskie oraz herb. 

Świadectwem bogatej i ciekawej przeszłości Karlina są liczne zabytki, które zachowały się zarówno w mieście, jak i gminie. Do najciekawszych należą: kościół Świętego Michała Archanioła, ratusz miejski, Zamek Biskupów Kamieńskich, Dworek Fryderyka Wilhelma na wyspie, spichlerz oraz liczne domy i kamienice. 

Do 1975 roku miasto Karlino i gmina Karlino były rozdzielone. W 1975 roku połączono gminę z miastem i tak pozostało do dnia dzisiejszego. Obecnie gminę Karlino tworzą: miasto Karlino oraz 19 sołectw, na które składa się 28 wsi i osad. 

Wg danych GUS z końca czerwca 2014 roku, miasto Karlino zamieszkiwało 5 975 osób, natomiast całą gminę - 9 302 osoby. 

Pocztówka została wydana przez Wydawnictwo Open. Zdjęcia autorstwa ks. Krzysztofa Lessnau przedstawiają: Ośrodek Jeździecki Petrico, budynek Stowarzyszenia Inicjatyw Społeczno-Gospodarczych oraz Urząd Miasta i Gminy.

Zamek w Raciążku

Pierwszy drewniano-ziemny gród został wzniesiony w Raciążku prawdopodobnie w połowie XIII wieku przez biskupów kujawskich. Gród został zdobyty przez Krzyżaków w 1330 roku.

Nie jest znana dokładna data powstania zamku. Prawdopodobnie miało to miejsce niedługo po zniszczeniu grodu przez Krzyżaków, ponieważ biskupom zależało na posiadaniu swojej rezydencji niedaleko Włocławka.

Pewne jest, że zamek wzniósł biskup Maciej z Gołańczy, który zmarł w 1364 roku. Początkowo był to tylko jeden budynek o trzech kondygnacjach i rozmiarach 12x25 m. Do 1383 roku został on powiększony do rozmiarów 17x25 m przez biskupa Zbyluta z Gołańczy, następcę Macieja. Wtedy też powstały obwodowe mury wzdłuż krawędzi zbocza. Podczas kolejnych rozbudów przy południowym odcinku murów powstały zabudowania gospodarcze, a w narożniku południowo-zachodnim biskup Jan Karnkowski wzniósł czworoboczną wieżę. 

W latach 1582-1600 Hieronim Rozdrażewski rozbudował zamek oraz przekształcił wnętrza tak, że powstała późnorenesansowa obronna rezydencja. Podczas tej przebudowy wzniesiono przy suchej fosie, w pewnym oddaleniu na zachód od murów zamkowych, czworoboczną wieżę bramną. 

Po zniszczeniach z drugiej połowy XVII wieku zamek został opuszczony, a pozostałości budynków gospodarczych rozebrane. W początkach XVIII wieku Felicjan Szaniawski wzniósł drewniany budynek poza terenem zamkowym, a w 1720 roku biskup Krzysztof Antoni Szembek wykorzystał zniszczone mury głównego budynku zamkowego do wzniesienia barokowego pałacu, do czego zatrudnił architekta Jana Cocchiego. 

Po rozbiorze Polski, w 1804 roku, władze pruskie przeznaczyły zamek do rozbiórki. 

W latach 1978-1985 przeprowadzone zostały badania, po których zamek zabezpieczono jako trwałą ruinę.

Pocztówka przedstawia ruiny zamku w Raciążku. Została ona wydana w 2005 roku przez Wydawnictwo Julita. Zdjęcie archiwalne UG Raciążek.

Gmina Wieprz

Gmina Wieprz położona jest w województwie małopolskim, w powiecie wadowickim. 

Obszar gminy rozciąga się w obrębie Pogórza Śląskiego, ograniczonego od północy Kotliną Oświęcimską. Całą jej powierzchnię odwadniają dwa większe potoki należące do zlewni rzeki Skawy tj. Wieprzówka wraz z dopływem Frydrychówką. 

Północną część gminy zajmują głównie stawy, a wzdłuż rzek rozwinął się system taras rzecznych. Przez jej teren przebiega pieszy, letni szlak turystyczny z Głębowic przez Gierałtowiczki i Gierałtowice do Przybradza.

 Na terenie gminy Wieprz znajduje się około 44 km szlaków rowerowych. Niektóre nitki sieci połączeń rowerowych objęły gminę, przecinając ją w różnych kierunkach. Prowadzone są one w taki sposób, aby wykorzystać naturalne ukształtowanie terenu dla umożliwienia przeżycia jak największych wrażeń w podziwianym krajobrazie. 

