Gniezno - Pierwsza Stolica Polski

Gniezno to miasto królewskie Korony Królestwa Polskiego, położone w województwie wielkopolskim, w powiecie gnieźnieńskim. Jest siedzibą archidiecezji gnieźnieńskiej, a także prymasów Polski.

Gniezno już od I połowy X wieku stało się centralnym grodem plemiennego państwa Polan. W kształtującym się państwie polskim, zwanym też Państwem Gnieźnieńskim, jak poświadcza dokument oblacyjny z końca X w., Gniezno pełniło rolę ośrodka stołecznego, związanego z rodem Piastów. Miasto, zanim stało się główną rezydencją monarchy, było małą osadą. Jej początki sięgają przełomu VI i VII w.  Rozwojowi osady, położonej na wzniesieniu zwanym Wzgórzem Panieńskim, sprzyjała bliskość ośrodka politycznego i kulturalnego na Wzgórzu Lecha. Tutaj, jak poświadczają badania archeologiczne, pod koniec VIII w. powstał gród z siedzibą książęcą i podgrodzie, otoczone wałami drewniano-ziemnymi. Przypuszcza się, że pierwsza kamienna świątynia chrześcijańska powstała już w IX w. za panowania Lestka. Mieszko I - pierwszy historycznie poświadczony władca Polski, powołał do życia państwo o znacznym zasięgu terytorialnym i umocnił je politycznie poprzez chrystianizację. Akt chrztu odbył się prawdopodobnie w Gnieźnie, w Wielką Sobotę w 966 r. Gniezno stało się stolicą młodego państwa, było ośrodkiem rzemieślniczym i handlowym. 

Miasto posiada zabytki i atrakcje turystyczne. Przez Gniezno przebiega kilka szlaków turystycznych: 

• Szlak Piastowski, 
• Szlak Romański, 
• Wielkopolska Droga św. Jakuba,
• Szlak Pałaców i Dworów Powiatu Gnieźnieńskiego. 

Ponadto w Gnieźnie są także szlaki piesze: żółty, niebieski, czerwony oraz Szlak Lednicki. Szlak żółty jest szlakiem pamięci ofiar II wojny światowej, a czerwony to szlak wyprawy gimnazjalistów trzemeszeńskich w 1863 roku.

Wg danych GUS z końca 2014 roku, Gniezno zamieszkiwało 69 686 osób.

Pocztówkę wydrukowała drukarnia Cyfrowy Druk.  Zdjęcia autorstwa Radosława Wróblewskiego przedstawiają:

• widok na katedrę;
• rzeźby przydrożne;
• Pomnik Mieszka I i Bolesława Chrobrego.

Gmina Okonek

Gmina Okonek jest gminą miejsko-wiejską położoną w powiecie złotowskim, w województwie wielkopolskim, na skraju Pojezierza Wałecko-Drawskiego. 

W skład Gminy Okonek wchodzi 26 miejscowości podstawowych. Okonek został założony, jako wieś, przed 1546 rokiem przez sołtysa-osadźcę Heninga Woykę. Niemiecka nazwa Okonka, Ratzebohr, wiąże się ze słowiańskim imieniem księcia Racibora, stąd też pierwotna nazwa miejscowości to Racibórz. Od początku istnienia była to miejscowość głównie targowa. W 1754 roku wieś otrzymała prawa miejskie z rąk Fryderyka II. 

Gmina posiada bardzo zróżnicowaną rzeźbę terenu. Największe wzniesienia występują w okolicach Okonka. Teren gminy obfituje w szereg jezior, z których najciekawsze to: Leśne i Bąk w Okonku, Kacko i Zimne w Pniewie oraz jezioro Brokęcino w Brokęcinie. 

 W Gminie Okonek występują bardzo dobre warunki do turystyki, w tym pieszej, rowerowej i kajakowej. Liczne jeziora zachęcają do wędkowania i uprawiania sportów wodnych. Turyści mogą podziwiać piękne świątynie, miejsca pamięci i popularne w tym terenie elektrownie wodne. 

Wg danych GUS na koniec 2013 roku, miasteczko Okonek zamieszkiwało 3 981 osób, natomiast w całej gminie zameldowanych było 8 877 mieszkańców. 

Pocztówka została wydana w 2008 roku przez Oficynę Wydawniczą Pomorze z Gdańska. Autorem zdjęć jest Bogusław Nieznalski.

