Bochnia - uzdrowisko i turystyka

W Bochni znajduje się unikatowy na skalę światową ośrodek, Uzdrowisko Kopalnia Soli Bochnia, zajmujący się nowatorską metodą rehabilitacji i leczeniem schorzeń układu oddechowego w oparciu o naturalny mikroklimat podziemnych komór solnych. Zlokalizowany w sąsiedztwie najstarszego w Europie czynnego szybu wydobywczego "Sutoris" sprawia, że wszystkie atrakcje górniczego miasta są dostępne na wyciągnięcie ręki. Zabytkowa Kopalnia Soli Bochnia to najstarsza na ziemiach polskich kopalnia, w której rozpoczęto wydobycie soli kamiennej. Jej początki sięgają 1248 roku. Po blisko ośmiu wiekach eksploatacji przypomina niezwykłe podziemne miasto, zachwycając niepowtarzalnymi wyrobiskami, kaplicami wykutymi w solnych skałach oraz oryginalnymi rzeźbami i urządzeniami wykorzystywanymi przed wiekami. Dziś wnętrza kopalni udostępniane są z wykorzystaniem nowoczesnych technik multimedialnych, dzięki którym zwiedzający w sposób niezwykle atrakcyjny mogą zapoznać się z dziedzictwem kulturowym i historycznym podziemnych wyrobisk. 

Na terenie miasta znajduje się ponadto wiele obiektów zabytkowych i innych atrakcji turystycznych. Wymienić tu możemy m. in. bazylikę, muzea, park archeologiczny oraz liczne szlaki turystyczne. 

Pocztówka została wydana przez DDK Edition. Na zdjęciach autorstwa Dariusza Krakowiaka znajdują się: Uzdrowisko Kopalnia Soli Bochnia, Hotel "Szyb Sutoris"; Urząd Miasta, Sąd Rejonowy; późnobarokowy klasztor dominikanów z XVI-XVII mieszczący obecnie Muzeum im. prof. Stanisława Fischera; pomnik gen. Leopolda Okulickiego; kamienica z XIX wieku przy ul. Solnej; gotycka Bazylika św. Mikołaja Biskupa; barokowe kamieniczki; Urząd Gminy; restauracja "Kasztelania"; budynek Gimnazjum nr 1; budynek Starostwa Powiatowego i Rynek Główny.

Lipnica Murowana - Gród Świętego Szymona

Lipnica Murowana to wioska gminna położona w województwie małopolskim, w powiecie bocheńskim.

Lipnica Murowana stanowi przykład zabudowy średniowiecznej osady miejskiej o charakterze targowym, zbudowanej w układzie owalnicowym wokół dość dużego rynku. Miasto założył Władysław Łokietek w roku 1326, pozwalając wójtowi wsi Lipnica Murowana założyć miasto na 100 łanach frankońskich na prawie teutońskiem-średzkiem. W 1934 roku osada utraciła prawa miejskie.

Miejscowość leży na terenie Wiśnicko-Lipnickiego Parku Krajobrazowego. Położona jest malowniczo wśród zalesionych wzgórz Pogórza Wiśnickiego. Największe z nich to Paprotna (441 m n.p.m.). Do atrakcji przyrodniczych i turystycznych należą:

• pomnik przyrody Kamienie Brodzińskiego pod jednym z wierzchołków Paprotnej, będący jedną z większych atrakcji turystycznych tej gminy położony na pograniczu miejscowości Lipnica Górna i Rajbrot;
• ścieżka spacerowo-przyrodnicza Kamienie Brodzińskiego prowadząca od drogi nr 966 do grupy ostańców skalnych na Paprotnej; 
• niebieski szlak turystyczny prowadzący szczytami Beskidu Wyspowego i Pogórza Wiśnickiego z Tymbarku do Bochni. 

Na terenie wioski znajdują się cztery obiekty zabytkowe, do których zalicza się: zabudowa Rynku z drewnianymi domami podcieniowymi; gotycki kościół parafialny Andrzeja Apostoła z XIV wieku; barokowy kościół św. Szymona z Lipnicy z XVII wieku; Dawna szkoła trywialna, obecnie siedziba Izby Regionalnej. 