W gminie Wieprz działa kilka średniej wielkości przedsiębiorstw. Na uwagę zasługuje wciąż czynna ponadstuletnia mleczarnia w Wieprzu. Jej historia sięga początków XX wieku. Od 1992 roku na jej bazie działa Okręgowa Spółdzielnia Mleczarska w Wieprzu. 

Ciekawostka: Pierwsze wzmianki pisane dotyczące Gminy Wieprz datuje się na 1318 rok i dotyczą wsi Wieprz określonej wówczas jako villas militaris  - wieś obronna. 

 Wg danych GUS z końca czerwca 2014 roku, gminę Wieprz zamieszkiwało 12 115 osób.

Pocztówka została wydana przez Gminę Wieprz. Na zdjęciach przedstawiono:

• OSM w Wieprzu - fot. Bronisław Wróbel;
• stawy w Gierałtowiczkach - fot. Seweryn Gałysz;
• staw w Gierałtowicach - fot. Bronisław Wróbel;
• Wiejski Dom Kultury we Frydrychowicach - fot. Andrzej Pala;
• kapliczka w Przybradzu - fot. Andrzej Pala;
• drewniany kościół w Nidku - fot. Andrzej Pala.

Atrakcje turystyczne Hajnówki

W Hajnówce znajduje się wiele zabytków oraz ciekawych obiektów i miejsc.

Na obszarze Puszczy Białowieskiej wyznaczono kilkanaście szlaków turystycznych: pieszych i rowerowych. Wiele z tych szlaków rozpoczyna swój bieg na skwerze im. D. Wasilewskiego w centrum Hajnówki. Tam też znajduje się tablica z mapą szlaków. Wycieczki rowerowe są doskonałym sposobem poznania piękna Puszczy Białowieskiej i jej okolic. Amatorzy Nordic Walking mają do dyspozycji 7 tras o różnej długości, których punkty wyjścia zostały zlokalizowane w 2 miejscach: przy Parku Wodnym w Hajnówce oraz na parkingu Zwierzyniec. Z tych tras skorzystać mogą również miłośnicy innych dyscyplin: biegacze lub narciarze biegowi. 

Wśród ciekawych miejsc i obiektów w Hajnówce warto zobaczyć: 

• Pomnik Żubra na Skwerze im. D. Wasilewskiego; 
• Turystyczną Kolejką Wąskotorową; 
• Sobór Świętej Trójcy; Park Wodny; 
• Muzeum Kowalstwa i Ślusarstwa; Muzeum i Ośrodek Kultury Białoruskiej; 
• kościół Podwyższenia Krzyża Świętego; 
• kościół Świętych Cyryla i Metodego; 
• źródełko Krynoczka - uznawane przez wiernych Kościoła Prawosławnego za cudowne. 

Co roku, w maju, w mieście odbywa się Międzynarodowy Festiwal Hajnowskie Dni Muzyki Cerkiewnej. W Hajnówce znajduje się także siedziba Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Cerkiewnej Hajnówka. 

Pocztówka została wydana przez Urząd Miasta Hajnówka. Na zdjęciach przedstawiono: Sobór Świętej Trójcy, kolejkę wąskotorową i żubra z Puszczy Białowieskiej.

Gmina Turawa

Gmina Turawa położona jest w centralnej części województwa opolskiego, na północny-wschód od miasta Opole. Jest jedną z 13 gmin powiatu opolskiego. 

Południowo-zachodni kraniec gminy Turawa leży w dolinie Odry, jednak w swej większej części rozciąga się na równinie opolskiej. Przepływa przez nią Mała Panew, prawy dopływ Odry, rzeźbiąc dolinę, która nadaje obszarowi dość charakterystyczny układ. 

 Ponad połowę powierzchni gminy zajmują lasy należące do kompleksu lasów stobrawsko-turawskich. Najbardziej jest jednak znana ze znajdujących się na jej terenie zbiorników wodnych - jezior: Dużego, Średniego, Małego oraz Srebrnego. Aż 12% powierzchni gminy zajmują wody. To wszystko sprawia, że od dawna jest atrakcyjnym miejscem wypoczynku szczególnie dla mieszkańców Opolszczyzny. Najbardziej atrakcyjnie turystyczne jest Jezioro Duże.

Turawa jest jedną z najbardziej popularnych i atrakcyjnych gmin na Opolszczyźnie pod względem rekreacyjno-wypoczynkowym.

