Potulice - gmina Nakło nad Notecią

Potulice są wsią położoną w gminie Nakło nad Notecią, w powiecie nakielskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Liczy około 1,5 tys. mieszkańców.

To dawna wieś folwarczna, do 1932 roku była w rękach rodziny Potulickich. W okresie okupacji niemieckiej wieś została włączona w granice III Rzeszy; założono tu niemiecki obóz przesiedleńczy i obóz pracy Lebrechtsdorf. W latach 1945–1950 w Potulicach znajdował się Centralny Obóz Pracy dla Niemców, powołany przez Wydział Więziennictwa Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. W roku 1951 utworzono w nim Zakład Karny (ZK) dla mężczyzn. Wielokrotnie modernizowany i przysposobiony dla potrzeb Służby Wieziennej. Od 13 grudnia 1981 do 30 marca 1982 obóz internowania dla działaczy NSZZ "Solidarność" Regionu Bydgoskiego i Regionu Toruńskiego. Obecnie ZK Potulice jest jednostką dla skazanych odbywających karę pierwszy raz.

Zabytki:

• Zespół pałacowo-parkowy – wzniesiony w XIX wieku dla Kazimierza Potulickiego; neogotycki pałac wybudowano według projektu Henryka Marconiego i Stanisława Hebanowskiego.
• Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny – pierwotnie kaplica pałacowa, wzniesiona w 1868 roku. Obiekt, wzniesiony w stylu klasycystycznym, mieści kryptę rodu Potulickich; spoczywa tu także ostatnia z rodu hr. Aniela Potulicka. Po II wojnie światowej przekształcony w magazyn. Od roku 1980 pełni funkcję kościoła parafialnego Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny o. chrystusowców. Od roku 2009 poddawany renowacji (więźba dachowa i poszycie, sufit, ściany, elewacje). W krypcie groby hrabiów Potulickich, w tym: ostatniej z rodu Anieli Potulickiej.
• Cmentarz wojenny – zlokalizowany na terenie byłego obozu przesiedleńczego i pracy (podobóz Stutthofu), mieści pochówki około 1300 osób.

 Źródło: Wikipedia.

 Pocztówka została wydana w 2004 roku przez Oficynę Wydawniczą POMORZE Gdańsk. Przedstawia ona: groby poległych w obozie, kapliczkę przydrożną, kościół parafialny oraz pałac własności hr. Potulickiej. Autorem fotografii jest Bogusław Nieznalski.

Zamek w Raciążku

Pierwszy drewniano-ziemny gród został wzniesiony w Raciążku prawdopodobnie w połowie XIII wieku przez biskupów kujawskich. Gród został zdobyty przez Krzyżaków w 1330 roku.

Nie jest znana dokładna data powstania zamku. Prawdopodobnie miało to miejsce niedługo po zniszczeniu grodu przez Krzyżaków, ponieważ biskupom zależało na posiadaniu swojej rezydencji niedaleko Włocławka.

Pewne jest, że zamek wzniósł biskup Maciej z Gołańczy, który zmarł w 1364 roku. Początkowo był to tylko jeden budynek o trzech kondygnacjach i rozmiarach 12x25 m. Do 1383 roku został on powiększony do rozmiarów 17x25 m przez biskupa Zbyluta z Gołańczy, następcę Macieja. Wtedy też powstały obwodowe mury wzdłuż krawędzi zbocza. Podczas kolejnych rozbudów przy południowym odcinku murów powstały zabudowania gospodarcze, a w narożniku południowo-zachodnim biskup Jan Karnkowski wzniósł czworoboczną wieżę. 

W latach 1582-1600 Hieronim Rozdrażewski rozbudował zamek oraz przekształcił wnętrza tak, że powstała późnorenesansowa obronna rezydencja. Podczas tej przebudowy wzniesiono przy suchej fosie, w pewnym oddaleniu na zachód od murów zamkowych, czworoboczną wieżę bramną. 

