Potulice - gmina Nakło nad Notecią

Potulice są wsią położoną w gminie Nakło nad Notecią, w powiecie nakielskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Liczy około 1,5 tys. mieszkańców.

To dawna wieś folwarczna, do 1932 roku była w rękach rodziny Potulickich. W okresie okupacji niemieckiej wieś została włączona w granice III Rzeszy; założono tu niemiecki obóz przesiedleńczy i obóz pracy Lebrechtsdorf. W latach 1945–1950 w Potulicach znajdował się Centralny Obóz Pracy dla Niemców, powołany przez Wydział Więziennictwa Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. W roku 1951 utworzono w nim Zakład Karny (ZK) dla mężczyzn. Wielokrotnie modernizowany i przysposobiony dla potrzeb Służby Wieziennej. Od 13 grudnia 1981 do 30 marca 1982 obóz internowania dla działaczy NSZZ "Solidarność" Regionu Bydgoskiego i Regionu Toruńskiego. Obecnie ZK Potulice jest jednostką dla skazanych odbywających karę pierwszy raz.

Zabytki:

• Zespół pałacowo-parkowy – wzniesiony w XIX wieku dla Kazimierza Potulickiego; neogotycki pałac wybudowano według projektu Henryka Marconiego i Stanisława Hebanowskiego.
• Kościół Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny – pierwotnie kaplica pałacowa, wzniesiona w 1868 roku. Obiekt, wzniesiony w stylu klasycystycznym, mieści kryptę rodu Potulickich; spoczywa tu także ostatnia z rodu hr. Aniela Potulicka. Po II wojnie światowej przekształcony w magazyn. Od roku 1980 pełni funkcję kościoła parafialnego Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny o. chrystusowców. Od roku 2009 poddawany renowacji (więźba dachowa i poszycie, sufit, ściany, elewacje). W krypcie groby hrabiów Potulickich, w tym: ostatniej z rodu Anieli Potulickiej.
• Cmentarz wojenny – zlokalizowany na terenie byłego obozu przesiedleńczego i pracy (podobóz Stutthofu), mieści pochówki około 1300 osób.

 Źródło: Wikipedia.

 Pocztówka została wydana w 2004 roku przez Oficynę Wydawniczą POMORZE Gdańsk. Przedstawia ona: groby poległych w obozie, kapliczkę przydrożną, kościół parafialny oraz pałac własności hr. Potulickiej. Autorem fotografii jest Bogusław Nieznalski.

Czudec

Czudec to wieś (dawniej miasteczko lokowane w XV w.) w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie strzyżowskim, w gminie Czudec.

Miejscowość jest siedzibą parafii Świętej Trójcy, należącej do dekanatu Czudec w diecezji rzeszowskiej. Wieś jest położona na skraju Pogórza Strzyżowskiego, dzięki czemu posiada duże walory krajobrazowe.

Źródło: Wikipedia.

Wg danych GUS z 30 czerwca 2016 gmina Czudec (7 miejscowości) liczy 11 798 mieszkańców.

Na poniższej pocztówce przedstawiono:

• centrum wsi z lotu ptaka;
• rynek;
• zabudowę rynku;
• Zespół Szkół;
• zespół dworsko-parkowy;
• pomnik Jana Pawła II;
• widok na kościół parafialny. 

Pocztówka została wydana przez Wydawnictwo BRHplus prawdopodobnie w 2015 roku.

Lębork

Lębork leży w północnej Polsce, w północnej części województwa pomorskiego, centralnej części powiatu lęborskiego. Miasto graniczy z dwiema gminami wiejskimi – od zachodu, północy, wschodu, a także częściowo od południa z gminą Nowa Wieś Lęborska oraz na niewielkim odcinku południowym z gminą Cewice.

Lębork jest położony ok. 30 km od Morza Bałtyckiego w pradolinie Łeby-Redy.

Miasto jest ośrodkiem przemysłu elektromaszynowego, spożywczego, mineralnego (cegielnia Wienerberger) oraz lekkiego. Warte zobaczenia są mury miejskie wraz z wieżami, kościół pw. św. Jakuba, miejski ratusz, budynek sądu (dawny zamek krzyżacki) oraz muzeum.

Źródło: Wikipedia

Wg danych GUS z 30 czerwca 2016 miasto zamieszkiwało 35 374  osoby.

Pocztówka wydana przez A.R.W. PAN DRAGON przedstawia Lębork z lotu ptaka. Zdjęcie wykonał Zygmunt Grabowiecki.

Swołowo - gmina wiejska Słupsk

Gmina wiejska Słupsk położona jest w województwie pomorskim, w powiecie słupskim. Administracyjnie podzielona jest na 30 sołectw. Wg danych GUS z 30 czerwca 2016 zamieszkiwało ją 17 228 osób.

Jedną ze wsi gminy Słupsk jest miejscowość Swołowo. Wieś położona jest około 15 km na północny zachód od Słupska, przy trasie Słupsk – Darłowo, z zachowanymi elementami średniowiecznych form zabudowy, m.in. niwa siedliskowa na planie owalnicy, przebieg dróg, zabudowa i zagospodarowanie przestrzeni. Jest to jedna z najciekawszych historycznie wsi na Pomorzu, uznana za Europejską Wieś Dziedzictwa Kulturowego i stolicę "Krainy w Kratę". Znajdują się tu zachowane obiekty budownictwa szkieletowego (ryglowego) z początków XIX wieku, typowego dla bogatych pomorskich zagród chłopskich. 

