Frampol

Frampol to miasto w południowej części województwa lubelskiego, w powiecie biłgorajskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Frampol. Historycznie położony jest w Małopolsce, w ziemi lubelskiej. Jest drugim (po Modliborzycach) najmniejszym miastem województwa lubelskiego, zarówno pod względem liczby mieszkańców, jak i powierzchni.

Frampol położony jest na pograniczu Roztocza Zachodniego i Równiny Biłgorajskiej. Północno-wschodnia i wschodnia część obszarów gminy stanowi fragment Szczebrzeszyńskiego Parku Krajobrazowego, a południowa strefę ochronną Lasów Janowskich. Urozmaiconą rzeźbę terenu wieńczy dolina rzeki Białej Łady.

Źródło: Wikipedia.

Wg danych GUS z 30 czerwca 2016 gminę Frampol zamieszkiwały 6 222 osoby, a miasto Frampol liczyło 1 444 mieszkańców.

Pocztówka została wydana w 2010 roku przez Oficynę Wydawniczą DEKORGRAF z Żagania. Nakład wyniósł 200 sztuk. Zdjęcia wykonał Jacek Żabicki.

Na widokówce zaprezentowano:

• pomnik Jana Pawła II;
• kościół Matki Bożej Szkaplerznej i św. Jana Nepomucena;
• murowaną dzwonnicę z 1899 roku;
• drewnianą plebanię z końca XIX wieku;
• szkołę podstawową.

 

Wysokie (gmina Wysokie)

Wysokie to osada gminna położona w województwie lubelskim, w powiecie lubelskim, w centralnej części Wyżyny Lubelskiej.

Wysokie jest siedzibą gminy posiadającej bogate walory przyrodniczo-krajobrazowe, co podnosi jej atrakcyjność rekreacyjną. Południowo–zachodnia część gminy bezpośrednio przylega do obszaru Parku Krajobrazowego Roztocza Zachodniego. Malowniczy krajobraz, lesistość i świeże powietrze dają możliwość turystyki i wypoczynku.

W Wysokiem znajdują się dwa obiekty zabytkowe: kościół rzymskokatolicki Świętego Michała Archanioła i  cmentarz parafialny z połowy XIX wieku.

Wysokie założył w 1360 roku Łukasz Górka (Łukasz z Górki), który wybudował zamek obronny. W 1368 roku wieś otrzymała prawa miejskie od króla Kazimierza Wielkiego. Jaśko z Biedzin (Biedziński), właściciel Wysokiego, w 1413 roku wybudował drewniany kościół Wniebowzięcia NMP i św. Wojciecha. W 1800 roku księżna Anna z Sapiehów Jabłonowska, kolejna właścicielka Wysokiego, rozpoczęła budowę murowanego kościoła, którą dokończył bratanek męża Anny - Maciej Jabłonowski - następny właściciel miejscowości. Kościół parafialny wybudowany przez Jabłonowskich był zbyt mały i na jego miejsce, staraniem księdza Albina Jędrzejowskiego (proboszcza parafii Wysokie), wybudowano w latach 1906-1908 nowy kościół. Jego konsekracji dokonał biskup lubelski Franciszek Jaczewski w dniu 10 listopada 1914 roku. 

Wg danych GUS z końca 2014 roku, gminę Wysokie zamieszkiwały 4 672 osoby. Miejscowość Wysokie liczy kilkaset osób. Odnotowuje się tendencję zniżkową w ludności gminy. 

Pocztówka, wydana przez Wydawnictwo KORONIS przedstawia kościół Świętego Michała Archanioła w Wysokiem. Fot. Andrzej Godziszewski.

Gmina Modliborzyce

Gmina Modliborzyce jest jedną z siedmiu gmin powiatu janowskiego w województwie lubelskim. Leży na pograniczu trzech regionów: Wyżyny Lubelskiej, Kotliny Sandomierskiej i Roztocza. 