Po zniszczeniach z drugiej połowy XVII wieku zamek został opuszczony, a pozostałości budynków gospodarczych rozebrane. W początkach XVIII wieku Felicjan Szaniawski wzniósł drewniany budynek poza terenem zamkowym, a w 1720 roku biskup Krzysztof Antoni Szembek wykorzystał zniszczone mury głównego budynku zamkowego do wzniesienia barokowego pałacu, do czego zatrudnił architekta Jana Cocchiego. 

Po rozbiorze Polski, w 1804 roku, władze pruskie przeznaczyły zamek do rozbiórki. 

W latach 1978-1985 przeprowadzone zostały badania, po których zamek zabezpieczono jako trwałą ruinę.

Pocztówka przedstawia ruiny zamku w Raciążku. Została ona wydana w 2005 roku przez Wydawnictwo Julita. Zdjęcie archiwalne UG Raciążek.

Toruń - gród Kopernika

Toruń jest miastem na prawach powiatu, położonym w województwie kujawsko-pomorskim. Leży w Kotlinie Toruńskiej, nad rzekami: Wisłą i Drwęcą. Prawobrzeżna część miasta należy do Pomorza, natomiast lewobrzeżna część położona jest na Kujawach.

Miasto należy do najstarszych w Polsce. Toruń otrzymał prawa miejskie 28 grudnia 1233 roku. Początek współczesnemu Toruniowi dali Krzyżacy w 1230 roku. W czasach Rzeczpospolitej Obojga Narodów miasto posiadało prawo do czynnego uczestnictwa w wyborze króla.

Toruń to ośrodek gospodarczy, kulturalny, naukowy, turystyczny oraz znaczący ośrodek archiwistyki w Polsce. Od 1999 miasto jest siedzibą marszałka województwa kujawsko-pomorskiego i jednostek podległych. W Toruniu funkcjonuje kilkanaście uczelni wyższych, kilkanaście muzeów, planetarium i obserwatorium astronomiczne.

W 1473 toku urodził się w Toruniu Mikołaj Kopernik - znany polski astronom. Dzieło Kopernika - O obrotach sfer niebieskich - dokonało przełomu i wywołało jedną z najważniejszych rewolucji naukowych od czasów starożytnych, nazywaną przewrotem kopernikańskim.

Wg danych GUS z końca czerwca 2014 roku, miasto Toruń zamieszkiwało 203 148 osób.

Pocztówka została wydana przez Oficynę Wydawniczą Pomorze z Gdańska. Zdjęcia Bogusława Nieznalskiego przedstawiają: pomnik Mikołaja Kopernika, Krzywą Wieżę oraz fontannę Flisaka.

Turystyczna gmina Cekcyn

Gmina Cekcyn położona jest we wschodniej części powiatu tucholskiego, w województwie kujawsko-pomorskim. Pod względem zajmowanej powierzchni należy ona do bardzo dużych gmin. Cechą charakterystyczną gminy jest bardzo duży udział lasów i gruntów leśnych, przekraczający 2/3 ogólnej powierzchni gminy. 

Gminę Cekcyn można zaliczyć do gmin turystycznych. Przez jej teren przechodzi:

•  5 szlaków pieszych wyznaczonych przez PTTK (Szlak Cisów Staropolskich - zielony, Szlak Kazimierza Sulisławskiego - czarny, Szlak im. Bartłomieja Nowodworskiego - żółty, Szlak Turystów Klubu Wszędołazy - niebieski, Szlak Pawła Gackowskiego), 
• 3 leśne szlaki rowerowe wytyczone przez Towarzystwo Miłośników Ziemi Cekcyńskiej (Borowej Ciotki CTU – 207 s - czarny, Do Piekiełka nad Brdą CTU – 208 y - żółty, Gołąbkowy CTU – 206c – czerwony). 