Zabytki znajdujące się w Swołowie:

• Kościół filialny parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Bruskowie Wielkim z początków XV wieku z zachowanymi elementami gotyckimi, wybudowany przez Joanitów, kościół z cegły, posadowiony na kamiennym fundamencie. Od strony zachodniej jest wieża z czterobocznym hełmem zwieńczonym kulą i chorągiewką z datą 1618. W kościele pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP zachowały się XIV-wieczne empory i drewniany prospekt organowy.
• Zabytkowa zagroda nr 8 – Filia Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku, należąca początkowo do rodziny Albrechtów z obiektami ryglowymi datowanymi na 1838 rok. Jest ona przykładem budownictwa szkieletowego typowego dla bogatych rodów chłopskich w tym rejonie Pomorza. Zrekonstruowana w ostatnich latach, obejmuje dom mieszkalny oraz odtworzoną stodołę, stajnię, oborę oraz chlew.
• Zabytkowe budynki podległe pod Filię Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku - Budynek gospodarczy z piecem chlebowym, Stodoła bogatego pomorskiego chłopa, Chałupa zagrodnika, Dom chlebowy, Stodoła zagrodnika, Budynek gospodarczy – stolarnia, Kuźnia, Budynek gospodarczy – lodownia.

Źródła informacji: Wikipedia.

Pocztówka przedstawia Dom Albrechta w Zagrodzie nr 8 w Swołowie. Zdjęcie wykonała Magdalena Lesiecka, a projekt pocztówki - Mikołaj Radomski. Widokówkę wydał Oddział Etnografii MPŚ w Słupsku.

Atrakcje turystyczne Gryfic

Położone w zachodniopomorskiej Polsce Gryfice posiadają własny hejnał, który od 28 grudnia 2007 odtwarzany jest w Bramie Kamiennej trzy razy w ciągu doby. Poranny i wieczorny hejnał nawiązuje do średniowiecznej tradycji, kiedy oznajmiał otwarcie i zamknięcie bram miasta, południowy natomiast do Hejnału Mariackiego w Krakowie. Utwór poprzednio był grywany z okazji świąt państwowych i ważniejszych wydarzeń. Hejnał powstał na kanwie piosenki „Piękna nasza jest ziemia” z okazji 700-lecia Gryfic. Autorem jest artysta i kompozytor Mieczysław Górny z Gryfic. (Opracowano na podstawie Wikipedii).

Najbardziej znanymi atrakcjami Gryfic są obiekty, które zaprezentowano na pocztówce:

• gotycka Baszta Prochowa z XV wieku;
• gotycka Brama Kamienna (zwana Młyńską) z XV wieku;
• stała Wystawa Pomorskich Kolei Wąskotorowych - filia Muzeum Kolejnictwa w Warszawie;
• gotycka Brama Wysoka (zwana Szczecińską i Nowogardzką) z XIV wieku - obecnie Muzeum i Galeria "Brama";
• dawny kościół ewangelicki z 2 połowy XIX wieku - obecnie cerkiew prawosławna Zaśnięcia NMP;
• gotycki kościół Mariacki Wniebowzięcia NMP z XIV wieku.

Pocztówka została wydana przez DDK Edition. Autorem zdjęć jest Dariusz Krakowiak. Widokówkę zaprojektował Krzysztof Gąszewski.

Gryfice

Gryfice to miasto znajdujące się w północno-zachodniej Polsce, w woewództwie zachodniopomorskim, będące siedzibą powiatu gryfickiego oraz miejsko-wiejskiej gminy Gryfice. Gryfice położone są na Pobrzeżu Szczecińskim, nad rzeką Regą, w odległości 22 km od Morza Bałtyckiego.

Gryfice są lokalnym ośrodkiem usługowo-przemysłowym, a także węzłem komunikacyjnym, w którym zbiegają się trzy drogi wojewódzkie i linia kolejowa. Miasto stanowi centrum administracyjne powiatu – znajdują się tu m.in. starostwo, sąd rejonowy, prokuratura rejonowa, komenda powiatowa Policji i Państwowej Straży Pożarnej.

Gospodarka Gryfic związana jest z rolniczo-turystycznym charakterem regionu. Od czasu zamknięcia jedynej w powiecie cukrowni, a także elewatorów zbożowych, przetwórstwo rolno-spożywcze odgrywa coraz mniejsze znaczenie. W miejscowości działają nieliczne przedsiębiorstwa budowlano-remontowe oraz zakłady przemysłowe. W Gryficach produkowane są wanny, kabiny prysznicowe, brodziki, galanteria papiernicza i wyroby higieniczne. W okolicach miasta znajdują się zakłady przetwórstwa drewna. Ponadto rozwinięty jest sektor usług transportowych, obsługujący obszar wykraczający poza granice powiatu gryfickiego. Znaczna liczba małych podmiotów gospodarczych prowadzi działalność w miejscowościach nadmorskich, w sezonie letnim. (Opracowano na podstawie Wikipedii)

Wg danych GUS na dzień 30 czerwca 2016 Gryfice zamieszkiwało 16 697 osób, natomiast gminę Gryfice - 23 907 osób.

Pocztówkę wydało Wydawnictwo INNOWACJE. Projekt graficzny wykonał Tomasz Flanc, natomiast autorami zdjęć są Ewa Misiecka i Andrzej Grabarski. Fotografie przedstawiają rynek oraz cukrownię w Gryficach.