Lipnica Murowana zwana jest Grodem Świętego Szymona. Tu tutaj urodził się w I połowie XV wieku polski święty - Szymon z Lipnicy. O fakcie tym przypomina wotywny kościół, który został wzniesiony na miejscu domu rodzinnego świętego Szymona. Murowany kościół został zbudowany w latach 1636-1648 za namową króla Władysława IV Wazy, w fundacji Stanisława Lubomirskiego, ówczesnego dzierżawcy Lipnicy, i mieszczan lipnickich, jako wotum wdzięczności za zwycięstwo armii polskiej, dowodzonej po śmierci Chodkiewicza przez Lubomirskiego, nad wojskami tureckimi w 1621 roku w bitwie pod Chocimiem. 

Wg danych GUS z końca 2014 roku, gminę Lipnica Murowana zamieszkiwało 5 587 osób. Wieś Lipnica Murowana liczyła kilkaset mieszkańców. 

Pocztówka została wydana przez Wydawnictwo Progress. Zdjęcia Pawła Bielaka przedstawiają: panoramę Lipnicy Murowanej z lotu ptaka, kościół św. Leonarda, wnętrze kościoła św. Leonarda, pomnik przyrody Kamienie Brodzińskiego w Lipnicy Górnej.

Bochnia

Bochnia jest gminą miejską położoną w województwie małopolskim, w powiecie bocheńskim. Leży na granicy Kotliny Sandomierskiej i Pogórza Karpackiego, a ściślej ujmując - na Podgórzu Bocheńskim. Takie usytuowanie miasta sprawia, że w części południowej występuje krajobraz pagórkowaty, natomiast północną część zajmują tereny równinne, otoczone przez rzekę Rabę i położoną nieopodal Puszczę Niepołomicką. 

Bochnia należy do najpiękniejszych i najstarszych miast Małopolski. Pierwsza wzmianka o mieście w źródłach pisanych pochodzi z 1198 roku. Wówczas patriarcha Jerozolimy, Aymar, w piśmie potwierdził podarowanie klasztorowi Bożogrobców w Miechowie soli z Bochni, czego dokonał rycerza Mikor Gryfita. Odkrycie soli kamiennej w 1248 roku przez Wierzbięta Gryfitę i powstanie Żupy bocheńskiej (kopalni soli), doprowadziło 27 lutego 1253 do nadania Bochni praw miejskich przez Bolesława Wstydliwego. Miasto lokowano na prawie magdeburskim, a osadę nazwano Bochnią. 

Obecnie Bochnia jest siedzibą powiatu i miastem, które nie zapominając o swej 800-letniej historii szuka szans dalszego rozwoju w przyszłości. Istniejący i tworzący się przemysł nie stanowi zagrożenia dla środowiska naturalnego miasta. Szansą na dynamiczny rozwój Bochni jest więc jej przekształcenie w ośrodek turystyki, rekreacji i lecznictwa – w oparciu o walory mikroklimatyczne i turystyczne kopalni soli. Już w XVI wieku niektórzy podróżnicy odwiedzający bocheńską żupę np. Jodok Willich z Reszla, napomykali o jej leczniczych właściwościach. 

Wg danych GUS z końca 2014 roku, Bochnię zamieszkiwały 30 104 osoby. 

Pocztówka została wydana przez DDK Edition. Na zdjęciach autorstwa Dariusza Krakowiaka znajdują się: 

• Rynek Główny z pomnikiem Kazimierza Wielkiego z 1871 roku i późnobarokowy klasztor dominikanów z XVI-XVII mieszczący obecnie Muzeum im. prof. Stanisława Fischera;
• Uzdrowisko Kopalnia Soli Bochnia, Hotel "Szyb Sutoris";
• odbudowana dzwonnica z XVI wieku przy Bazylice św. Mikołaja Biskupa;
• barokowe kamieniczki z przełomu XVII i XVIII wieku przy Rynku Głównym.

Gmina Wieprz

Gmina Wieprz położona jest w województwie małopolskim, w powiecie wadowickim. 