Największą popularnością wśród licznych akwenów wodnych w gminie Cekcyn cieszy się Jezioro Wielkie Cekcyńskie ze strzeżonym kąpieliskiem oraz wypożyczalnią sprzętu wodnego i rowerów szosowych. W gminie znajduje się też kilka ośrodków jeździeckich, dwie izby regionalne (w Małym Gacnie i w Krzywogońcu), amfiteatr przy cekcyńskiej plaży i Dwór w Starym Suminie. 

 Ponadto w gminie Cekcyn znajduje się:

•  5 rezerwatów przyrody: Rezerwat cisów Jelenia Góra im. Kazimierza Szlachetko, Rezerwat przyrody Cisy Staropolskie im. Leona Wyczółkowskiego w Wierzchlesie, Rezerwat przyrody Bagna nad Stążką, Rezerwat przyrody Dolina Rzeki Brdy, Rezerwat przyrody Źródła Rzeki Stążki; 
• 2 ścieżku przyrodnicze: Ścieżka przyrodniczo-dydaktyczna Jelenia Wyspa w Gołąbku oraz Ścieżka przyrodniczo - leśna Jezioro Wypalanki. 

Niewątpliwą atrakcją gminy są XIX-wieczne kościoły w Cekcynie i Iwcu, kilkanaście cmentarzy ewangelickich oraz dawny poligon „Heidekraut”, na którym obecnie odbywają się inscenizacje historyczne z udziałem grup rekonstrukcyjnych stanowiące nie lada atrakcję i żywą lekcję historii. Na terenie gminy Cekcyn utworzono także dwie wioski tematyczne: Grzybową i Borowiacką. 

Wg danych GUS z końca czerwca 2014 roku, gminę Cekcyn zamieszkiwało 6 681 osób. 

Pocztówka została wydana w 2010 roku przez Towarzystwo Miłośników Ziemi Cekcyńskiej. Zdjęcia autorstwa Dariusza Górskiego i Marka Kujawy przedstawiają cekcyńskie bogactwo lasów oraz kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Cekcynie.

Gmina Raciążek

Gmina Raciążek położona jest w północno-wschodniej części powiatu aleksandrowskiego, w województwie kujawsko-pomorskim.

Stolica gminy, Raciążek, to miejscowość o charakterze obronnym. Pierwsza wzmianka o niej pochodzi z 2. połowy XI wieku z aktu uposażenia Benedyktynów w Mogilnie. W 1250 roku Raciążek występował jako własność biskupów włocławskich. W 1317 roku wieś uzyskała prawa miejskie, które zostały odebrane w 1867 roku przez władze carskie za sprzyjanie powstaniu styczniowemu. 

Do najciekawszych zabytków Raciążka należą: późnogotycko-renesansowy kościół Wszystkich Świętych i św. Hieronima z 1597-1612 oraz ruiny zamku z XIV-XVIII wieku. 

Wg danych GUS z końca czerwca 2014 roku, gminę Raciążek zamieszkiwało 3 144 osoby, z czego ponad połowę stanowili mieszkańcy Raciążka. 

Pocztówka została wydana w 2005 roku przez Wydawnictwo Julita. Zdjęcia z archiwum UG Raciążek przedstawiają panoramę Wisły oraz ruiny zamku w Raciążku.

Nieszawa

Nieszawa to miasto w powiecie aleksandrowskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Położone jest w pradolinie Wisły, na krańcach Kujaw - to trzecie miejsce jego lokacji.

Pierwsza Nieszawa była osadą nadaną w 1228 roku Krzyżakom sprowadzonym do Polski przez Księcia Konrada I Mazowieckiego i znajdowała się na lewym brzegu Wisły w odległości 4 km w dół rzeki od Torunia. Krzyżacy zbudowali tam zamek i założyli komturię. Po klęsce pod Grunwaldem, w latach 1423-1424 zostali zmuszeni do zburzenia zamku. Obecnie są to tereny wsi Mała Nieszawka.