Bochnia - uzdrowisko i turystyka

W Bochni znajduje się unikatowy na skalę światową ośrodek, Uzdrowisko Kopalnia Soli Bochnia, zajmujący się nowatorską metodą rehabilitacji i leczeniem schorzeń układu oddechowego w oparciu o naturalny mikroklimat podziemnych komór solnych. Zlokalizowany w sąsiedztwie najstarszego w Europie czynnego szybu wydobywczego "Sutoris" sprawia, że wszystkie atrakcje górniczego miasta są dostępne na wyciągnięcie ręki. Zabytkowa Kopalnia Soli Bochnia to najstarsza na ziemiach polskich kopalnia, w której rozpoczęto wydobycie soli kamiennej. Jej początki sięgają 1248 roku. Po blisko ośmiu wiekach eksploatacji przypomina niezwykłe podziemne miasto, zachwycając niepowtarzalnymi wyrobiskami, kaplicami wykutymi w solnych skałach oraz oryginalnymi rzeźbami i urządzeniami wykorzystywanymi przed wiekami. Dziś wnętrza kopalni udostępniane są z wykorzystaniem nowoczesnych technik multimedialnych, dzięki którym zwiedzający w sposób niezwykle atrakcyjny mogą zapoznać się z dziedzictwem kulturowym i historycznym podziemnych wyrobisk. 

Na terenie miasta znajduje się ponadto wiele obiektów zabytkowych i innych atrakcji turystycznych. Wymienić tu możemy m. in. bazylikę, muzea, park archeologiczny oraz liczne szlaki turystyczne. 

Pocztówka została wydana przez DDK Edition. Na zdjęciach autorstwa Dariusza Krakowiaka znajdują się: Uzdrowisko Kopalnia Soli Bochnia, Hotel "Szyb Sutoris"; Urząd Miasta, Sąd Rejonowy; późnobarokowy klasztor dominikanów z XVI-XVII mieszczący obecnie Muzeum im. prof. Stanisława Fischera; pomnik gen. Leopolda Okulickiego; kamienica z XIX wieku przy ul. Solnej; gotycka Bazylika św. Mikołaja Biskupa; barokowe kamieniczki; Urząd Gminy; restauracja "Kasztelania"; budynek Gimnazjum nr 1; budynek Starostwa Powiatowego i Rynek Główny.

Rezerwat w Smarżowej - gmina Brzostek

Smarżowa to wieś położona w kierunku północno-wschodnim od Brzostku. We wsi znajduje się zachowany dworek szlachecki (pierwotnie będący w posiadaniu rodziny Boguszów, a następnie była siedziba ośrodka zdrowia) oraz Rezerwat Przyrody Kamera.

Rezerwat Kamera został utworzony w 1995 roku. Jest to rezerwat leśno-florystyczny, którzy zajmuje powierzchnię 38,01 ha. Położony jest na terenie kompleksu leśnego w szczytowych partiach wzgórz (421 m n.p.m.) zachodniej części Pogórza strzyżowskiego. Celem jego utworzenia było zachowanie bogatego stanowiska rzadkiego krzewu - kłokoczki południowej, liczącego ponad 300 egzemplarzy oraz dobrze wykształconego zbiorowiska żyznej buczyny karpackiej z wieloma gatunkami roślin górskich i chronionych, m.in.: widłaka goździstego, skrzypu olbrzymiego, buławnika mieczolistnego oraz bluszczu pospolitego. 

Ciekawostka: Do końca 1999 roku wieś nosiła nazwę Smarzowa. 

Wg danych Urzędu Miejskiego w Brzostku z końca 2013 roku, wieś Smarżowa zamieszkiwało 661 osób 

Pocztówka została wydana przez Urząd Gminy w Brzostku. Na fotografiach autorstwa Józefa Nosala zostały przedstawione: Rezerwat Przyrody Kamera w Smarżowej, krzew kłokoczki południowej rosnącej w rezerwacie oraz 600-letni dąb w Januszkowicach.

Lipnica Murowana - Gród Świętego Szymona

Lipnica Murowana to wioska gminna położona w województwie małopolskim, w powiecie bocheńskim.

Lipnica Murowana stanowi przykład zabudowy średniowiecznej osady miejskiej o charakterze targowym, zbudowanej w układzie owalnicowym wokół dość dużego rynku. Miasto założył Władysław Łokietek w roku 1326, pozwalając wójtowi wsi Lipnica Murowana założyć miasto na 100 łanach frankońskich na prawie teutońskiem-średzkiem. W 1934 roku osada utraciła prawa miejskie.

Miejscowość leży na terenie Wiśnicko-Lipnickiego Parku Krajobrazowego. Położona jest malowniczo wśród zalesionych wzgórz Pogórza Wiśnickiego. Największe z nich to Paprotna (441 m n.p.m.). Do atrakcji przyrodniczych i turystycznych należą:

• pomnik przyrody Kamienie Brodzińskiego pod jednym z wierzchołków Paprotnej, będący jedną z większych atrakcji turystycznych tej gminy położony na pograniczu miejscowości Lipnica Górna i Rajbrot;
• ścieżka spacerowo-przyrodnicza Kamienie Brodzińskiego prowadząca od drogi nr 966 do grupy ostańców skalnych na Paprotnej; 
• niebieski szlak turystyczny prowadzący szczytami Beskidu Wyspowego i Pogórza Wiśnickiego z Tymbarku do Bochni. 