Obszar gminy rozciąga się w obrębie Pogórza Śląskiego, ograniczonego od północy Kotliną Oświęcimską. Całą jej powierzchnię odwadniają dwa większe potoki należące do zlewni rzeki Skawy tj. Wieprzówka wraz z dopływem Frydrychówką. 

Północną część gminy zajmują głównie stawy, a wzdłuż rzek rozwinął się system taras rzecznych. Przez jej teren przebiega pieszy, letni szlak turystyczny z Głębowic przez Gierałtowiczki i Gierałtowice do Przybradza.

 Na terenie gminy Wieprz znajduje się około 44 km szlaków rowerowych. Niektóre nitki sieci połączeń rowerowych objęły gminę, przecinając ją w różnych kierunkach. Prowadzone są one w taki sposób, aby wykorzystać naturalne ukształtowanie terenu dla umożliwienia przeżycia jak największych wrażeń w podziwianym krajobrazie. 

W gminie Wieprz działa kilka średniej wielkości przedsiębiorstw. Na uwagę zasługuje wciąż czynna ponadstuletnia mleczarnia w Wieprzu. Jej historia sięga początków XX wieku. Od 1992 roku na jej bazie działa Okręgowa Spółdzielnia Mleczarska w Wieprzu. 

Ciekawostka: Pierwsze wzmianki pisane dotyczące Gminy Wieprz datuje się na 1318 rok i dotyczą wsi Wieprz określonej wówczas jako villas militaris  - wieś obronna. 

 Wg danych GUS z końca czerwca 2014 roku, gminę Wieprz zamieszkiwało 12 115 osób.

Pocztówka została wydana przez Gminę Wieprz. Na zdjęciach przedstawiono:

• OSM w Wieprzu - fot. Bronisław Wróbel;
• stawy w Gierałtowiczkach - fot. Seweryn Gałysz;
• staw w Gierałtowicach - fot. Bronisław Wróbel;
• Wiejski Dom Kultury we Frydrychowicach - fot. Andrzej Pala;
• kapliczka w Przybradzu - fot. Andrzej Pala;
• drewniany kościół w Nidku - fot. Andrzej Pala.

Nowy Wiśnicz

Nowy Wiśnicz to miasto będące siedzibą gminy miejsko-wiejskiej, położone w powiecie bocheńskim, w województwie małopolskim. Założone zostało w 1616 roku przez Stanisława Lubomirskiego na mocy przywileju Zygmunta III Wazy. 

Obszar Nowego Wiśnicza znajduje się w całości w obrębie Pogórza Wiśnickiego, które z kolei stanowi środkową część Pogórza Wielickiego. Miasto położone jest w całości na obszarze Wiśnicko-Lipnickiego Parku Krajobrazowego, który został utworzony w 1997 roku. 

Głównym miejscem przyciągającym uwagę turystów w Nowym Wiśniczu jest zamek Kmitów i Lubomirskich - jedno z najcenniejszych w Polsce dzieł wczesnobarokowej architektury rezydencjonalno-obronnej. 

W Nowym Wiśniczu można ponadto zwiedzać: liczne muzea (m.in. Muzeum Biograficzne malarza Stanisława Klimowskiego, Muzeum Ziemi Wiśnickiej, Muzeum Pamiątek po Janie Matejce - drewniany dworek „Koryznówka”), dawny klasztor Karmelitów Bosych, kościoły i miejsca pamięci. 

Ciekawymi atrakcjami, wartymi zobaczenia, będą również: studnia miejska na rynku w Nowym Wiśniczu pamiętająca czasy lokacji miasta, ratusz miejski, wiśnickie kolumny, dom Macieja Trapoli - nadwornego architekta Stanisława Lubomirskiego, a także liczne pomniki, figury i kapliczki. 

Wg danych Urzędu Miejskiego w Nowym Wiśniczu na koniec 2013 roku, gminę zamieszkiwało 13 448 osób. Nowy Wiśnicz liczył 2 691 mieszkańców. 

Pocztówka przedstawiająca bramę zamku w Nowym Wiśniczu, została wydana przez Zarząd odbudowy zamku w Wiśniczu. Fotografię wykonała Wanda Sumara.

