Sławków

Sławków jest gminą miejską położoną w województwie śląskim, w powiecie będzińskim, tuż przy granicy z województwem małopolskim. Miasto stanowi eksklawę powiatu będzińskiego oddzieloną od reszty powiatu obszarami powiatów grodzkich: Dąbrowa Górnicza i Sosnowiec. W latach 1999–2001 Sławków należał do powiatu olkuskiego w województwie małopolskim.

Miasto leży na prawym brzegu rzeki Białej Przemszy, na Wyżynie Śląsko-Krakowskiej, a dokładnie we wschodniej części Wyżyny Śląskiej.

Legenda głosi, iż założycielem Sławkowa był rycerz o imieniu Sławko, od którego powstała nazwa osady. Rozwijała się ona prężnie dzięki górnictwu, rzemiosłu, rolnictwu i handlowi. Znana była także z wydobywania kruszców cynku i ołowiu, które były przetapiane na miejscu. Pierwsze wzmianki o Sławkowie pochodzą z początków XII wieku.

Przez teren Sławkowa i okolice przebiegają 4 piesze szlaki turystyczne, sprzyjające aktywnemu wypoczynkowi i pozwalające na organizację wycieczek turystycznych pieszych oraz rowerowych. Najdłuższy z nich - żółty, o długości 62 km, nazywany jest też Szlakiem Pustynnym. Obejmuje on południowe części miasta. Dwa inne szlaki: czerwony i niebieski biegną przez centrum Sławkowa i pozwalają na podziwianie walorów miasta i zwiedzanie jego zabytków. Najkrótszy szlak (czary) liczy tylko 3,5 km i ma charakter łącznikowy pomiędzy szlakiem czerwonym i żółtym. 

Wg danych GUS na koniec 2013 roku, Sławków zamieszkiwało 7 129 osób. 

Pocztówka przedstawiająca kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Sławkowie została wydana przez Wydawnictwo D. G. Strzemieszyce Dariusz Kmiotek. Fot. A. F. Sigma - Olkusz.

Gmina Warta Bolesławiecka

Gmina Warta Bolesławiecka jest jedną z sześciu gmin powiatu bolesławieckiego położonego w północno-zachodniej części województwa dolnośląskiego.

Teren gminy Warta Bolesławiecka charakteryzuje się dość urozmaiconą rzeźbą. Krajobraz tworzą tu liczne wzgórza i grzbiety wododziałowe, leżące pomiędzy dolinami potoków Osiki i Brenny, będącymi dopływami Bobrzycy i Czerny Wielkiej.

W Warcie Bolesławieckiej i okolicach turyści mogą spotkać wiele zabytków i pomników przyrody. Wyznaczono także 5 szlaków turystycznych:

• Czerwony (Szlak II  Armii Wojska Polskiego), który przebiega trasą:  Bolesławiec - Tomaszów Bolesławiecki - Wilczy Las – Okmiany – Chojnów - Legnica;
• Czarny na trasie: Okmiany- Lubków – Iwiny – Jurków – Grodziec;
• Żółty biegnący trasą: Bolesławiec – Kraszowice – Wartowice – Warta Bolesławiecka – Tomaszów Bolesławiecki – Krępnica – Bolesławiec;
• Niebieski przebiegający przez: Bolesławiec – Wartowice – Raciborowice Górne – Lwówek Śląski;
• Zielony (Szlak Leśny) - wytyczony na trasie: Bolesławiec – Tomaszów Bolesławiecki – Szczytnica – Lubin.

Na wycieczkę po gminie Warta Bolesławiecka można wybrać się również szlakiem rowerowym (czerwonym), nazwanym Szlakiem miedzi i kamienia. Długość szlaku to 68,1km.

Wg danych GUS na koniec 2013 roku, gminę Warta Bolesławiecka zamieszkiwało 8 419 osób. Siedzibę gminy - Wartę Bolesławiecką - zamieszkiwały 843 osoby (dane UG z 2009 roku).

Pocztówka została wydana w 2007 roku przez Wydawnictwo Julita. Przedstawia ona siedzibę Urzędu Gminy i wóz strażacki OSP Warta Bolesławiecka.

Rakszawa

Rakszawa jest dużą wsią, a zarazem siedzibą gminy Rakszawa w powiecie łańcuckim, w województwie podkarpackim.

