Gmina Jeżewo

Gmina Jeżewo leży w północnej części województwa kujawsko-pomorskiego w powiecie świeckim. Obszar gminy zajmuje część Wysoczyzny Świeckiej i Borów Tucholskich, które wchodzą w skład Pojezierza Południowobałtyckiego. Etnograficznie gmina należy do Kociewia. 

Główne walory gminy to zasoby naturalne – lasy i bogata sieć hydrologiczna z jeziorami, między innymi Stelchno, Bielskie i Sinowa oraz trasami wodnymi - rzeką Wdą i Mątawą, które stanowią sieć szlaków turystycznych przechodzących przez Gminę ze Świecia do Osia, Śliwic i Czerska. Turystyczne zasoby gminy wzbogacają obiekty kultury materialnej na czele z kościołem Św. Trójcy w Jeżewie (bogaty wystrój barokowy), współczesnym zespołem obiektów Zakonu Księży Werbistów w Laskowicach (z kaplicą, muzeum misyjno-etnograficznym, księgarnią) oraz podworskimi zespołami pałacowo-parkowymi w Taszewie, Krąplewicach i Laskowicach. 

Wg danych GUS na koniec 2013 roku, gminę Jeżewo zamieszkiwało 8 031 osób. 

 Pocztówka przedstawia Jezioro Stelchno - akwen o powierzchni 154,5 ha. Zdjęcie wykonał Robert Gonia.

Drzycim - wieś gminna w Borach Tucholskich

Gmina Drzycim leży w północnej części województwa kujawsko-pomorskiego, w powiecie świeckim, w otulinie Borów Tucholskich. Południowa część gminy wchodzi w skład Świeckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, a północna – Wdeckiego Parku Krajobrazowego. Gminę tworzy 20 osad i wsi (w tym 1 osada leśna). 

Pierwsza wzmianka dotycząca Drzycimia pochodzi z roku 1091. 6 kwietnia 1091 roku rozegrała się tu bitwa między wojskami Władysława Hermana i Pomorzanami (prawdopodobnie dowodzonymi przez księcia Świętobora). Od roku 1309 wieś przeszła w ręce Zakonu Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego, czyli Krzyżaków. W trakcie wojny trzynastoletniej, w roku 1461, powróciła tu władza polska. W wyniku I rozbioru Drzycim stał się częścią Prus. Niepodległość odzyskał w roku 1920. Podczas II wojny światowej włączony został do Rzeszy. W czasie okupacji zginęło wielu mieszkańców gminy, o czym świadczą mogiły w Jastrzębiu, Drzycimiu i Gródku. 

Na terenie gminy znajdują się 4 parafie rzymskokatolickie: Dólsk, Drzycim, Gródek, Sierosław. 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, gminę zamieszkiwało 5 070 osób. 

Pocztówka przedstawia kościół parafialny Matki Bożej Pocieszenia w Drzycimiu. Zdjęcie wykonał Robert Gonia.

Gmina Dragacz - Muzeum Misyjne w Górnej Grupie

Gmina Dragacz znajduje się w północnej części województwa kujawsko-pomorskiego, w powiecie świeckim. Pod względem hydrograficznym obszar gminy leży w dorzeczu Wisły. 

Gmina w całości leży na terenie Nadwiślańskiego Parku Krajobrazowego. Ochroną rezerwatową został objęty obszar rynny jeziora Fletnowskiego, gdzie utworzono rezerwat przyrody Jezioro Fletnowskie o powierzchni 25 ha. Na terenie gminy znajduje się 12 pomników przyrody: 11 przyrody ożywionej i 1 nieożywionej. 

Do rejestru zabytków wpisano 10 obiektów. Wśród nich znajduje się: 8 chat, kościół św. Jakuba Apostoła z 1680 r. w Wielkim Lubieniu i Biała Karczma z 1898 r. wraz z ogrodem w Michalu. 

Jedną z atrakcji turystycznych gminy Dragacz jest Muzeum Misyjne w Górnej Grupie. Muzeum to zawdzięcza swoje istnienie działalności misyjnej Zgromadzenia Misjonarzy Werbistów. Eksponaty są darem polskich misjonarzy pracujących w różnych krajach świata. Aktualnie w Muzeum znajdują się trzy wystawy kulturowo-etnograficzne z: Ameryki Południowej, Indonezji i Afryki. 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, gminę zamieszkiwały 7 173 osoby.

Pocztówka przedstawia Muzeum Misyjne w Górnej Grupie. Zdjęcia wykonał Robert Gonia.

Nowe

Nowe to niewielkie miasteczko gminne w powiecie świeckim, w województwie kujawsko-pomorskim, położone na wysokim brzegu Wisły, na granicy Pojezierza Starogardzkiego i Borów Tucholskich. Pod względem etniczno-kulturowym należy ono do Kociewia. 

Nazwa miasta wywodzi się ze średniowiecza, kiedy to zwało się po łacinie Novo Castro, czyli Nowy Gród, przypuszczalnie w opozycji do pobliskiego Starogardu lub jako wyraz założenia nowego grodu w miejsce wcześniejszego. 

Na terenie miasta i gminy Nowe spotkamy kilkanaście zabytków, spośród których możemy wymienić m. in.: kościoły, cmentarze, Stare Miasto w Nowem, mury obronne i zamek krzyżacki w Nowem, zespół dworski w Kończycach, wiatrak typu holenderskiego w Nowem. 

Dla miłośników wędrówek i rowerzystów polecić można liczne szlaki pieszo-rowerowo-motorowe, które zostały wytyczone w mieście i okolicach. Należą do nich: 

• szlak bursztynowy nadwiślański, 
• szlak tradycji kopernikowskiej, 
• szlak jezior kociewskich, 
• trakt napoleoński, 
• szlak rowerowy po Dolinie Dolnej Wisły. 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, miasto zamieszkiwało 6 201 osób, natomiast gmina Nowe liczyła 10 719 mieszkańców.

Pocztówka przedstawia wiatrak w Nowem. Zdjęcie wykonał Robert Gonia. 

Przedstawiony na widokówce wiatrak jest okrągły, ceglany. Wedle ustaleń konserwatorskich powstał on, jako młyn, w końcu XIX wieku. Po wojnie nie był użytkowany, a około 1969 roku ogień powstały od uderzenia pioruna strawił drewniane zadaszenie, oszczędzając jednak części metalowe mechanizmu. Odrestaurowano go w latach 80. XX wieku, a następnie przeznaczono na lokal gastronomiczny.