Na terenie wioski znajdują się cztery obiekty zabytkowe, do których zalicza się: zabudowa Rynku z drewnianymi domami podcieniowymi; gotycki kościół parafialny Andrzeja Apostoła z XIV wieku; barokowy kościół św. Szymona z Lipnicy z XVII wieku; Dawna szkoła trywialna, obecnie siedziba Izby Regionalnej. 

Lipnica Murowana zwana jest Grodem Świętego Szymona. Tu tutaj urodził się w I połowie XV wieku polski święty - Szymon z Lipnicy. O fakcie tym przypomina wotywny kościół, który został wzniesiony na miejscu domu rodzinnego świętego Szymona. Murowany kościół został zbudowany w latach 1636-1648 za namową króla Władysława IV Wazy, w fundacji Stanisława Lubomirskiego, ówczesnego dzierżawcy Lipnicy, i mieszczan lipnickich, jako wotum wdzięczności za zwycięstwo armii polskiej, dowodzonej po śmierci Chodkiewicza przez Lubomirskiego, nad wojskami tureckimi w 1621 roku w bitwie pod Chocimiem. 

Wg danych GUS z końca 2014 roku, gminę Lipnica Murowana zamieszkiwało 5 587 osób. Wieś Lipnica Murowana liczyła kilkaset mieszkańców. 

Pocztówka została wydana przez Wydawnictwo Progress. Zdjęcia Pawła Bielaka przedstawiają: panoramę Lipnicy Murowanej z lotu ptaka, kościół św. Leonarda, wnętrze kościoła św. Leonarda, pomnik przyrody Kamienie Brodzińskiego w Lipnicy Górnej.

Mrągowo

Mrągowo jest położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie mrągowskim. Zgodnie z podziałem geograficznym leży na Pojezierzu Mrągowskim, które jest częścią Pojezierza Mazurskiego.
W Mrągowie jest wiele miejsc do wypoczynku i rekreacji. Alejki, ukwiecone skwery, galeria kamiennych rzeźb pod gołym niebem, parki, promenada wzdłuż jeziora Czos zachęcają do spacerów. Warto zatrzymać się na molo, poobserwować wodne ptactwo, żaglówki, łódeczki pływające po jeziorze i festiwalowy amfiteatr. W upalne dni spacerowicze znajdą ochłodę przy jeziorku Magistrackim, przy mrągowskich fontannach na placu PCK, Wyzwolenia i w Parku Lotników oraz na plażach i przy Źródełku Miłości. Rodziny z dziećmi mogą aktywnie i miło spędzić czas na mini przystani żeglarskiej Ekomarinie z Centrum Edukacji Ekologicznej, boiskach Orlik, w parku linowym przy Mrongoville czy na placach zabaw.
Mrągowo znane jest z licznych imprez. Do najbardziej znanych należą: Mazurska Noc Kabaretowa, Piknik Country Mrągowo, Festiwal Kultury Kresowej, Festiwal Golonki i Wieczór Cygański. Oprócz imprez cyklicznych w Mrągowie organizuje się liczne koncerty jazzowe, wakacyjne Koncerty na Deptaku, odbywające się na mrągowskim molo oraz imprezy okolicznościowe. Szereg imprez kulturalno-rozrywkowych odbywa się także w amfiteatrze na Placu Unii Europejskiej.

Tekst pochodzi ze strony internetowej IT.

Wg danych GUS z końca 2014 roku, Mrągowo zamieszkiwało 22 135 osób.

Pocztówka została wydana przez Wydawnictwo PAN DRAGON. Zdjęcie z lotu ptaka wykonał Zygmunt Grabowiecki.

Dąbrowa Górnicza

Położona na południu Polski, Dąbrowa Górnicza jest najbardziej rozległym pod względem powierzchni (liczy 188 km²) miastem województwa śląskiego; to dziewiąte pod względem wielkości miasto w Polsce. Stanowi część Górnośląsko - Zagłębiowskiej Metropolii "Silesia", skupiającej czternaście miast regionu.

Centrum miasta jest mocno zurbanizowane - oprócz budynków mieszkalnych znajdują się tu także liczne budynki użyteczności publicznej. Dąbrowa Górnicza jest miastem o bardzo zróżnicowanym krajobrazie. Z jednej strony w miejskim pejzażu dominują zakłady przemysłowe, z drugiej malownicze krajobrazy.

Intrygująca i barwna historia, ciekawe zabytki i unikatowa przyroda, imprezy sportowe i wydarzenia kulturalne, ośrodek akademicki i nowoczesne, prężnie rozwijające się firmy – to właśnie Dąbrowa Górnicza. Zielona, młoda i dynamiczna.

Zwykle kojarzona z przemysłem ciężkim, w ostatnich latach zmieniła swój wizerunek: Pustynia Błędowska, jeziora Pogoria, parki, nowoczesna hala sportowa i aquapark kształtują dzisiejsze oblicze „dębowego miasta” – Dąbrowy Górniczej.

Tekst pochodzi ze strony internetowej miasta.

Wg danych GUS z końca 2014 roku, Dąbrowę Górniczą zamieszkiwało 123 376 osób.

Pocztówka została wydana przez Wydawnictwo DDK Edition. Autorem fotografii jest Dariusz Krakowiak.