Wg danych GUS z końca czerwca 2014 roku, gminę Turawa zamieszkiwało 9 690 osób.

Pocztówka została wydana przez Związek Gmin Dolna Mała Panew.

Poszczególne zdjęcia przedstawiają: Jezioro Średnie, Jezioro Duże, Jezioro Srebrne, drewniany kościół św. Jadwigi Śląskiej w Bierdzanach z 1711 roku,  drewniany kościół Św. Piotra i Pawła w Zakrzowie Turawskim z 1759 roku.

Gmina Męcinka

Gmina Męcinka położona jest w centralnej części województwa dolnośląskiego, w powiecie jaworskim. Powierzchniowo jest jedną z większych gmin. Jej obszar obejmuje blisko 148 km², z czego przeważają użytki rolne, nieco mniej zajmują lasy. 

Atrakcyjność turystyczną gmina Męcinka zawdzięcza korzystnemu usytuowaniu na Równinie Jaworskiej i Pogórzu Kaczawskim oraz położeniu na terenie utworzonego w 1992 roku Parku Krajobrazowego Chełmy. 

W części nizinnej terenu gminy położony jest sztuczny zbiornik wody Słup. Południową część gminy charakteryzuje górzysty krajobraz oraz znaczne zalesienie. Trzy z dziewięciu wyższych wzniesień byłego województwa legnickiego położone są na gminy Męcinka: Rosocha (464 m n.p.m.), Czartowska Skała (463 m n.p.m.) oraz Górzec (445 m n.p.m.). Na zboczu wzgórza Górzec atrakcją turystyczną są XIX-wieczne słupowe kapliczki – stacje Drogi Krzyżowej z kaplicą pielgrzymkową na szczycie. 

Wg danych Urzędy Gminy Męcinka na koniec 2014 roku gminę zamieszkiwało 4 973 osoby. Siedziba gminy, Męcinka,  miała 834 mieszkańców, natomiast najludniejsza wieś, Piotrowice, liczyła 1 035 mieszkańców.

Pocztówka została wydana w 2006 roku przez Wydawnictwo Julita. Zdjęcia pochodzą z archiwum UG Męcinka. Przedstawiają one: miejscowość Męcinka, kwiat tulipanowca z Sichowa oraz panoramę Słup.

Sławków - miasteczko wielu zabytków

Wyjątkowym miejscem w Sławkowie, który może zainteresować turystów, jest Rynek o średniowiecznym układzie architektonicznym, z przyległymi do niego uliczkami, ciekawymi budynkami z dachami dwuspadowymi oraz podcieniami wspartymi na kolumnach. Charakterystycznym elementem architektury sławkowskiej są domy z podcieniami.

 Jednym z najstarszych i najpiękniejszych zabytków Sławkowa jest Austeria. To stara, drewniana karczma, którą wybudowano najprawdopodobniej w 1781 roku. Obecnie każdy może zasmakować w niej wspaniałej, staropolskiej kuchni.

Według wszelkich badań najstarszym zabytkiem miasta jest kościół parafialny Podwyższenia Krzyża Świętego, który został wybudowany, w stylu przejściowym między romańskim a gotyckim, w I połowie XIII wieku. Z tego okresu zachowało się ceglane prezbiterium. Nawa główna kościoła została zbudowana w XV wieku, u schyłku stylu gotyckiego. 

Jednym z najstarszych murowanych założeń obronnych w Polsce południowej był Zamek biskupów krakowskich datowany na drugą połowę XIII wieku, którego ruiny zachowały się do dzisiaj. 

Będąc w Sławkowie należy zwrócić uwagę i zwiedzić jeszcze inne zabytki, m. in.: 

• plebanię z końca XVIII wieku o architekturze typowego dworu; 
• kościółek Świętego Jakuba z 1836 roku; 
• kościółek Świętego Marka zlokalizowany na cmentarzu; 
• Dwór biskupów krakowskich Lamus pochodzący najprawdopodobniej z XVIII wieku; 
• Kapliczkę św. Rozalii z 1536 roku.

Pocztówka została wydana przez Urząd Miasta Sławkowa, w ramach obchodów 720 lat miasta, w 2006 roku. Projekt i zdjęcia wykonali: Rafał Adamczyk i Janusz Mróz.

Widokówka przedstawia:

• zabytkową Austerię;
• kościół Podwyższenia Krzyża Świętego;
• ruiny zamku biskupów krakowskich;
• ratusz.