Na widokówce zaprezentowane zostały ciekawe miejsca i obiekty w gminie Okonek:

• Lotyń - budynek Zespołu Szkół;
• Elektrownia Wodna Żarki zlokalizowana nieopodal wsi Łomczewo;
• Lędyczek - widok na rzekę Gwdę oraz XIX-wieczny kościół św. Piotra i św. Pawła;
• Podgaje - pomnik poświęcony pamięci 32. żołnierzy polskich spalonych żywcem w lutym 1945 roku w stodole, w której jeńcy wojenni zostali uwięzieni przez hitlerowców;
• Węgorzewo Szzecineckie - budynek elektrowni wodnej;
• Okonek - fragment rzeki Czarnej, w tle kościół Matki Bożej od Wykupu Niewolników (jedyny kościół pod tym wezwaniem w Polsce!), pochodzący z XIX wieku.

Mikstat

Mikstat to miasto w południowej części województwa wielkopolskiego, w powiecie ostrzeszowskim, położone na Wzgórzach Ostrzeszowskich, będące siedzibą gminy miejsko-wiejskiej.

Obszar miasta i gminy prezentują interesujące walory turystyczne i ze względu na czyste środowisko naturalne stanową doskonałą strefę wypoczynkowo-rekreacyjną. Na terenie gminy znajdują się: ścieżka dydaktyczna w parku przy siedzibie Nadleśnictwa Przedborów w Przedborowie, trasy spacerowe i trasa do jazdy konnej. Rozwija się agroturystyka i turystyka konna. Bogactwem gminy są lasy, które zaspokajają potrzeby zdrowotne i wypoczynkowe społeczeństwa. 

Przez teren gminy Mikstat wyznaczono 3 szlaki piesze (żółty, czerwony, zielony) i 1 szlak rowerowy (czerwony). Długość szlaków pieszych w granicach administracyjnych gminy wynosi ponad 3 km, natomiast szlaku rowerowego - 13,6 km. 

W gminie Mikstat znajdują się 3 obiekty zabytkowe: kościół cmentarny św. Rocha w Mikstacie, kościół parafialny Świętej Trójcy w Mikstacie i kościół Narodzenia NMP w Kotłowie. 

Wg danych Urzędu Miasta i Gminy Mikstat na koniec 2013 roku, gminę zamieszkiwało 6 155 osób, a miasto - 1 841 osób. 

 Pocztówka przedstawia kościół cmentarny św. Rocha w Mikstacie.

Żerków

Żerków jest malutkim miasteczkiem położonym w województwie wielkopolskim, w powiecie jarocińskim, w gminie Żerków. Leży na obszarze Wału Żerkowskiego, w pobliżu rzek Warty i Lutyni. Jest uznawany za turystyczną perełkę Wielkopolski. 

Pierwsze wzmianki o samym Żerkowie pochodzą z 1257 roku. Natomiast w dokumencie z 1283 roku wymieniany jest on wówczas już jako miasto. 

Gospodarka Żerkowa bazuje na turystyce. Dzięki urozmaiconemu, polodowcowemu krajobrazowi okolicze Żerkowa stanowią wspaniałe miejsce do aktywnego spędzania wolnego czasu. Miasto jest głównym ośrodkiem – bazą noclegową, terenem kultury i rekreacji (zwłaszcza w okresie letnim) i wypadową tzw. Szwajcarii Żerkowskiej. Obejmuje ona tereny niewysokich wzgórz opartych o wypełnioną rozlewiskami pradolinę Warty. 

Ostatnie lata przyniosły inwestycje w infrastrukturę związaną z turystyką i rekreacją, rozwinął się niewielki przemysł elektrotechniczny. Żerków stał się głównym ośrodkiem nowego Żerkowsko-Czeszewskiego Parku Krajobrazowego.

Wg danych GUS na koniec 2013 roku, gminę Żerków zamieszkiwało 10 451 osób, z czego 2 145 osób to mieszkańcy Żerkowa. 

Pocztówka została wydana przez Wydawnictwo Via Vresna. Autorem zdjęć jest Mirosław Jadryszak.

Zdjęcia przedstawiają: wieżę telekomunikacyjną, mickiewiczowski szlak turystyczny, kościół św. Stanisława, Pomnik 700-lecia, centrum miasta, park, bramę pałacową z XVIII wieku, pomnik poległych za wolność, widok ze wzgórza kościelnego.

Gmina Łobżenica

Gmina Łobżenica położona jest w północno-wschodniej części województwa wielkopolskiego, w powiecie pilskim, nad rzeką Łobżonką. 