Na zdjęciach znajdują się:Huta Mittal Steel Poland (d. Huta Katowice); Plac Wolności, pomnik poświęcony "Bohaterom Czerwonych Sztandarów - Dąbrowiakom - twórcom walk o narodowe i społeczne wyzwolenie", w latach 1990-2006 oraz Pałac Kultury Zagłębia; neogotycki kościół Matki Boskiej Anielskiej z 1912 r.;Chechło - Pustynia Błędowska; Dąbrowa Górnicza - Urząd Miasta i Sąd Rejonowy; Aqua Park "Nemo"; Miejska Biblioteka Publiczna; Wyższa Szkoła Biznesu; budynek banku PKO BP przy ul. Piłsudskiego

Nowa Sarzyna

Nowa Sarzyna to miasteczko, będące siedzibą gminy miejsko-wiejskiej, w powiecie leżajskim, w województwie podkarpackim.

Miejscowość powstała na gruntach XIV-wiecznej wsi Sarzyna. W ramach Centralnego Okręgu Przemysłowego, w roku 1937 rozpoczęto budowę zakładów chemicznych z przyfabrycznym osiedlem. Podczas II wojny światowej w okolicy Sarzyny były przeprowadzane liczne akcje dywersyjne polskiego podziemia. Okupacja oraz działania wojenne spowodowały na terenie fabryki ogromne straty. Po wojnie rozpoczął się okres intensywnej odbudowy zakładu i budowy nowych osiedli mieszkaniowych. W 1956 roku Nowa Sarzyna otrzymała status osiedla, a prawa miejskie w 1973 roku.

Nowa Sarzyna charakteryzuje się zupełnym brakiem „starej zabudowy”, budynki miasta są powojenne. Wyglądem bardziej przypomina duże osiedle niż miasto. 

Na terenie gminy Nowa Sarzyna osobliwością na skalę europejską jest położone w Woli Zarczyckiej (przysiółek Kołacznia) naturalne stanowisko azalii pontyjskiej, zwanej inaczej różanecznikiem żółtym - jedyne w Europie, poza Wołyniem i Polesiem. Złocista barwa kwiatów nadaje w maju jej otoczeniu niezrównanego uroku, egzotycznego piękna i przyciąga wielu turystów.Stanowisko to zostało odkryte w 1909 roku przez J. Jędrzejewskiego, nauczyciela szkółki ludowej, a opisane przez prof. Mariana Raciborskiego. W Kołaczni zarośla różanecznika zajmują powierzchnię ok. 450 metrów kwadratowych piaszczystego wzniesienia wydmowego. Ze względu na to, iż krzewy bardzo się zagęściły, nie jest znana ich liczba. 

Wg danych GUS z końca 2014 roku, gminę Nowa Sarzya zamieszkiwało 21 728 osób, w tym miasto - 6 102 osoby.

Pocztówka została wydana w 2014 roku. Na widokówce przedstawione zostały:

• bloki osiedla nr 1 z lotu ptaka;
• Zakłady Chemiczne "Ciech-Sarzyna";
• Ośrodek Wypoczynkowy "Azalia" w Woli Zarczyckiej;
• Azalię Pontyjską z Rezerwatu Przyrody "Kołacznia";
• spływ kajakowy rzeką Trzebośnica;
• konie na pastwisku w sołectwie Majdan Łętowski;
• las "Budzyń";
• rajd rowerowy.

Działdowo

Działdowo to miasto położone w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie działdowskim, nad rzeką Działdówką.

Działdowo zostało założone w I połowie XIV wieku. Lokacja nastąpiła na ziemi sasińskiej, którą bez powodzenia próbowali sobie podporządkować książęta polscy, a ostatecznie podbił zakon krzyżacki.

Obecnie Dziełdowo jest jedynym miastem na Mazurach, które leżało w granicach II Rzeczypospolitej.

Działdowo jest ośrodkiem przemysłowym oraz handlowo-usługowym. W tym mieście ukształtowane są między innymi przemysły: szklarski, meblarski, spożywczy i budowlany. Działają też zakłady obuwnicze.

Architektura miejska Działdowa zawiera liczne zabytki, między innymi kościół  Podwyższenia Krzyża Świętego z XIV wieku, kościół św. Wojciecha z 1896 roku, gotycki zamek z XIV wieku, XVII-wieczny ratusz, budynek dawnej synagogi, wieżę ciśnień, budynek szkoły medycznej oraz ukształtowany na przełomie XVIII i XIX wieku rynek z zabudową koło ratusza. Przy ulicy Władysława Jagiełły znajduje się również kompleks zabytkowych kamienic.

Przez miasto przechodzi samochodowy szlak turystyczny nazwany Szlakiem Grunwaldzkim. Od 2013 roku w Działdowie działa Interaktywne Muzeum Państwa Krzyżackiego. 

Wg danych GUS z końca 2014 roku, Działdowo zamieszkiwało 21 489 osób.

Pocztówka została wydana w 2014 roku przez Urząd Miejski w Działdowie. Na zdjęciach przedstawione zostały: 

• Zamek Wójtów Krzyżackich z XIV wieku (fot. Michał Budzyński); 
• Budynek byłej gazowni z początku XX wieku, obecnie hotel Varia; 
• Budynek Ratusza z XVIII wieku, obecnie siedziba Interaktywnego Muzeum Państwa Krzyżackiego i USC (fot. Mariusz Kołaj); 
• Interaktywne Muzeum Państwa Krzyżackiego.

Turystyczna gmina Rewal

Gmina Rewal jest nadmorską gminą wiejską położoną w północnej części powiatu gryfickiego, w województwa zachodniopomorskim. Gmina położona jest na Wybrzeżu Trzebiatowskim w dwukilometrowym pasie nad Morzem Bałtyckim.

Teren gminy obejmuje 7 miejscowości: Niechorze, Pobierowo, Pogorzelica, Pustkowo, Rewal, Śliwin, Trzęsacz.