W 1424 roku Król Władysław Jagiełło lokował naprzeciwko Torunia osadę Nowa Nieszawa. Już w następnym roku osada uzyskała prawa miejskie i wkrótce zaczęto budować Zamek Dybowski. Z chwilą rozpoczęcia nowej wojny polsko–krzyżackiej w 1431 roku, Nową Nieszawę wraz z zamkiem zdobyli, zrabowali i spalili mieszczanie toruńscy i oddziały krzyżackie. 

Po zakończeniu wojny w 1436 roku i odzyskaniu przez stronę polską kujawskiego brzegu Wisły, bardzo szybko odbudowano zniszczony kościół parafialny, a Zamek Dybowski stał się siedzibą burgrabich zarządzających w imieniu starostów nieszawskich. Na zamku często przebywał Król Kazimierz Jagiellończyk. Tutaj też w czasie wojny trzynastoletniej, w listopadzie 1454 roku, wydał tzw. statuty nieszawskie nadające nowe przywileje szlachcie. Mieszczanie toruńscy wykorzystując swój wkład w zwycięstwo nad Zakonem w czasie wojny uzyskali od króla przywilej nakazujący zburzenie miasta i przeniesienie o 32 km, w górę Wisły, w miejsce wsi Roskidalino, co nastąpiło w latach 1460-62. 24 września 1460 roku król wydał dokument określający położenie i prawa nowo zakładanego miasta. Mieszkańcy Nieszawy wraz z całym dobytkiem zostali przesiedleni na nowe miejsce i zaczęli tworzyć trzecią z kolei Nieszawę. 

Wg danych GUS na koniec 2013 roku, Nieszawę zamieszkiwało 1 975 osób. Statystyki pokazują tendencję spadkową liczby mieszkańców. 

Pocztówka została wydana w 2010 roku. Autorem zdjęć jest Wanda Wasicka. 

Na widokówce przedstawione zostały: 

• widok na Wisłę i prom, 
• gotycki kościół Świętej Jadwigi Śląskiej z II połowy XV wieku, 
• ratusz z I połowy XIX wieku, 
• klasztor i kościół franciszkanów z II połowy XV wieku.

Włocławek

Włocławek leży w południowo-wschodniej części województwa kujawsko-pomorskiego, na obu brzegach Wisły oraz Zgłowiączki, w Kotlinie Płockiej. Tworzy powiat włocławski grodzki oraz jest siedzibą powiatu włocławskiego ziemskiego i diecezji włocławskiej. 

Główną rzeką przepływającą przez miasto jest Wisła, dzieląca Włocławek na część prawobrzeżną (północna część miasta) i lewobrzeżną. We wschodniej części miasta wody Wisły są spiętrzone tamą, tworząc tzw. Zbiornik Włocławski nazywany Jeziorem Włocławskim. Ponadto na terenie miasta znajdują się jeziora: Jezioro Czarne, Rybnica, Krzywe Błota oraz zanikające jezioro Grzywno. 

Włocławek staje się coraz bardziej liczącym się w regionie ośrodkiem naukowym i kulturalnym. Przez wieki kulturotwórczą rolę pełnił tu kościół, Włocławek bowiem aż do rozbiorów był grodem biskupim, stolicą jednej z najważniejszych w Rzeczypospolitej diecezji. 

Obecnie kulturę Włocławka kształtują przede wszystkim: Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej, GaleriaWłocławski Ośrodek Edukacji i Promocji Kultury, Włocławskie Centrum Kultury, Miejska Biblioteka Publiczna im. Z. Arentowicza, Teatr Impresaryjny im. W. Gniazdowskiego. Włocławek słynie również na cały świat z wyrobów ceramicznych. Szczególne uznanie i wyjątkową pozycję zyskał pięknie malowany ręcznie włocławski fajans. 