Pierwsza udokumentowana wzmianka o Rakszawie pochodzi z 1585 roku. Nie zachował się akt lokacyjny wsi, jednak najprawdopodobniej powstała ona w XVI wieku. Na tutejszych terenach osiedlała się na stałe ludność wołoska - grupy etniczne zamieszkujące pierwotnie Półwysep Bałkański, posługujących się językami wschodnioromańskimi. Do dziś jedna z części Rakszawy nosi nazwę Wołochy. 

W Rakszawie znajdują się główne instytucje gminne. Ponadto działają tu: dwie parafie rzymskokatolickie (parafia Podwyższenia Krzyża Świętego i parafia Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła), przedszkole, 3 szkoły podstawowe, gimnazjum i szkoła ponadgimnazjalna (Zespół Szkół Tekstylno-Gospodarczych). 

Ciekawe obiekty, które warto zobaczyć w Rakszawie to: średniowieczna Osada Rakszawa, obszar krajobrazu zabytkowego - park Brzeźnik, pomnik Wincentego Witosa, karczma z lat 20. XIX wieku, chaty i zagrody wiejskie z przełomu XIX i XX wieku. 

Wg danych Urzędu Gminy na koniec 2013 roku, Rakszawę zamieszkiwało 6 380 osób. 

Pocztówka została wydana przez Gminę Rakszawa w 2014 roku. Zdjęcia przedstawiają:

• pomnik Wincentego Witosa (fot. Paweł Superson);
• staw na Brzeźniku (fot. Bogumiła Babiarz);
• rakszawski rak strumieniowy (fot. Jan Jabłoński).

Mikstat

Mikstat to miasto w południowej części województwa wielkopolskiego, w powiecie ostrzeszowskim, położone na Wzgórzach Ostrzeszowskich, będące siedzibą gminy miejsko-wiejskiej.

Obszar miasta i gminy prezentują interesujące walory turystyczne i ze względu na czyste środowisko naturalne stanową doskonałą strefę wypoczynkowo-rekreacyjną. Na terenie gminy znajdują się: ścieżka dydaktyczna w parku przy siedzibie Nadleśnictwa Przedborów w Przedborowie, trasy spacerowe i trasa do jazdy konnej. Rozwija się agroturystyka i turystyka konna. Bogactwem gminy są lasy, które zaspokajają potrzeby zdrowotne i wypoczynkowe społeczeństwa. 

Przez teren gminy Mikstat wyznaczono 3 szlaki piesze (żółty, czerwony, zielony) i 1 szlak rowerowy (czerwony). Długość szlaków pieszych w granicach administracyjnych gminy wynosi ponad 3 km, natomiast szlaku rowerowego - 13,6 km. 

W gminie Mikstat znajdują się 3 obiekty zabytkowe: kościół cmentarny św. Rocha w Mikstacie, kościół parafialny Świętej Trójcy w Mikstacie i kościół Narodzenia NMP w Kotłowie. 

Wg danych Urzędu Miasta i Gminy Mikstat na koniec 2013 roku, gminę zamieszkiwało 6 155 osób, a miasto - 1 841 osób. 

 Pocztówka przedstawia kościół cmentarny św. Rocha w Mikstacie.

Gmina Kolbudy

Gmina Kolbudy położona jest we wschodniej części województwa pomorskiego, w powiecie gdańskim. Jej obszar zajmuje południowo-wschodnią, krawędziową część Pojezierza Kaszubskiego, sąsiadującego z Żuławami Wiślanymi.

Najbardziej atrakcyjnym miejscem gminy Kolbudy jest kompleks leśny z dominacją buczyn i lasów dębowo-bukowych z malowniczo położonym wśród lasów Jeziorem Otomińskim, objęty ochroną jako Otomiński Obszar Chronionego Krajobrazu.
Na terenie gminy znajdują się dwa rezerwaty przyrody: Bursztynowa Góra i Jar Reknicy, 3 obszary chronionego krajobrazu i 2 użytki ekologiczne. Z racji ochrony przyrody oraz małej odporności przyrodniczej tereny rezerwatów są dostępne w sposób ograniczony. 

Przez teren gminy przechodzą 4 szlaki turystyczne PTTK: szlak turystyczny zielony Skarszewski, szlak turystyczny czarny Gór Szymbarskich, szlak turystyczny niebieski Kartuski i szlak turystyczny żółty Bursztynowy. Wszystkie te szlaki przebiegają przez Otomin. 

W Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków znajdują się 102 obiekty położone na terenie gminy Kolbudy. 4 z nich figurują na liście Narodowego Instytutu Dziedzictwa: 

• kościół NMP Królowej Polski w Lublewie;
• kościół filialny świętego Mikołaja Biskupa w Czapielsku;
• kościół Bożego Ciała w Pręgowie;
• Zespół parkowo-folwarczny w Bielkowie. 