Południowa część gminy wchodzi w skład Parku Krajobrazowego Lasy Janowskie, zaś północna znajduje się w granicach Roztoczańskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Części południowe to rozległe kompleksy leśne, liczne stawy, tereny bagienne charakterystyczne dla Lasów Janowskich. Znajduje się tam rezerwat Imielty Ług. Charakterystyczne dla tych terenów jest występowanie długich, suchych dolin rozdzielających wzgórza, licznych wąwozów i jarów. 

Gmina Modliborzyce ma charakter typowo rolniczy. W jej skład wchodzi 30 miejscowości podstawowych, w tym 1 miasto, 3 kolonie i 26 wsi. 

Wg danych GUS z końca czerwca 2014 roku, gminę Modliborzyce zamieszkiwało 7 115 osób, natomiast miasteczko Modliborzyce liczyło 1 427 mieszkańców. 

Pocztówka została wydana przez Gminę Modliborzyce w 2011 roku, z okazji 480. rocznicy nadania Modliborzycom pierwszych praw miejskich.

Na widokówce przedstawione zostały: kościół Św. Stanisława Biskupa i Męczennika, siedziba instytucji gminnych (UG, biblioteka, GOPS, ZGK), Gminny Ośrodek Kultury oraz panorama Modliborzyc.

Kodeń - Sanktuarium Matki Bożej Kodeńskiej

Kodeń to wioska gminna położona w powiecie bialskim, w północno-wschodniej części województwa lubelskiego, nad rzeką Bug, tuż przy granicy z Białorusią.

Mimo, iż Kodeń nie jest miastem, to jest znany w całej Polsce. To za sprawą znajdującego się tam Sanktuarium Matki Bożej Kodeńskiej. 

Kościół został wzniesiony w latach 1629-1635 w stylu późnego renesansu. Piękna barokowa fasada pochodzi z początku XVIII wieku. W latach 1875-1917 świątynię zamieniono na cerkiew prawosławną. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości świątynia ponownie zaczęła służyć wiernym wyznania rzymskokatolickiego. W ołtarzu głównym widnieje otoczony kultem obraz Matki Boskiej Kodeńskiej, zwanej Królową i Matką Podlasia. Legenda mówi, iż obraz ten przywiózł z Rzymu w XVII wieku Mikołaj Sapieha. 

Obraz został ukoronowany 15 sierpnia 1723 roku przez biskupa łuckiego Stefana Rupniewskiego jako trzeci na prawie papieskim na ziemiach Rzeczypospolitej, po obrazie Matki Bożej Częstochowskiej i obrazie Matki Bożej Trockiej. Godność bazyliki mniejszej kościół posiada od 1973 roku. 

Wg danych GUS na koniec 2013 roku, gminę Kodeń zamieszkiwały 3 782 osoby, natomiast Kodeń liczył ponad 2 tysiące mieszkańców. 

Pocztówka została wydana przez Sanktuarium Matki Bożej Kodeńskiej. Na zdjęciach autorstwa Z. Wasaka przedstawione zostały: ołtarz główny, obraz Matki Bożej Kodeńskiej i obraz Świętej Anny.

Gmina Dołhobyczów

Gmina Dołhobyczów położona jest w południowo-wschodniej części województwa lubelskiego, w powiecie hrubieszowskim. Sąsiaduje bezpośrednio z Ukrainą. Geograficznie gmina znajduje się u podnóża wzniesień Grzędy Sokalskiej.

Dołhobyczów, będący siedzibą gminy, wzmiankowany był w dokumentach już w 1430 roku. Wtedy to Mikołaj Kinik otrzymał wieś od książąt bełskich.

Rejon Dołhobyczowa był na przełomie 1918/19 miejscem starć polsko-ukraińskich. Tereny te zostały przez Traktat brzeski przyznane Ukraińcom. Przeciwstawiało się temu czynnie wojsko polskie. W walkach brał udział I Pułk Szwoleżerów pod dowództwem majora Dreszera. Siły polskie powstrzymały i odparły przybyłe z Sokala wojska ukraińskie.