W 1995 roku Włocławskie Towarzystwo Naukowe założyło pierwszą świecką włocławską uczelnię – Wyższą Szkołę Humanistyczno-Ekonomiczną. W następnych latach lista uczelni poszerzyła się - powstały: Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa i Wydział Zamiejscowy Wyższej Szkoły Informatyki w Łodzi oraz Wyższa Szkoła Techniki i Przedsiębiorczości. Włocławek stopniowo staje się miastem akademickim. 

Ciekawostka: W 2002 roku patronem miasta został uznany błogosławiony Michał Kozal – biskup i męczennik II wojny światowej. 

Wg danych GUS na koniec 2013 roku, Włocławek zamieszkiwało 114 885 osób. 

Pocztówka została wydana przez Włocławską Informację Turystyczną. Zdjęcie autorstwa J. Sieraczkiewicza przedstawia panoramę miasta.

Gmina Jeżewo

Gmina Jeżewo leży w północnej części województwa kujawsko-pomorskiego w powiecie świeckim. Obszar gminy zajmuje część Wysoczyzny Świeckiej i Borów Tucholskich, które wchodzą w skład Pojezierza Południowobałtyckiego. Etnograficznie gmina należy do Kociewia. 

Główne walory gminy to zasoby naturalne – lasy i bogata sieć hydrologiczna z jeziorami, między innymi Stelchno, Bielskie i Sinowa oraz trasami wodnymi - rzeką Wdą i Mątawą, które stanowią sieć szlaków turystycznych przechodzących przez Gminę ze Świecia do Osia, Śliwic i Czerska. Turystyczne zasoby gminy wzbogacają obiekty kultury materialnej na czele z kościołem Św. Trójcy w Jeżewie (bogaty wystrój barokowy), współczesnym zespołem obiektów Zakonu Księży Werbistów w Laskowicach (z kaplicą, muzeum misyjno-etnograficznym, księgarnią) oraz podworskimi zespołami pałacowo-parkowymi w Taszewie, Krąplewicach i Laskowicach. 

Wg danych GUS na koniec 2013 roku, gminę Jeżewo zamieszkiwało 8 031 osób. 

 Pocztówka przedstawia Jezioro Stelchno - akwen o powierzchni 154,5 ha. Zdjęcie wykonał Robert Gonia.

Gmina Lubanie

Gmina Lubanie położona jest w południowo-wschodniej części województwa kujawsko-pomorskiego i wchodzi w skład powiatu włocławskiego. Tworzą ją 24 miejscowości: 23 wsie i 1 osada. 

Turyści na terenie gminy spotkać mogą szereg obiektów zabytkowych i stanowiska archeologiczne. Niewątpliwą atrakcję przyrodniczą stanowią, objęte Programem „Natura 2000” wiślane rozlewiska z licznymi siedliskami chronionego ptactwa wodnego. Spotkać tu można orła bielika, kormorany i szereg innych, rzadkich okazów fauny. 

Ciekawym zabytkiem nieruchomym jest zespół kościelny parafii Świętego Mikołaja w Lubaniu, który obejmuje: murowany kościół z 1909 roku, dzwonnicę i ogrodzenie z bramą. 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, gminę zamieszkiwało 4 678 osób. 

Pocztówka została wydana przez Polskie Wydawnictwa Reklamowe z Torunia we współpracy z Urzędem Gminy Lubanie. Zdjęcia z archiwum UG oraz autorstwa Jerzego Chudzińskiego.

Na widokówce przedstawione zostały: siedziba Urzędu Gminy w Lubaniu, centrum miejscowości wraz z zabytkowym kościołem świętego Mikołaja w Lubaniu, Wisła w okolicach Gąbinka i Kucerza, a także Gospodarstwo Agroturystyczne Dworek Janowicki w miejscowości Kaźmierzewo.