Wg danych Urzędu Gminy z 30 czerwca 2014, gminę Kolbudy zamieszkiwało 14 767 osób stale i czasowo zameldowanych, z czego siedziba gminy miała 3 652 osoby. 

Pocztówka została wydana przez Urząd Gminy Kolbudy. Zdjęcia przedstawiają: gminę Kolbudy z lotu ptaka, kościół Bożego Ciała w Pręgowie, kościół świętego Mikołaja w  Czapielsku, jar rzeki Raduni, elektrownię wodną w Łąpinie.

Trzebnica

Trzebnica jest miastem położonym w województwie dolnośląskim, w powiecie trzebnickim, we wschodniej części Wzgórz Trzebnickich. 

Trzebnica jest miejscem spokoju i aktywnego odpoczynku wśród malowniczych wzgórz i lasów. Bogata historia uzdrowiskowa przeplata się ze współczesnym, rekreacyjnym charakterem miasta. Las bukowy otaczający Trzebnicę z południowej strony jest źródłem czystego i świeżego powietrza, co w zestawieniu z rozległymi terenami słynnych trzebnickich sadów tworzy doskonałe warunki do uprawiania wszelkich form rekreacji. 

Trzebnica to miasto życia i działalności św. Jadwigi. Święta wraz ze swoim mężem księciem Henrykiem Brodatym ufundowała Klasztor i Bazylikę. Trzebnickie Sanktuarium, które w ostatnim czasie zyskało status Sanktuarium Międzynarodowego, nie tylko jest jedną z największych tego typu budowli w Europie Środkowej, ale przede wszystkim stanowi najznamienitszą wizytówkę miasta i jest powodem do dumy Trzebniczan. 

Drugą, obok Sanktuarium Świętej Jadwigi, perłą przyciągającą turystów do Trzebnicy jest dawny kompleks uzdrowiskowy znajdujący się w południowo-wschodniej części miasta. W jego skład wchodzą znajdujące się przy ulicy Leśnej zabudowania dawnego Zdroju Jadwigi oraz służący jako park zdrojowy Las Bukowy. 

Wg danych GUS na koniec 2013 roku, gminę Trzebnica zamieszkiwało 23 586 osób, z czego miasto liczyło 12 945 mieszkańców. 

Pocztówka wydana przez Ogólnopolskie Stowarzyszenie Gmin Cysterskich przedstawia panoramę Trzebnicy z klasztorem i bazyliką na pierwszym planie. Fotografię wykonał Marcin Mazurkiewicz.

Jarosław

Jarosław to miasto w województwie podkarpackim, będące siedzibą powiatu jarosławskiego i gminy miejskiej. Położone jest nad Sanem, na pograniczu dwóch krain geograficznych: Doliny Dolnego Sanu i Podgórza Rzeszowskiego.

Najstarsze ślady pobytu człowieka w regionie jarosławskim sięgają neolitu. Pierwsze datowane wydarzenia polityczne to zajęcie tych ziem w 981 roku przez księcia ruskiego Włodzimierza I Wielkiego, następnie w roku 1018 przez Bolesława I Chrobrego, a w roku 1031 przez księcia kijowskiego Jarosława I Mądrego. Według dawnej tradycji już wtedy książę Jarosław założył tu gród, jednak najstarsze źródła pisane znajdujemy dopiero w roku 1152. 

W średniowieczu miasto leżało na styku trzech wyznań i trzech kultur: polskiej, ruskiej i żydowskiej. Z tamtego, jak i późniejszych okresów, w mieście zachowało się wiele zabytków. 

Jednym z najpiękniejszych zabytków jest jarosławski ratusz. Najstarsza jego część pochodzi z początku XVII wieku. Po pożarze w 1625 roku został przebudowany jako piętrowa, barokowa budowla. W 1852 roku władze miasta wykupiły ratusz od rządu austriackiego, po czym został odnowiony na styl neogotycki. W latach 1895-96 przeprowadzono generalną przebudowę, nadając mu charakter neorenesansowy, który został zachowany do dzisiaj. 

Wg danych GUS na koniec 2013 roku, Jarosław posiadał 39 138 mieszkańców. 

Pocztówka przedstawiająca jarosławski ratusz została wydana przez drukarnię Rafada w 2014 roku. Autorem fotografii jest Tomasz Turoń.