Na obszarze gminy znajduje się rezerwat przyrody Suśle Wzgórza chroniący stanowisko susła perełkowanego oraz przejście graniczne Dołhobyczów-Uhrynów.

Wg danych GUS na koniec 2013 roku, gminę Dołhobyczów zamieszkiwało 5 848 osób.

Pocztówka została wydana przez Gminę Dołhobyczów w roku 2012 (ustanowienie herbu) lub w latach 201-2014. Zdjęcia przedstawiają: Urząd Gminy, targowisko w Dołhobyczowie, Międzynarodowe Przejście Graniczne Dołhobyczów-Uhrynów.

Gmina Stężyca

Gmina Stężyca położona jest nad Wisłą, w północno-zachodniej części województwa lubelskiego, w powiecie ryckim. Administracyjnie dzieli się na 15 wsi. 

O miejscowości Stężyca pierwszy raz wspomniano już w XIV wieku (1330). Funkcjonowała wówczas jako ośrodek ziemi stężyckiej i posiadała wówczas prawa miejskie, które utraciła w 1869 roku, stając się osadą. Stężyca była miastem królewskim Korony Królestwa Polskiego. W okresie przedłużającego się bezkrólewia, po ucieczce z kraju króla Henryka Walezego, od 12 maja do 4 czerwca 1575 roku miasto było głównym miejscem obrad Sejmu Stężyckiego. 

Pierwotna nazwa miejscowości brzmiała tak samo jak współczesna. Wszystkie miejscowości o nazwie Stężyca, leżą w pobliżu jezior lub rzek, jest tak ponieważ nazwa ta była pierwotnie związana z wodą. Według źródeł miejscowość ta powstała wokół umocnień grodu warownego, chroniącego przeprawę na Wiśle. Nazwa Stężyca może pochodzić więc od słowa stężyć, czyli wzmocnić, umocnić lub tęgi, czyli duży i mocny. 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, gminę posiadała 5 283 mieszkańców.

Pocztówka została wydana przez Urząd Gminy w Stężycy. Zdjęcia przedstawiają krajobraz nadwiślański.

Puławy - miasto powiatowe

W ramach reformy administracyjnej, w 1999 roku odtworzony został powiat puławski z siedzibą w Puławach. W jego skład weszły: gmina miejska Puławy, 2 gminy miejsko-wiejskie (Kazimierz Dolny, Nałęczówe) i 8 gmin wiejskich (Baranów, Janowiec, Końskowola, Kurów, Markuszów, Puławy, Wąwolnica, Żyrzyn). 

Ziemia Puławska to jeden z najciekawszych regionów Polski. Łączy ona w sobie niepowtarzalne walory krajoznawczo-przyrodnicze i bogatą historię z nowoczesnością. Powiat puławski to nie tylko trójkąt turystyczny „Puławy-Kazimierz-Nałęczów”, ale także Zakłady Azotowe „Puławy” S.A. oraz 5 instytutów naukowych. To także znaczące miejsce na kulturalnej mapie Polski. 

Siedziba Starostwa Powiatowego w Puławach mieści się w zabytkowym budynku dawnej bursy. Został on wybudowany przez Rosjan w 1906 roku. 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, powiat puławski zamieszkiwało 49 219 osób.

Pocztówka wydana została przez Urząd Miasta Puławy. Grafikę wykonał Etienne Grzesiak (Honorowy Obywatel Miasta Puławy, mieszkaniec Douai - miasta partnerskiego we Francji). Przedstawia ona budynek Starostwa Powiatowego w Puławach.

Kurów

Kurów jest miejscowością położoną powiecie puławskim, w województwie lubelskim, nad rzeką Kurówką, będącą siedzibą gminy Kurów. 

Kurów leży na pograniczu Równiny Lubartowskiej i Płaskowyżu Nałęczowskiego, w granicach Euroregionu Bug. Przez miejscowość przebiega droga ekspresowa nr 12/17 będąca częścią trasy europejskiej E372 (Warszawa-Lwów) i droga krajowa nr 12 (Łęknica-Berdyszcze). 