Drzycim - wieś gminna w Borach Tucholskich

Gmina Drzycim leży w północnej części województwa kujawsko-pomorskiego, w powiecie świeckim, w otulinie Borów Tucholskich. Południowa część gminy wchodzi w skład Świeckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, a północna – Wdeckiego Parku Krajobrazowego. Gminę tworzy 20 osad i wsi (w tym 1 osada leśna). 

Pierwsza wzmianka dotycząca Drzycimia pochodzi z roku 1091. 6 kwietnia 1091 roku rozegrała się tu bitwa między wojskami Władysława Hermana i Pomorzanami (prawdopodobnie dowodzonymi przez księcia Świętobora). Od roku 1309 wieś przeszła w ręce Zakonu Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego, czyli Krzyżaków. W trakcie wojny trzynastoletniej, w roku 1461, powróciła tu władza polska. W wyniku I rozbioru Drzycim stał się częścią Prus. Niepodległość odzyskał w roku 1920. Podczas II wojny światowej włączony został do Rzeszy. W czasie okupacji zginęło wielu mieszkańców gminy, o czym świadczą mogiły w Jastrzębiu, Drzycimiu i Gródku. 

Na terenie gminy znajdują się 4 parafie rzymskokatolickie: Dólsk, Drzycim, Gródek, Sierosław. 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, gminę zamieszkiwało 5 070 osób. 

Pocztówka przedstawia kościół parafialny Matki Bożej Pocieszenia w Drzycimiu. Zdjęcie wykonał Robert Gonia.

Gmina Dragacz - Muzeum Misyjne w Górnej Grupie

Gmina Dragacz znajduje się w północnej części województwa kujawsko-pomorskiego, w powiecie świeckim. Pod względem hydrograficznym obszar gminy leży w dorzeczu Wisły. 

Gmina w całości leży na terenie Nadwiślańskiego Parku Krajobrazowego. Ochroną rezerwatową został objęty obszar rynny jeziora Fletnowskiego, gdzie utworzono rezerwat przyrody Jezioro Fletnowskie o powierzchni 25 ha. Na terenie gminy znajduje się 12 pomników przyrody: 11 przyrody ożywionej i 1 nieożywionej. 

Do rejestru zabytków wpisano 10 obiektów. Wśród nich znajduje się: 8 chat, kościół św. Jakuba Apostoła z 1680 r. w Wielkim Lubieniu i Biała Karczma z 1898 r. wraz z ogrodem w Michalu. 

Jedną z atrakcji turystycznych gminy Dragacz jest Muzeum Misyjne w Górnej Grupie. Muzeum to zawdzięcza swoje istnienie działalności misyjnej Zgromadzenia Misjonarzy Werbistów. Eksponaty są darem polskich misjonarzy pracujących w różnych krajach świata. Aktualnie w Muzeum znajdują się trzy wystawy kulturowo-etnograficzne z: Ameryki Południowej, Indonezji i Afryki. 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, gminę zamieszkiwały 7 173 osoby.

Pocztówka przedstawia Muzeum Misyjne w Górnej Grupie. Zdjęcia wykonał Robert Gonia.

Bydgoszcz

Bydgoszcz jest największym miastem województwa kujawsko-pomorskiego, a zarazem powiatem grodzkim. Jest siedzibą Wojewody Kujawsko-Pomorskiego. Historycznie Bydgoszcz leży na Kujawach, nad rzeką Brdą i Kanałem Bydgoskim. 

Bydgoszcz jest jednym z największych miast w Polsce. Stanowi duży ośrodek gospodarczy, kulturalny, akademicki, medyczny, wojskowy i sportowy. Jest węzłem drogowym, kolejowym i żeglugi śródlądowej w kraju, posiada Międzynarodowy Port Lotniczy im. Ignacego Jana Paderewskiego oraz port rzeczny. W Bydgoskim Węźle Wodnym łączą się dwie międzynarodowe śródlądowe drogi wodne, spinając dorzecza Europy Zachodniej i Wschodniej. 