Dzięki nadmorskiemu położeniu w gminie Rewal doskonale rozwinęła się turystyka. Przez jej teren przebiegają 3 szlaki turystyczne:

• Szlak Nadmorski im. Czesława Piskorskiego (Europejski Szlak Dalekobieżny E-9, 11,9 km);
• Szlak Pobrzeża Rewalskiego (12,8 km);
• Szlak Liwiej Łuży (9,8 km).

Do najciekawszych zabytków w gminie należą m.in.:

• Latarnia Morska Niechorze - administrowana przez Urząd Morski w Szczecinie i jest udostępniona do zwiedzania. Jest jedną z atrakcji turystycznych gminy Rewal, a z jej tarasu widokowego można podziwiać panoramę wybrzeża rewalskiego. Wybudowana w latach 1860–1866; 
• Ruiny kościoła w Trzęsaczu - pozostałość po wybudowanym na przełomie XIV i XV wieku gotyckim kościele  świętego Mikołaja. Świątynia uległa zniszczeniu w wyniku procesów erozyjnych.Do dzisiaj zachowała się jedynie południowa ściana kościoła znajdująca się u szczytu klifu.

Wg danych GUS z końca 2014 roku, gminę Rewal zamieszkiwało 3 846 osób.

Pocztówka została wydana przez Wydawnictwo Kamera. Autorem zdjęć przedstawiających gminę Rewal są: F. Gauer i A. Węgłowski.

Krynica Morska

Krynica Morska to miasto położone w powiecie nowodworski, w województwie pomorskim, na Mierzei Wiślanej, między Zatoką Gdańską a Zalewem Wiślanym. Jest miejscowością turystyczną z portem morskim, czterema przystaniami morskimi i letnim kąpieliskiem.

Obszar lądowy Krynicy Morskiej jest w całości objęty Parkiem Krajobrazowym Mierzeja Wiślana. Funkcję uzupełniającą ochrony tego obszaru spełnia specjalny obszar ochrony siedlisk Zalew Wiślany i Mierzeja Wiślana. W zachodniej części Krynicy znajduje się rezerwat przyrody Buki Mierzei Wiślanej. Obszar morski gminy Krynica Morska jest objęty obszarem specjalnej ochrony ptaków Zalew Wiślany.

Miejscowość posiada pola biwakowe, kempingi, ośrodki wczasowe oraz hotele. W sezonie dostępne jest połączenie statkami żeglugi przybrzeżnej z Tolkmickiem, Elblągiem i Fromborkiem. Na terenie Krynicy Morskiej  został utworzony port morski oraz 4 przystanie morskie. W mieście zorganizowano letnie kąpielisko morskie o długości 1950 m, którego sezon kąpielowy ustalono od 24 czerwca do 31 sierpnia.

Krynica Morska jest jednym z najmniejszych miast w Polsce oraz najmniejszą gminą w Polsce.  Wg danych GUS z końca 2014 roku liczyła 1335 mieszkańców.

Pocztówka została wydana przez Wydawnictwo Kamera. Autorem zdjęć przedstawiających Krynicę Morską są: F. Gauer i A. Węgłowski.

Mielno

Mielno jest dużą, nadmorską wsią gminną położoną w województwie zachodniopomorskim, w powiecie koszalińskim. Leży nad Morzem Bałtyckim i jeziorem Jamno, na Wybrzeżu Słowińskim.

Największą atrakcją Mielna jest czysta, strzeżona i zradiofonizowana plaża, wokół której znajdują się kawiarnie, restauracje, smażalnie ryb oraz inne punkty gastronomiczne i handlowe. Wzdłuż plaży można spacerować promenadą. Bezpieczny zjazd z niej umożliwia łatwiejszy dostęp do plaży osobom z wózkami oraz niepełnosprawnym.

W Mielnie znajduje się najstarszy na środkowym wybrzeżu Bałtyku Klub Morski Tramp, który istnieje już blisko 60 lat. Na przystani żeglarskiej KM Tramp przy 140-metrowym pomoście funkcjonuje wypożyczalnia jachtów, kajaków i rowerów wodnych. Stąd stateczkiem wycieczkowym Mila można wyruszyć w rejs po jeziorze. Ponadto znajdują się tu liczne, doskonale wyposażone ośrodki wczasowe i rehabilitacyjne, a wśród nich Ośrodek Rehabilitacyjno-Wypoczynkowy Syrena. Na mniej pogodne dni wczasowicze mają do dyspozycji pełnowymiarową halę sportową i kryte baseny.

W centrum Mielna, na deptaku przy ul. Kościuszki można odpocząć i ochłodzić się przy fontannie, można zabrać głos w bodaj jedynym w Europie Hyde Parku, wzorowanym na londyńskim pomyśle manifestowania wolności myśli i słowa. Można również odwiedzić średniowieczny gródek strażniczy otoczony fosą, który znajduje się na trasie z ul. Kościelnej do morza. Cennym zabytkiem jest kościół parafialny Przemienienia Pańskiego. Obiekt pochodzi z XV wieku i ma niepowtarzalny klimat. We wciąż nowocześniejącym Mielnie nadal można znaleźć dobrze utrzymane budynki pochodzące z początku XX wieku. W miejscowości znajduje się także zabytkowy park dworski z przełomu XVIII i XIX wieku oraz rzeźba jelenia, z którą turyści uwieczniają się na pamiątkowych fotografiach.