Pierwsza, najbardziej prawdopodobna, wzmianka o Kurowie pochodzi z 1386 roku i znajduje się w lubelskich księgach ziemskich i grodzkich. Możliwe, że po tym czasie przez pewien okres miejscowość nosiła nazwę Płońska Wola. 6 stycznia 1442 roku Piotr Kurowski zmienił lokację Kurowa z miasta na prawie polskim na miasto na prawie magdeburskim (prawa miejskie na prawie polskim miejscowość dostała najprawdopodobniej między 17 lipca 1440, a 6 stycznia 1442). W tym okresie miejscowość leżała w województwie sandomierskim, który był częścią Małopolski. 

W czasie powstania listopadowego 3 marca 1831 roku pod miejscowością stoczono słynną bitwę, którą wygrali Polacy pod dowództwem generała Józefa Dwernickiego. 12 września tego samego roku, kiedy powstanie chyliło się już ku upadkowi, Polacy wzięli dwustu żołnierzy rosyjskich w niewolę. 24 stycznia 1863 roku podczas powstania styczniowego pod miastem stoczono zwycięską bitwę, w której dowódcą oddziału był Leon Frankowski. W 1866 roku Kurów został wcielony do okręgu lubelskiego, powiatu puławskiego. W związku z udziałem mieszkańców miasta w powstaniu styczniowym, w 1870 roku Kurów utracił prawa miejskie. 

Ciekawostka: W 1923 roku urodził się w Kurowie (tereny dzisiejszego Olesina) gen. Wojciech Jaruzelski - były polski prezydent, I sekretarz KC PZPR, premier, minister obrony narodowej, poseł. 

Wg danych Urzędu Gminy na koniec czerwca 2013 roku, Kurów zamieszkiwało 2 870 osób stale i czasowo zameldowane. 

Pocztówka została wydana w 2012 roku przez Kurowskie Towarzystwo Regionalne we współpracy z Urzędem Gminy Kurów. Fotografie wykonał Grzegorz Skwarek.

Na widokówce przedstawione zostały:

• fontanna na Nowym Rynku;
• zabytkowy budynek Urzędu Gminy z drugiej połowy XIX wieku;
• Stary Rynek z widokiem na Pomnik ofiar masowej egzekucji wykonanej przez Niemców na cywilnych mieszkańcach Kurowa w 1944 roku;
• Kurów z lotu ptaka.

Puławy

Puławy leżą w zachodniej części województwa lubelskiego, w powiecie puławskim, na Nizinie Mazowieckiej, tuż przy granicy z Wyżyną Lubelską, nad prawym brzegiem Wisły, niedaleko od najdalej wysuniętego na wschód jej zakola, w sąsiedztwie Kazimierskiego Parku Krajobrazowego. Historycznie położone były w Małopolsce (początkowo w ziemi sandomierskiej, a następnie w ziemi lubelskiej). W granicach miasta wpada do Wisły rzeka Kurówka. Miasto często bywa wiązane z pobliskimi Kazimierzem Dolnym i Nałęczowem, wspólnie określanymi mianem trójkąta turystycznego. 

Miasto jest ośrodkiem przemysłowym, naukowym i turystyczno-kulturalnym. To tutaj powstało pierwsze w Polsce, a zarazem najstarsze muzeum w Europie Środkowej. 

Patronem Puław jest Święty Brat Albert Chmielowski. 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, miasto zamieszkiwało 49 219 osób.

Pocztówka wydana została przez Urząd Miasta Puławy. Grafikę wykonał Etienne Grzesiak (Honorowy Obywatel Miasta Puławy, mieszkaniec Douai - miasta partnerskiego we Francji). Przedstawia ona Urząd Miasta.