Wśród wielu polskich miast Bydgoszcz wyróżnia się jako ośrodek wojskowy (siedziba Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych oraz ośrodka szkoleniowego NATO), medyczny (10 szpitali), kulturalny oraz sportowy. 

W mieście warto zobaczyć zabytkowe kościoły, zwłaszcza katedrę – sanktuarium maryjne Matki Bożej Pięknej Miłości, bazylikę św. Wincentego à Paulo oraz pozostałe trzy miejskie sanktuaria. W Bydgoszczy znajduje się kilkanaście muzeów oraz obiekty kulturalne, które przyciągają publiczność ze względu na swój repertuar, jak również z powodu imprez i festiwali. 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, miasto zamieszkiwało 360 289 osób. 

Pocztówka została wydana przez Agencję Fotograficzno-Wydawniczą Panorama. Fotografia autorstwa Jakuba Kwiatkowskiego przedstawia Spichlerze nad Brdą.

Nowe

Nowe to niewielkie miasteczko gminne w powiecie świeckim, w województwie kujawsko-pomorskim, położone na wysokim brzegu Wisły, na granicy Pojezierza Starogardzkiego i Borów Tucholskich. Pod względem etniczno-kulturowym należy ono do Kociewia. 

Nazwa miasta wywodzi się ze średniowiecza, kiedy to zwało się po łacinie Novo Castro, czyli Nowy Gród, przypuszczalnie w opozycji do pobliskiego Starogardu lub jako wyraz założenia nowego grodu w miejsce wcześniejszego. 

Na terenie miasta i gminy Nowe spotkamy kilkanaście zabytków, spośród których możemy wymienić m. in.: kościoły, cmentarze, Stare Miasto w Nowem, mury obronne i zamek krzyżacki w Nowem, zespół dworski w Kończycach, wiatrak typu holenderskiego w Nowem. 

Dla miłośników wędrówek i rowerzystów polecić można liczne szlaki pieszo-rowerowo-motorowe, które zostały wytyczone w mieście i okolicach. Należą do nich: 

• szlak bursztynowy nadwiślański, 
• szlak tradycji kopernikowskiej, 
• szlak jezior kociewskich, 
• trakt napoleoński, 
• szlak rowerowy po Dolinie Dolnej Wisły. 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, miasto zamieszkiwało 6 201 osób, natomiast gmina Nowe liczyła 10 719 mieszkańców.

Pocztówka przedstawia wiatrak w Nowem. Zdjęcie wykonał Robert Gonia. 

Przedstawiony na widokówce wiatrak jest okrągły, ceglany. Wedle ustaleń konserwatorskich powstał on, jako młyn, w końcu XIX wieku. Po wojnie nie był użytkowany, a około 1969 roku ogień powstały od uderzenia pioruna strawił drewniane zadaszenie, oszczędzając jednak części metalowe mechanizmu. Odrestaurowano go w latach 80. XX wieku, a następnie przeznaczono na lokal gastronomiczny.

Gmina Bobrowo

Gmina Bobrowo położona jest w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie brodnickim. Południowy fragment gminy Bobrowo znajduje się w granicach Obszaru Krajobrazu Chronionego Doliny Drwęcy. Drwęca jest rezerwatem ichtiologicznym bytujących w niej ryb łososiowatych. Na terenie Gminy chronione są także pojedyncze okazy przyrody jako jej pomniki. Na terenie Gminy istnieje przyrodniczo – regionalna ścieżka dydaktyczna, która zlokalizowana została w obrębie obszaru chronionego krajobrazu. Prowadzi ona przez wsie: Grzybno, Bobrowo, Chojno i Budy. Długość trasy wynosi 9,5km. Można ją pokonać pieszo lub rowerem. Punkty przystankowe na trasie to:

• Zespół dworsko – parkowy w Grzybnie;
• Jezioro Oleczno;
• Grodzisko wczesnośredniowieczne nad Jeziorem Oleczno;
• Gotycki kościół w Bobrowie;
• Rzeka Lutryna;
• Wyrobiska potorfowe;
•  Jezioro Chojno.