Lokalizacja na Pojezierzu Krajeńskim skutkuje niezwykłą urokliwością krajobrazów i pięknem terenów. Część obszaru gminy Łobżenica stanowi strefa chronionego krajobrazu pn. Dolina Łobżonki i Borów Kujańskich. Urokliwe lasy, wzgórza, liczne akweny wodne i trasy rowerowe przyczyniają się do atrakcyjności turystycznej gminy. Łobżenica utożsamiana jest z wypoczynkiem, kontaktem z przyrodą, wędkarstwem, sportami wodnymi oraz turystyką pieszą i rowerową. Wiele czaru gminie dodają również liczne zabytki dziedzictwa kulturowego dowodzące o unikatowości występującej zabudowy architektonicznej. 

Łobżenica jest miastem, w którym ochroną konserwatorską objętych zostało 85 zabytkowych obiektów architektonicznych. W przeważającej większości pochodzą one z XVII i XIX wieku. 

Miasto Łobżenica wyróżnia się spośród innych małych miejscowości tym, że nadal został zachowany charakterystyczny układ miejski, który obowiązywał w związku z faktem nadania praw miejskich. To specyficzny układ czworobocznego rynku, z naroży którego wychodzą cztery ulice. 

Wg danych GUS na koniec 2013 roku, gminę Łobżenica zamieszkiwało 9 775 osób, w tym miasto 3 038 osób.

Pocztówka została wydana przez Zakład Poligraficzno-Handlowy Ekongraf z Łobżenicy. Zdjęcia wykonali: E. Starszak i J. Dubiela.

Zdjęcia na pocztówce przedstawiają:

• Dębno - Pałac i kaplica przypałacowa pw. MBB z 1877 roku;
• Chlebno - Pałac z 1990 roku i oficyna pałacowa z XIX wieku;
• Dźwierszno Wielkie - kościół Świętego Mikołaja z 1869 roku;
• Fanianowo - kościół Świętego Józefa z 1953 roku;
• Luchowo - Poniatówka - zabudowa z okresu międzywojennego.

Miasto i gmina Wyrzysk

Miasto i gmina Wyrzysk położone są na północnych krańcach województwa wielkopolskiego w powiecie pilskim, tuż przy granicy z województwem kujawsko-pomorskim. 

Południową granicę gminy Wyrzysk wytycza rzeka Noteć, do której wpada Łobżonka przebijająca się przez górujące nad rozległą doliną Noteci malownicze wzgórza morenowe. Jedno z nich, Dębowa Góra, sięga 192 metrów nad poziomem morza i jest najwyższym wzniesieniem krainy historycznej zwanej Krajną. Ponad 60% powierzchni gminy zajmuje strefa krajobrazu chronionego. 

Gmina Wyrzysk jest jednostką samorządu terytorialnego składającą się aż z 30 miejscowości: miasta Wyrzysk, 10 osad i 19 wiosek. Na terenach wiejskich utworzonych zostało 18 sołectw. 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, miasto zamieszkiwało 5 212 osób, natomiast gmina Wyrzysk liczyła 14 215 mieszkańców. 

 Pocztówka została wydana przez Gminę Wyrzysk. Fotografie wykonał Albert Nowak.

Na zdjęciach przedstawione zostały: Gimnazjum w Osieku nad Notecią, Urząd Miejski w Wyrzysku, Plac Wojska Polskiego w Wyrzysku, staw miejski w Wyrzysku, kościół świętego Marcina Biskupa w Wyrzysku, kościół świętej Jadwigi we wsi Glesno, Muzeum Kultury Ludowej w Osieku nad Notecią.

Murowana Goślina

Murowana Goślina jest miastem w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim. Położona jest na zboczach doliny rzeczki Trojanki, którą dawniej nazywano Goślinką, Wełnianką lub Czarną Wełną, niedaleko jej ujścia do Warty. Temu usytuowaniu zawdzięcza swój wydłużony, wrzecionowaty kształt z tradycyjnym rynkiem. 