W pobliskich Gąskach znajduje się druga pod względem wielkości w Polsce latarnia morska. Wybudowana w roku 1878 ma wysokość 50,2 m n.p.m. Na jej taras wiedzie 190 stopni, w nagrodę za ich pokonanie czeka widok zapierający dech w piersi. Światło latarni widoczne przy dobrej pogodzie z odległości około około 36 km dodaje bardzo oryginalnego uroku całej miejscowości. 

Wg danych GUS z końca 2014 roku, gminę Mielno zamieszkiwały 5 082 osoby, z czego ponad 2 tysiące to mieszkańcy miejscowości Mielno.

Pocztówka została wydana przez Wydawnictwo Kamera z Kołobrzegu. Zdjęcia wykonali: R. Gauer i A. Węgłowski. Na fotografiach zaprezentowana została plaża w Mielnie, fragment Bałtyku z zachodzącym słońcem oraz latarnia morska w Gąskach.

Bochnia

Bochnia jest gminą miejską położoną w województwie małopolskim, w powiecie bocheńskim. Leży na granicy Kotliny Sandomierskiej i Pogórza Karpackiego, a ściślej ujmując - na Podgórzu Bocheńskim. Takie usytuowanie miasta sprawia, że w części południowej występuje krajobraz pagórkowaty, natomiast północną część zajmują tereny równinne, otoczone przez rzekę Rabę i położoną nieopodal Puszczę Niepołomicką. 

Bochnia należy do najpiękniejszych i najstarszych miast Małopolski. Pierwsza wzmianka o mieście w źródłach pisanych pochodzi z 1198 roku. Wówczas patriarcha Jerozolimy, Aymar, w piśmie potwierdził podarowanie klasztorowi Bożogrobców w Miechowie soli z Bochni, czego dokonał rycerza Mikor Gryfita. Odkrycie soli kamiennej w 1248 roku przez Wierzbięta Gryfitę i powstanie Żupy bocheńskiej (kopalni soli), doprowadziło 27 lutego 1253 do nadania Bochni praw miejskich przez Bolesława Wstydliwego. Miasto lokowano na prawie magdeburskim, a osadę nazwano Bochnią. 

Obecnie Bochnia jest siedzibą powiatu i miastem, które nie zapominając o swej 800-letniej historii szuka szans dalszego rozwoju w przyszłości. Istniejący i tworzący się przemysł nie stanowi zagrożenia dla środowiska naturalnego miasta. Szansą na dynamiczny rozwój Bochni jest więc jej przekształcenie w ośrodek turystyki, rekreacji i lecznictwa – w oparciu o walory mikroklimatyczne i turystyczne kopalni soli. Już w XVI wieku niektórzy podróżnicy odwiedzający bocheńską żupę np. Jodok Willich z Reszla, napomykali o jej leczniczych właściwościach. 

Wg danych GUS z końca 2014 roku, Bochnię zamieszkiwały 30 104 osoby. 

Pocztówka została wydana przez DDK Edition. Na zdjęciach autorstwa Dariusza Krakowiaka znajdują się: 

• Rynek Główny z pomnikiem Kazimierza Wielkiego z 1871 roku i późnobarokowy klasztor dominikanów z XVI-XVII mieszczący obecnie Muzeum im. prof. Stanisława Fischera;
• Uzdrowisko Kopalnia Soli Bochnia, Hotel "Szyb Sutoris";
• odbudowana dzwonnica z XVI wieku przy Bazylice św. Mikołaja Biskupa;
• barokowe kamieniczki z przełomu XVII i XVIII wieku przy Rynku Głównym.

Gmina Gubin

Gmina wiejska Gubin położona jest w zachodniej części województwa lubuskiego, w powiecie krośnieńskim, tuż przy granicy z Niemcami. To największa powierzchniowo gmina w województwie lubuskim zajmująca 2,72 % jego powierzchni. Historycznie gmina leży w krainie Łużyc Dolnych, które należały do Słowian połabskich zwanych Sorbami, sami zaś określali się mianem Syrbów – Serbów.

Gmina Gubin oferuje turystom bogate walory przyrodnicze i turystyczne. Na jej terenie znajduje się Krzesiński Park Krajobrazowy położony w środkowym biegu Odry, założony w 1998 roku. Kolejnym miejscem, które warto zobaczyć to rezerwat leśny  Uroczysko Węglińskie, położone pomiędzy wsią Suchodół a Węglinami. W pagórkowatym, przecinanym jarami o stromych zboczach terenie wyróżnić możemy dwa zespoły leśne: świetlistą dąbrowę i las bukowo–dębowy. Wiele spośród rosnących tu 100 do 200-letnich dębów i buków osiąga naprawdę imponujące rozmiary. We wsi Komorów rośnie najgrubszy (887 cm) i najstarszy (ponad 430 letni) wiąz szypułkowy w Polsce, a może i najstarszy w Europie. W kolejnym rezerwacie rezerwacie przyrody  - Dębowiec - występuje największy chroniony gatunek owadów: jelonek rogacz i kozioróg dębosz. Ponadto istnieje jeszcze rezerwat przyrody Gubińskie Mokradła, który chroni populację ptaków wodnych i błotnych oraz najcenniejszych pod względem ornitologicznym siedlisk będących ostoją w okresie lęgów, jak i podczas wędrówek. 

Przez gminę Gubin przebiega 6 szlaków pieszych (o długości od 6 do 16 km) oraz szlaki: Szlak po Starym Kraju i Szlak po Świętym Kraju.