Krynica-Zdrój

Krynica-Zdrój jest miastem uzdrowiskowym w województwie małopolskim, w powiecie nowosądeckim. Miasto położone jest w Beskidzie Sądeckim, w dolinie potoku Kryniczanka i jego dopływów.

Krynica-Zdrój jest obecnie dużym ośrodkiem lecznictwa uzdrowiskowego i sanatoryjnego. Leczy się tu choroby układu trawiennego i moczowego, układu krążenia i przemiany materii. W mieście znajdują się liczne sanatoria i szpitale uzdrowiskowe, a także odwierty, pijalnie i rozlewnie wód mineralnych i leczniczych. 

Krynica-Zdrój to ośrodek turystyczny. Leży na terenie Popradzkiego Parku Krajobrazowego. Miasto jest jednym z największych polskich ośrodków sportów zimowych. Narciarstwo uprawiać można na stokach w Krynicy-Słotwinach i na Jaworzynie, gdzie funkcjonuje stacja narciarska. Krynica-Zdrój jest także kolebką polskiego saneczkarstwa. 

Ciekawostki kulturalne: 

• w Krynicy-Zdroju każdego roku, począwszy od 1967, jest organizowany Europejski Festiwal Opery i Operetki im. Jana Kiepury; 
• od 1990 roku odbywają się tu cykliczne spotkania polityków i przedsiębiorców z Europy Centralnej i Wschodniej pod nazwą "Forum Ekonomiczne"; 
• w mieście istnieje kilka muzeów, m.in. Muzeum Nikifora otwarte w 1994 roku. 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, miasto zamieszkiwały 11 153 osoby, natomiast w gminie Krynica-Zdrój zameldowanych było 16 951 osób.

Pocztówka została wydana przed rokiem 2002 przez Wydawnictwo Pionier.

Na widokówce przedstawione zostały: Stary Dom Zdrojowy, Hotel Motyl, Hotel GeoVita i Nowy Dom Zdrojowy.

Osiek - wieś i gmina w powiecie oświęcimskim

Osiek to duża wieś położona w powiecie oświęcimski, w województwie małopolskim. Miejscowość ta jest siedzibą gminy Osiek, którą tworzą: sołectwo Osiek i sołectwo Głębowice (od stycznia 2002 roku zostało odłączone od gminy Wieprz). Krajobraz tych miejscowości kształtują charakterystyczne wzgórza morenowe oraz liczne sztucznie zabudowane stawy rybne. Teren gminy charakteryzuje się bardzo niskim stopniem zalesienia. 

Osiek posiada średniowieczną metrykę historyczną, sięgającą XIII wieku. Nazwę swą wywodzi od budowanych na leśnych terenach przygranicznych, we wczesnych wiekach, obronnych warowni z pni drzewnych, zwanych osiekami. Zadaniem załogi tych warowni, a także okolicznej ludności było strzeżenie powierzonego odcinaka granicy lub szlaku. Wieś była początkowo królewszczyzną, później weszła w posiadanie książąt oświęcimskich. 

W Osieku działalność duszpasterską prowadzą dwie parafie: parafia świętego Andrzeja Apostoła oraz parafia świętego Stanisława Biskupa i Męczennika. W Głębowicach znajduje się parafia Matki Bożej Szkaplerznej. 

Na szczególną uwagę w Osieku zasługuje pałac pochodzący z drugiej połowy XVIII wieku. To obiekt późnobarokowy, przebudowany około 100 lat później w stylu orientalnym. Pałac otoczony jest parkiem krajobrazowym, gdzie wśród ciekawych klasycystycznych i neogotyckich zabudowań mieszkalnych oraz gospodarczych ozdobą jest neogotycka oficyna z okrągłą basztą z 1843 roku. 

Drugim zabytkiem Osieka jest drewniany kościół świętego Andrzeja, pochodzący z XVI wieku. Do początku XX wieku służył on jako kościół parafialny, obecnie jest nieużytkowany. 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, gminę zamieszkiwały 8 084 osoby, z czego około 6,6 tys. to mieszkańcy Osieka.