Gmina Karczmiska

Gmina Karczmiska jest gminą wiejską położoną w południowo-zachodniej części województwa lubelskiego, w powiecie opolskim. Gmina ta leży w zachodniej części Wyżyny Lubelskiej, na styku trzech subregionów: Płaskowyżu Nałęczowskiego, Równiny Bełżyckiej i Kotliny Chodelskiej. Wyraźnie widoczna jest dwudzielność krajobrazu: północna i północno-wschodnia część gminny to wysoko rozwinięta wysoczyzna rozcięta płytkimi dolinami dopływów rzeki Chodelki, a pozostałe obszary to dolina tej rzeki. 

Siedzibą gminy jest wieś Karczmiska Pierwsze (niegdyś Karczmiska). Tam też znajduje się późnoklasycystyczny zespół dworsko-parkowy z XIX wieku. 

Ciekawostka: W 1952 roku we wsi Chodlik należącej do gminy Karczmiska dokonano odkrycia wczesnośredniowiecznego grodu pochodzącego z początku VIII wieku naszej ery. To największe w Polsce grodzisko zamieszkiwane przez Słowian z plemienia Lędzian. 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, gminę zamieszkiwały 5 774 osoby.

Widokówka została wydana przez Gminę Karczmiska. Autorem fotografii jest St. Turski.

Pocztówka przedstawia: dąb - pomnik przyrody Władek z Zarzęby o średnicy pnia 833 cm i wysokości 35 m, grodzisko w Chodliku z przełomu VII i VIII wieku, późnoklasycystyczny zespół dworsko-parkowy z XIX wieku w Karczmiskach Pierwszych.

Gmina Konstantynów

Gmina Konstantynów jest najdalej wysuniętą na północ gminą powiatu bialskiego i województwa lubelskiego. Naturalną granicę gminy od strony północnej stanowi rzeka Bug.

W skład gminy Konstantynów wchodzi 17 miejscowości - 12 wsi (Antolin, Gnojno, Komarno, Komarno-Kolonia, Konstantynów, Solinki, Wandopol, Wichowicze, Witoldów, Wólka Polinowska, Zakalinki i Zakanale) oraz 5 kolonii (Głuchowo, Ludwinów, Międzylesie, Siekierka i Zakalinki).

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, gminę zamieszkiwało 4 100 osób.

Pocztówka została wydana przez Urząd Gminy Konstantynów.

Tło pocztówki stanowi przełom Bugu, na którym umieszczono mapkę, herb, nazwę gminy oraz 11 zdjęć. Zdjęcia przedstawione z lewej strony mapki ukazują: Pałac w Konstantynowie, kościół parafialny w Komarnie, Gminne Centrum Kultury i dom strażaka w Konstantynowie, Urząd Gminy w Konstantynowie, Gimnazjum im. Cypriana Norwida w Konstantynowie, zabytkowy kościół  w Komarnie, Dom Dziecka w Komarnie-Kolonii. Z prawej strony mapki przedstawiono zdjęcia: kościoła parafialnego w Gnojnie, kościoła parafialnego w Konstantynowie, kapliczki w Konstantynowie oraz koźlaka (wiatraka) w wiosce Zakalinki.

Nałęczów

Nałęczów jest położony w województwie lubelskim, w powiecie puławskim. Miasteczko znajduje się w granicach Kazimierskiego Parku Krajobrazowego i jest częścią tzw. trójkąta turystycznego: Puławy - Kazimierz Dolny - Nałęczów. Miejscowość jest miasteczkiem uzdrowiskowym, będącym jedynym w Polsce uzdrowiskiem o profilu kardiologicznym. Nałęczów otrzymał prawa miejskie w 1963 roku.

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, miasto zamieszkiwało 3 933 osób.

Pocztówka została wydana przez Spółkę Wydawniczą REPRINT w Lublinie. Fotografie wykonał Z. Lemiech.

Zdjęcia przedstawiają: zachodnią bramę wejściową do parku (kiedyś mieścił się w niej ambulans), Stare Łazienki, Willę Uciechę zwaną "Bierutówką" (w czasach PRL przebywał w niej Bolesław Bierut)  oraz Pałac Małachowskich w parku.