Oprócz bogactwa przyrodniczego na turystów czekają także inne atrakcje, takie jak kościoły, jeziora, Muzeum Gospodarstwa Wiejskiego w Bieżycach oraz pałac z XIX wieku w Luboszycach.

Wg danych GUS z końca 2014 roku, gminę Gubin zamieszkiwały 7 343 osoby. 

Pocztówka ze zdjęciami Anny Durawy oraz z archiwum Urzędu Gminy Gubin przedstawia: kościół w Witaszkowie, bogactwo lasów, kościół w Starosiedlu (z lewej), gubińską przyrodę (środek), Muzeum Gospodarstwa Wiejskiego w Bieżycach, pałac w Luboszychac i kolumnę w Brzozowie (z prawej).

Wysokie (gmina Wysokie)

Wysokie to osada gminna położona w województwie lubelskim, w powiecie lubelskim, w centralnej części Wyżyny Lubelskiej.

Wysokie jest siedzibą gminy posiadającej bogate walory przyrodniczo-krajobrazowe, co podnosi jej atrakcyjność rekreacyjną. Południowo–zachodnia część gminy bezpośrednio przylega do obszaru Parku Krajobrazowego Roztocza Zachodniego. Malowniczy krajobraz, lesistość i świeże powietrze dają możliwość turystyki i wypoczynku.

W Wysokiem znajdują się dwa obiekty zabytkowe: kościół rzymskokatolicki Świętego Michała Archanioła i  cmentarz parafialny z połowy XIX wieku.

Wysokie założył w 1360 roku Łukasz Górka (Łukasz z Górki), który wybudował zamek obronny. W 1368 roku wieś otrzymała prawa miejskie od króla Kazimierza Wielkiego. Jaśko z Biedzin (Biedziński), właściciel Wysokiego, w 1413 roku wybudował drewniany kościół Wniebowzięcia NMP i św. Wojciecha. W 1800 roku księżna Anna z Sapiehów Jabłonowska, kolejna właścicielka Wysokiego, rozpoczęła budowę murowanego kościoła, którą dokończył bratanek męża Anny - Maciej Jabłonowski - następny właściciel miejscowości. Kościół parafialny wybudowany przez Jabłonowskich był zbyt mały i na jego miejsce, staraniem księdza Albina Jędrzejowskiego (proboszcza parafii Wysokie), wybudowano w latach 1906-1908 nowy kościół. Jego konsekracji dokonał biskup lubelski Franciszek Jaczewski w dniu 10 listopada 1914 roku. 

Wg danych GUS z końca 2014 roku, gminę Wysokie zamieszkiwały 4 672 osoby. Miejscowość Wysokie liczy kilkaset osób. Odnotowuje się tendencję zniżkową w ludności gminy. 

Pocztówka, wydana przez Wydawnictwo KORONIS przedstawia kościół Świętego Michała Archanioła w Wysokiem. Fot. Andrzej Godziszewski.

Gniezno - Pierwsza Stolica Polski

Gniezno to miasto królewskie Korony Królestwa Polskiego, położone w województwie wielkopolskim, w powiecie gnieźnieńskim. Jest siedzibą archidiecezji gnieźnieńskiej, a także prymasów Polski.

Gniezno już od I połowy X wieku stało się centralnym grodem plemiennego państwa Polan. W kształtującym się państwie polskim, zwanym też Państwem Gnieźnieńskim, jak poświadcza dokument oblacyjny z końca X w., Gniezno pełniło rolę ośrodka stołecznego, związanego z rodem Piastów. Miasto, zanim stało się główną rezydencją monarchy, było małą osadą. Jej początki sięgają przełomu VI i VII w.  Rozwojowi osady, położonej na wzniesieniu zwanym Wzgórzem Panieńskim, sprzyjała bliskość ośrodka politycznego i kulturalnego na Wzgórzu Lecha. Tutaj, jak poświadczają badania archeologiczne, pod koniec VIII w. powstał gród z siedzibą książęcą i podgrodzie, otoczone wałami drewniano-ziemnymi. Przypuszcza się, że pierwsza kamienna świątynia chrześcijańska powstała już w IX w. za panowania Lestka. Mieszko I - pierwszy historycznie poświadczony władca Polski, powołał do życia państwo o znacznym zasięgu terytorialnym i umocnił je politycznie poprzez chrystianizację. Akt chrztu odbył się prawdopodobnie w Gnieźnie, w Wielką Sobotę w 966 r. Gniezno stało się stolicą młodego państwa, było ośrodkiem rzemieślniczym i handlowym. 

Miasto posiada zabytki i atrakcje turystyczne. Przez Gniezno przebiega kilka szlaków turystycznych: 

• Szlak Piastowski, 
• Szlak Romański, 
• Wielkopolska Droga św. Jakuba,
• Szlak Pałaców i Dworów Powiatu Gnieźnieńskiego. 

Ponadto w Gnieźnie są także szlaki piesze: żółty, niebieski, czerwony oraz Szlak Lednicki. Szlak żółty jest szlakiem pamięci ofiar II wojny światowej, a czerwony to szlak wyprawy gimnazjalistów trzemeszeńskich w 1863 roku.

Wg danych GUS z końca 2014 roku, Gniezno zamieszkiwało 69 686 osób.

Pocztówkę wydrukowała drukarnia Cyfrowy Druk.  Zdjęcia autorstwa Radosława Wróblewskiego przedstawiają:

• widok na katedrę;
• rzeźby przydrożne;
• Pomnik Mieszka I i Bolesława Chrobrego.