Widokówka została wydana przez Towarzystwo Miłośników Osieka. Fotografie wykonał Adam Halatek.

Na pocztówce, na tle przyrody, przedstawione zostały: pałac w stylu orientalnym i drewniany kościół świętego Andrzeja - zabytki Osieka.

Rezerwat "Skamieniałe Miasto" w Ciężkowicach

Rezerwat Przyrody Nieożywionej Skamieniałe Miasto położony jest na prawym brzegu rzeki Biała na Pogórzu Ciężkowickim, w południowej części województwa małopolskiego, w gminie Ciężkowice. Został utworzony w 1931 roku, a reaktywowany w 1974 roku.

Rezerwat tworzą cztery enklawy. Wśród lasu mieszanego rozrzucona jest grupa skałek dużych rozmiarów, zbudowanych z gruboziarnistego piaskowców i zlepieńców ciężkowickich, fantazyjnie ukształtowanych wskutek procesów erozji. Jest to tak zwane skalne miasto. Są wśród nich ambony, maczugi i grzyby skalne. Nadane nazwy odpowiadają ich kształtom, np. Maczuga, Piramida. Inne to m.in.: Baszta, Borsuk, Grunwald (z niewielką jaskinią szczelinową i tablicą pamiątkową wmurowaną w pięćsetną rocznicę bitwy pod Grunwaldem), Ratusz i Czarownica. W pobliżu jest niewielki wodospad. Formacje skalne nadal podlegają wietrzeniu mechanicznemu i chemicznemu i nabierają nowych kształtów.

Najbardziej popularną skałą jest Czarownica. Jej wysokość sięga 13 m.  Ściana Czarownicy bywa używana do ćwiczeń wspinaczkowych. Górna część tej skały wygląda jak profil baśniowej czarownicy z wyraźnie wykształconymi oczodołami, zakrzywionym, długim nosem i podbródkiem.

Legendy o Czarownicy: Za czasów legendarnego miasta było tu więzienie, w którym trzymano najgorszych łotrów z całej okolicy. Gdy więzienie skamieniało wraz z całym miastem, uradowane diabły nadały mu właśnie taki kształt. Inna legenda mówi, że jest to czarownica, która została zamieniona w skałę, ponieważ złorzeczyła księdzu jadącemu do ciężko chorego człowieka.

Pocztówka została wydana przez Lokalną Grupę Działania Dunajec-Biała we współpracy z Centrum Kultury i Promocji Gminy Ciężkowice. Zdjęcie autorstwa Marka Zwolenika przedstawia skałę Czarownica w Rezerwacie Skamieniałe Miasto w Ciężkowicach.

Wojnicz

Wojnicz to miasto położone w województwie małopolskim, w powiecie tarnowskim, w gminie Wojnicz, której jest siedzibą. Wchodzi w skład aglomeracji tarnowskiej. 

Wojnicz jest jednym z najstarszych miast w południowo-wschodniej Polsce z licznymi zabytkami świadczącymi o bogatej historii. Do najcenniejszych zabytków należą kościoły: 

• barokowy (z gotyckim prezbiterium) kościół parafialny świętego Wawrzyńca (z XV wiek) z zabytkowym wyposażeniem, 
• drewniany kościół  świętego Leonarda (wzniesiony lub przebudowany w XVII wieku).

W skład gminy wchodzi miasto Wojnicz oraz czternaście sołectw. Ukształtowanie terenu, dzięki położeniu u zbiegu Niziny Sandomierskiej i Pogórza Karpackiego z przepływającą rzeką Dunajec, stwarza bogactwo krajobrazu, fauny i unikatowej flory. Na terenie Wojnicza znajdują się trzy szlaki piesze: Droga Świętego Jakuba, niebieski szlak turystyczny (Wojnicz - Wielka Wieś) i zielony szlak turystyczny (Wojnicz - Wilkówka). 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, miasto zamieszkiwało 3 423 osoby, natomiast gmina Wojnicz liczyła 13 307 mieszkańców. 