Gmina Raciążek

Gmina Raciążek położona jest w północno-wschodniej części powiatu aleksandrowskiego, w województwie kujawsko-pomorskim.

Stolica gminy, Raciążek, to miejscowość o charakterze obronnym. Pierwsza wzmianka o niej pochodzi z 2. połowy XI wieku z aktu uposażenia Benedyktynów w Mogilnie. W 1250 roku Raciążek występował jako własność biskupów włocławskich. W 1317 roku wieś uzyskała prawa miejskie, które zostały odebrane w 1867 roku przez władze carskie za sprzyjanie powstaniu styczniowemu. 

Do najciekawszych zabytków Raciążka należą: późnogotycko-renesansowy kościół Wszystkich Świętych i św. Hieronima z 1597-1612 oraz ruiny zamku z XIV-XVIII wieku. 

Wg danych GUS z końca czerwca 2014 roku, gminę Raciążek zamieszkiwało 3 144 osoby, z czego ponad połowę stanowili mieszkańcy Raciążka. 

Pocztówka została wydana w 2005 roku przez Wydawnictwo Julita. Zdjęcia z archiwum UG Raciążek przedstawiają panoramę Wisły oraz ruiny zamku w Raciążku.

Gmina Modliborzyce

Gmina Modliborzyce jest jedną z siedmiu gmin powiatu janowskiego w województwie lubelskim. Leży na pograniczu trzech regionów: Wyżyny Lubelskiej, Kotliny Sandomierskiej i Roztocza. 

Południowa część gminy wchodzi w skład Parku Krajobrazowego Lasy Janowskie, zaś północna znajduje się w granicach Roztoczańskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Części południowe to rozległe kompleksy leśne, liczne stawy, tereny bagienne charakterystyczne dla Lasów Janowskich. Znajduje się tam rezerwat Imielty Ług. Charakterystyczne dla tych terenów jest występowanie długich, suchych dolin rozdzielających wzgórza, licznych wąwozów i jarów. 

Gmina Modliborzyce ma charakter typowo rolniczy. W jej skład wchodzi 30 miejscowości podstawowych, w tym 1 miasto, 3 kolonie i 26 wsi. 

Wg danych GUS z końca czerwca 2014 roku, gminę Modliborzyce zamieszkiwało 7 115 osób, natomiast miasteczko Modliborzyce liczyło 1 427 mieszkańców. 

Pocztówka została wydana przez Gminę Modliborzyce w 2011 roku, z okazji 480. rocznicy nadania Modliborzycom pierwszych praw miejskich.

Na widokówce przedstawione zostały: kościół Św. Stanisława Biskupa i Męczennika, siedziba instytucji gminnych (UG, biblioteka, GOPS, ZGK), Gminny Ośrodek Kultury oraz panorama Modliborzyc.

Raciąż

Raciąż jest niewielkim miasteczkiem położonym w powiecie płońskim, w województwie mazowieckim. 

Miasto należy do najstarszych na Mazowszu. W tym miejscu istniało już grodzisko na początku X wieku, a od XI wieku gród królewski i siedziba kasztelana. W roku 1425 Raciąż uzyskał prawa miejskie. W roku 1512 król Zygmunt II August przekazał miasto biskupom płockim. Po rozbiorach miasto trafiło do zaboru pruskiego, potem do Księstwa Warszawskiego, następnie do Królestwa Polskiego. Za udział w Powstaniu Styczniowym miasto straciło prawa miejskie, które zostały przywrócone dopiero w 1922 roku. Po II wojnie światowej miasto rozwijało się dość powolnie, głównie dzięki rolnictwu oraz szkolnictwu. 

Obecnie w mieście znajduje się kilka zabytków. Należą do nich: kościół neogotycki z 1886 roku, plebania z lat 20. XX wieku, synagoga, domy przy ulicach Kilińskiego i Warszawskiej, park miejski z początku XX wieku, cmentarz parafialny z XIX wieku, cmentarz żydowski z XIX wieku oraz grodzisko wczesnośredniowieczne z XII wieku. 

Wg danych GUS z końca czerwca 2014 roku, Raciąż zamieszkiwało 8 671 osób. 

Pocztówka została wydana przez Wydawnictwo Modelex. Autorami zdjęć są Hanna Biesiekierska i Jacek Maria Jeliński.

Widokówka przedstawia: panoramę miasta, kościół Wniebowzięcia NMP, fontannę w parku miejskim oraz Miejskie Centrum Kultury.