Ciekawostka: Przez wioski: Wądzyn, Bobrowo, Grzybno i Kruszyny Szlacheckie na odcinku 12 km przechodzi Szlak turystyczny PTTK w Toruniu.

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, gminę Bobrowo zamieszkiwało 6 285 osób.

Pocztówka została wydana przez Stowarzyszenie na rzecz młodych Gminy Bobrowo Horyzont. Zdjęcia przedstawiają las w Grzybnie.

Gmina Barcin

Gmina Barcin jest jedną ze 144 gmin województwa kujawsko-pomorskiego, położoną w jego południowej części, na obrzeżach powiatu żnińskiego. Etnograficznie gmina należy do Pałuk i leży na Szlaku Piastowskim.

Barcin, stanowiący siedzibę władz samorządowych, jest wielofunkcyjnym ośrodkiem administracyjno-usługowym i mieszkaniowym. Położony jest niemal centralnie w stosunku do obszaru gminy. Charakterystycznym dla miasta zjawiskiem jest rozbicie układu przestrzennego na dwie odmienne jednostki – stary i nowy Barcin. Ukształtowany w procesie historycznym i mający wielowiekowe tradycje stary Barcin oddzielony jest łąkami i użytkiem ekologicznym doliny rzeki Noteci od nowej części miasta. Nowy Barcin jest jednostką mieszkaniowo-usługową utworzoną na potrzeby przemysłu cementowo-wapienniczego. 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, miasto Barcin zamieszkiwały 7 773 osoby, natomiast gmina liczyła 14 987 osób. 

Pocztówka została wydana przez Urząd Gminy Barcin. Zdjęcia przedstawiają:

• kościół Świętego Jakuba Większego w Barcinie (z uroczystości 470-lecia Barcina) - fot. G. Smoliński;
• ujście rzeki Noteć do Jeziora Wolickiego - fot. G. Smoliński;
• hałdy - fot. J. Dereszewska;
• pomost nad Jeziorem Kierzkowskim w Wolicach - G. Smoliński;
• Szkoła Podstawowa nr 1 im. dr. Stanisława Krzysia w Barcinie - fot. G. Smoliński.

Ciechocinek

Ciechocinek to miasto położone na Kujawach, w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie aleksandrowskim. Jest miastem o charakterze uzdrowiskowym - prawa miejskie posiada od 1916 roku. W mieście tym nie ma przemysłu. Znajdują się tam: szpitale uzdrowiskowe, sanatoria, prewentorium, ośrodki wypoczynkowe (wczasowo-turystyczne), zakłady przyrodolecznicze, pijalnia wód mineralnych, hotele, restauracje, warzelnia soli. Część uzdrowiskowa bogata jest w zieleń parków, skwerów, kwietników i dywanów kwiatowych. W Ciechocinku leczy się choroby narządów ruchu, reumatyczne, ortopedyczno-urazowe, kobiece, układu oddechowego, nerwowego i krążenia. 

Wg danych Urzędu Miejskiego na koniec czerwca 2013 roku, miasto zamieszkiwało 10 499 osób. 

Pocztówka wydana została w 2009 roku przez Wydawnictwo Świętokrzyskie ELIPSA. Fotografie wykonał Krzysztof Śliwa.

W centralnej części widokówki przedstawiony został Park Zdrojowy. W górnej części pocztówki zaprezentowane zostały: pijalnia wód mineralnych oraz tężnia, natomiast w dolnej: fontanna Grzybek, Pałacyk z 1910 roku - obecnie siedziba dyrekcji uzdrowiska, restauracja Zdrojowa - dawne Casino Europa.