Pocztówka została wydana przez Lokalną Grupę Działania Dunajec-Biała we współpracy z Urzędem Miejskim w Wojniczu. Zdjęcie autorstwa Krzysztofa Zwyla przedstawia kościół świętego Leonarda w Wojniczu.

Gmina Szerzyny

Gmina Szerzyny leży w rejonie Pogórza Ciężkowickiego pomiędzy rzekami: Białą na zachodzie i Wisłoką na wschodzie, we wschodniej części województwa małopolskiego, w powiecie tarnowskim. W latach 1999–2002 należała do powiatu jasielskiego w województwie podkarpackim. 

Gminę Szerzyny cechuje malowniczy podgórski teren o urozmaiconym krajobrazie. Znaczna część terytorium gminy zajmuje utworzony w 1995 roku Park Krajobrazy Pasma Brzanki. 

Siedzibą gminy jest miejscowość Szerzyny. Wieś została ulokowana prawdopodobnie w 1348 roku przez króla Kazimierza Wielkiego. Pierwotnie słynęła głównie z tkactwa, garncarstwa, rzemiosła drzewnego i miała charakter targowy. 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, gminę Szerzyny zamieszkiwało 8 023 osoby. 

Pocztówka została wydana przez Gminę Szerzyny. Na zdjęciach przedstawiono: panoramę Swoszowej (tło), centrum Szerzyn, kapliczkę w skale w Żurowej, dzwonnicę przy drewnianym kościele w Czermnej, gospodarstwo agroturystyczna Paryja w Ołpinach.

Czerna

Czerna to wieś w województwie małopolskim, w powiecie krakowskim, w gminie Krzeszowice. Miejscowość położona jest na Wyżynie Olkuskiej wchodzącej w skład Jury Krakowsko-Częstochowskiej. Ze względu na piękno krajobrazu i walory przyrodnicze tereny te włączone zostały do obszaru chronionego Parku Krajobrazowego Dolinki Krakowskie obfitującego w liczne doliny będące popularnym miejscem turystyki i rekreacji. Miejscowość znajduje się w Dolinie Czernki i u wylotu Doliny Eliaszówki, w której utworzono rezerwat przyrody Dolina Eliaszówki. Czerna leży w pobliżu rozległych lasów iglastych i mieszanych. 

W Czernej znajduje się klasztor karmelitów bosych, w którym czczona jest Matka Boża Szkaplerzna i święty Rafał Kalinowski. Klasztor został ufundowany jako erem w 1629 roku przez Agnieszkę z Tęczyńskich Firlejową. Na dziedzińcu klasztornym znajduje się charakterystyczna studnia o głębokości 21,5 m, która została wykuta w skale. 

Przy drodze do klasztoru widać ruiny arkadowego mostu eremickiego, wybudowanego przez pustelników. Powstał w latach 1671-1691 i stanowił dojście do klasztoru od drogi siedleckiej, prowadzącej do majątku karmelitów w Siedlcu. Miał on 18 metrów wysokości, 120 metrów długości i 9,5 metra szerokości. Nazwano go mostem anielskim, zaś okoliczna ludność nazywała go diabelskim z uwagi na wiele podań z nim związanych - taka nazwa pozostała do dziś. Od 1889 roku, z powodu osunięcia się w części łuku środkowego i ogólnego złego stanu technicznego, został wyłączony z użytkowania. Most Diabelski przypominający swoim kształtem rzymskie akwedukty jest unikatową tego typu budowlą na skalę europejską. 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, gminę Krzeszowice zamieszkiwały 32 494 osoby, w tym 10 286 osób - miasto Krzeszowice. Wioskę Czerna na koniec 2011 roku zamieszkiwało 1 211 osób (UG). 

Pocztówka wydana przez UM w Krzeszowicach w 2005 roku przedstawia Most Diabelski w Czernej. Wykorzystano widokówkę archiwalną wydaną w 1902 roku.

Sułoszowa

Sułoszowa jest malowniczą wsią położoną w górnym odcinku Doliny Prądnika i na wierzchowinie jurajskiej, w województwie małopolskim, w powiecie krakowskim. 