Położona 20 km od centrum Poznania Murowana Goślina to gmina nowoczesna, proekologiczna, nastawiona na inwestycje oraz turystykę. Zwłaszcza ta ostatnia ma tutaj bardzo dobre warunki do rozwoju, na terenie gminy znajduje się, bowiem Park Krajobrazowy Puszcza Zielonka. Oznakowane szlaki rowerowe liczą ponad 500 km długości. Wokół Puszczy wiedzie Szlak Kościołów Drewnianych z przepięknym XVII-wiecznym kościółkiem Świętej Marii Magdaleny w Długiej Goślinie. Atrakcyjny pobyt przez cały rok oferuje turystom 15 hoteli i gospodarstw agroturystycznych (479 miejsc noclegowych). Miłośnicy kąpieli mogą wybrać ofertę kąpielisk w Kamińsku, Okońcu i Wojnówku. Wyjątkowy na nizinach rezerwat Śnieżycy Górskiej Śnieżycowy Jar w Starczanowie w okresie wiosennym urzeka turystów białym dywanem kwiatów. 

Nazwa miasta: Murowana Goślina była początkowo osadą zlokalizowaną na wzgórzu i nazywała się Górką, a później Gośliną. Nazwa Goślina wywodzi się od imienia Gostl (gościa – obcego przybysza, woja, rycerza), który obdarowany został włością goślińską za zasługi dla państwa. Później miasto zwane było Gośliną Templi, względnie Gośliną Kościelną. 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, gminę Murowana Goślina zamieszkiwały 16 662 osoby, z czego 10 420 osób to mieszkańcy miasteczka Murowana Goślina. 

Pocztówka została wydana przez Stowarzyszenie Inicjatyw Lokalnych Obywatel. Zdjęcie przedstawiające ratusz miejski wykonał Jarosław Walczuk.

Kłodawa (wielkopolskie)

Kłodawa położona jest w centralnej części Polski, w powiecie kolskim, w województwie wielkopolskim. Miasto powstało jako przykościelna osada w XI wieku. Prawa miejskie osada uzyskała przed rokiem 1430, a utraciła je w 1870 roku. Przywrócono je w 1925 roku. Obecnie Kłodawa jest siedzibą gminy, która należy do mezoregionu Wysoczyzna Kłodawska. 

Największym zakładem funkcjonującym na terenie miasta jest Kopalnia Soli Kłodawa eksploatująca sól kamienną tradycyjną metodą górniczą, która pozwala w pełni zachować naturalne walory soli. Kopalnia powstała w 1949 roku, natomiast eksploatację soli rozpoczęto w 1956 roku. Obecnie jest udostępniana także zwiedzającym. Czynna jest tu najgłębsza na świecie podziemna trasa turystyczna na poziomie 600 metrów pod ziemią. Kopalnia otrzymała wiele nagród, między innymi: Najlepsza Polska Jakość w latach 2003 i 2004 oraz Złoty Medal XX Targów Zdrowego Życia i Żywności Ecolife 2004. 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, miasto zamieszkiwały 6 732 osoby, natomiast gmina Kłodawa liczyła 13 303 osoby. 

Pocztówka została wydana przez Urząd Miasta i Gminy w Kłodawie w 2011 roku.

Na zdjęciach przedstawiono: kościół parafialny Wniebowzięcia NMP, kościół cmentarny Św. Fabiana i Św. Sebastiana, dawną szkołę klasztorną - obecnie Gimnazjum nr 1 (budynek B), fragment rynku, park oraz Podziemną Trasę Turystyczną - komorę solną.

Tulce

Tulce to wioska położona w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Kleszczewo. W miejscowości znajdują się dwa ważne obiekty zabytkowe: kościół (podniesiony do rangi sanktuarium) oraz murowany dwór (pałac). 

Kościół Narodzenia NMP w Tulcach wzniesiony został w I połowie XIII wieku w stylu romańskim. Przebudowany został w XV i XVI wieku, natomiast rozbudowany w 2 połowie XVIII wieku. Współcześnie kościół w Tulcach ma trzy barokowe ołtarze z XVII wieku. W ołtarzu głównym umieszczono otaczaną kultem figurę Matki Bożej z Dzieciątkiem (Matki Bożej Tuleckiej). Gotycka, XV-wieczna, rzeźba autorstwa anonimowego artysty została koronowana koronami papieskimi 2 września 1979 przez metropolitę poznańskiego Jerzego Strobę. 

Wg danych Urzędu Gminy w Kleszczewie z końca 2012 roku, Tulce zamieszkuje 2 621 osób. Jest to najludniejsza miejscowość gminy Kleszczewo. Całą gminę zamieszkuje 6870 osób.

Pocztówka wydana została przez Drukarnę SERIKON.

Na tle zabytkowego kościoła tuleckiego przedstawiona została słynąca łaskami figurka Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus. Z prawej strony pocztówki, na dalszym planie, umiejscowiono szkic bł. Jana Pawła II.