Sułoszowa jest siedzibą gminy, w skład której wchodzą trzy miejscowości: Wola Kalinowska, Wielmoża i Sułoszowa. Cała gmina leży w otulinie Ojcowskiego Parku Narodowego, a część wschodnia gminy stanowi integralną część tego jednego z najpiękniejszych polskich parków narodowych. 

Do najcenniejszych atrakcji turystycznych w Sułoszowej należą: kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa oraz zamek i Maczuga Herkulesa w Pieskowej Skale (nazwa części Sułoszowej). 

Eklektyczny kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa powstał w latach 1933–1939, a konsekrowany został 17 listopada 1941 przez biskupa kieleckiego Czesława Kaczmarka. Zbudowany został z kamienia i cegły. Po bokach świątyni znajdują się dwie kaplice nakryte kopułami z latarniami. 

Zamek w Pieskowej Skale (początkowo zamek królewski, później prywatny) jest jednym z najcenniejszych renesansowych zabytków polskiej architektury, położony na skalistym cyplu skalnym nad doliną Prądnika, na Szlaku Orlich Gniazd. W 1718 roku zamek spłonął, odbudował go około 1780 roku ówczesny właściciel Hieronim Wielopolski. Zamek wielokrotnie zmieniał swój wygląd. Po wojnie całkowicie go odrestaurowano i przywrócono kształt z okresu największej świetności z XVII wieku. Położenie na wysuniętej skale (z trzech stron otoczony jest przepaściami) świadczy o wybitnie obronnym charakterze. Nieopodal zamku stoi słynna Maczuga Herkulesa. 

Maczuga Herkulesa jest maczugą skalną zbudowaną z twardych wapieni skalistych. Stoi na najniższej skalnej terasie zwanej Fortepianem o wysokości 8-12 metrów. Wysokość samej maczugi wynosi około 25 metrów. Stanowi ona bardzo charakterystyczny element krajobrazu Doliny Prądnika. Powstała w wyniku krasowej działalności wód i różnej odporności na wietrzenie wapieni. Pierwszy raz została zdobyta przez Leona Witka z Katowic w 1933 roku. Na jej szczycie znajduje się mały żelazny krzyż upamiętniający to wydarzenie. Później zdobyta została jeszcze w 1935 i 1936 roku. 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, gminę Sułoszowa zamieszkiwało 5 816 osób. Wioskę Sułoszowa na koniec 2006 roku zamieszkiwało 3 675 osób (UG). 

Pocztówka została wydana przez Wydawnictwo Dikappa staraniem władz gminy Sułoszowa i Związku Gmin Jurajskich. Fotografie wykonali: D. Kmiotek, M. Habinka, K. Filarski.

Na zdjęciach przedstawione zostały: kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa, zamek i Maczuga Herkulesa w Sułoszowej.

Wilczyska - Jeżów

Wilczyska to wieś położona w województwie małopolskim, w powiecie gorlickim, w gminie Bobowa. Wilczyska leżą na Pogórzu Ciężkowickim, w dolinie Białej Dunajcowej, pomiędzy Bobową na północy a Grybowem na południu.

Wieś została założona zapewne jeszcze w XIII wieku, wzmiankowana w 1335 roku. Od XIV wieku jest siedzibą rzymskokatolickiej parafii Świętego Stanisława Biskupa i Męczennika.

Wieś Wilczyska składa się z 3 integralnych części miejscowości: Jeżowa, Koczanki i Moronia.

Jeżów to dawna wieś, która była wzmiankowana w dokumentach już w roku 1384. Miejscowość była własnością znanego rodu szlacheckiego Jeżowskich herbu Strzemię. Już podobno za czasów Kazimierza Wielkiego na lewym brzegu Białej wznosił się warowny zameczek, po którym pozostała nazwa wzgórza Zamczysko.

Obecnie w Jeżowie znajduje się zachowany w doskonałym stanie drewniano – murowany kasztel, czyli dwór obronny, z pierwszej połowy XVI wieku. Gospodarzem kasztelu jest tarnowskie Liceum Sztuk Plastycznych, które we dworze urządziło dom pracy twórczej dla swoich uczniów.

Sam kasztel to wielce malowniczy, gotycko-renesansowy obronny dwór zwieńczony stromym, gontowym dachem i ozdobiony okrągłą narożną basztą. W środku znajdują się dobrze zachowane historyczne wnętrza, z m.in. renesansowymi freskami i drewnianymi rzeźbieniami. Kasztel kryje wiele zagadek. W jego wnętrzu i najbliższej okolicy, przy okazji remontów i prac ziemnych odkryto już wiele grobów, schowków, i wykopano przedmioty z najrozmaitszych epok.

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, gminę Bobowa zamieszkiwało 9 605 osób, z czego 2 996 osób to mieszkańcy miasteczka Bobowa. Wioskę Wilczyska zamieszkuje około 900 osób.

Pocztówka została wydana w II połowie lat 90. XX wieku przez FHUP "Wróbel". Fotografie wykonał Lucjan Röhrenschef. Przedstawiają one jeżowski dwór.

Kraków

Kraków jest miastem na prawach powiatu w południowej Polsce i siedzibą władz województwa małopolskiego. To drugie miasto w Polsce pod względem liczby mieszkańców i pod względem powierzchni. Kraków położony jest nad Wisłą, na obszarze Bramy Krakowskiej, Niecki Nidziańskiej i Pogórza Zachodniobeskidzkiego.
Kraków jest jednym z najstarszych miast Polski o ponadtysiącletniej historii, z wieloma wartościowymi obiektami architektonicznymi. Działa w nim również wiele instytucji i placówek kulturalnych gromadzących bezcenne zabytki. W przeszłości miasto należało do Ligi Hanzeatyckiej zrzeszającej najważniejsze ośrodki handlowe w Europie.

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, miasto zamieszkiwało 758 940 osób. 

Pocztówka została wydana przez Wydawnictwo Fine Cards Kier. Fotografie wykonał Tadeusz Cukier.

Na widokówce przedstawione zostały fotografie: Kościoła Mariackiego, Sukiennic i Lajkonika.

Gmina Bolesław (powiat olkuski)

Gmina Bolesław położona jest w powiecie olkuskim, w województwie małopolskim, na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej. Znaczna część jej powierzchni to tereny Krajobrazowego Parku Jurajskiego. 

Gmina Bolesław obejmuje 12 sołectw: Bolesław, Hutki, Krążek, Krzykawę, Krzykawkę, Krze, Laski, Małobądz, Międzygórze, Podlipie, Ujków Nowy, Ujków Nowy Kolonię. Ze względu na występujące w tym rejonie bogactwa naturalne jest jednym z najstarszych ośrodków górnictwa i hutnictwa rud cynku i ołowiu w Polsce. 

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, gminę zamieszkiwały 7 844 osoby. 

Pocztówka została wydana przez Urząd Gminy w Bolesławiu. Zdjęcie wykonał T. Sawicki.

Widokówka przedstawia kapliczkę z 1895 roku, która znajduje się w Krzykawie.

Ciężkowice

Ciężkowice to miasteczko położone w województwie małopolskim, w powiecie tarnowskim, na Pogórzu Ciężkowickim, nad rzeką Białą.. Ma ono charakter rolniczo-turystyczny.  Ciężkowice zostały założone w 1288 roku. Zezwolenie na lokację miasta wydał Kazimierz III Wielki w dniu 29 lutego 1348. W 1934 Ciężkowice pozbawione zostały praw miejskich, które odzyskały dopiero 1 stycznia 1998.

Wg danych GUS na koniec czerwca 2013 roku, miasto zamieszkiwało 2 467 osób, natomiast całą gminę - 11 224 osoby.

Pocztówka została wydana przez FHUP Wróbel. Fot. K. A. Wilk.

Zdjęcia umieszczone na pocztówce przedstawiają: panoramę Ciężkowic z widokiem na kościół - sanktuarium Pana Jezusa Miłosiernego, pomnik i dworek Ignacego Jana Paderewskiego w Kąśnej Dolnej oraz skałę Czarownica w rezerwacie przyrody Skamieniałe Miasto.