Nieszawa

Nieszawa to miasto w powiecie aleksandrowskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Położone jest w pradolinie Wisły, na krańcach Kujaw - to trzecie miejsce jego lokacji.

Pierwsza Nieszawa była osadą nadaną w 1228 roku Krzyżakom sprowadzonym do Polski przez Księcia Konrada I Mazowieckiego i znajdowała się na lewym brzegu Wisły w odległości 4 km w dół rzeki od Torunia. Krzyżacy zbudowali tam zamek i założyli komturię. Po klęsce pod Grunwaldem, w latach 1423-1424 zostali zmuszeni do zburzenia zamku. Obecnie są to tereny wsi Mała Nieszawka.

W 1424 roku Król Władysław Jagiełło lokował naprzeciwko Torunia osadę Nowa Nieszawa. Już w następnym roku osada uzyskała prawa miejskie i wkrótce zaczęto budować Zamek Dybowski. Z chwilą rozpoczęcia nowej wojny polsko–krzyżackiej w 1431 roku, Nową Nieszawę wraz z zamkiem zdobyli, zrabowali i spalili mieszczanie toruńscy i oddziały krzyżackie. 

Po zakończeniu wojny w 1436 roku i odzyskaniu przez stronę polską kujawskiego brzegu Wisły, bardzo szybko odbudowano zniszczony kościół parafialny, a Zamek Dybowski stał się siedzibą burgrabich zarządzających w imieniu starostów nieszawskich. Na zamku często przebywał Król Kazimierz Jagiellończyk. Tutaj też w czasie wojny trzynastoletniej, w listopadzie 1454 roku, wydał tzw. statuty nieszawskie nadające nowe przywileje szlachcie. Mieszczanie toruńscy wykorzystując swój wkład w zwycięstwo nad Zakonem w czasie wojny uzyskali od króla przywilej nakazujący zburzenie miasta i przeniesienie o 32 km, w górę Wisły, w miejsce wsi Roskidalino, co nastąpiło w latach 1460-62. 24 września 1460 roku król wydał dokument określający położenie i prawa nowo zakładanego miasta. Mieszkańcy Nieszawy wraz z całym dobytkiem zostali przesiedleni na nowe miejsce i zaczęli tworzyć trzecią z kolei Nieszawę. 

Wg danych GUS na koniec 2013 roku, Nieszawę zamieszkiwało 1 975 osób. Statystyki pokazują tendencję spadkową liczby mieszkańców. 

Pocztówka została wydana w 2010 roku. Autorem zdjęć jest Wanda Wasicka. 

Na widokówce przedstawione zostały: 

• widok na Wisłę i prom, 
• gotycki kościół Świętej Jadwigi Śląskiej z II połowy XV wieku, 
• ratusz z I połowy XIX wieku, 
• klasztor i kościół franciszkanów z II połowy XV wieku.

Kodeń - Sanktuarium Matki Bożej Kodeńskiej

Kodeń to wioska gminna położona w powiecie bialskim, w północno-wschodniej części województwa lubelskiego, nad rzeką Bug, tuż przy granicy z Białorusią.

Mimo, iż Kodeń nie jest miastem, to jest znany w całej Polsce. To za sprawą znajdującego się tam Sanktuarium Matki Bożej Kodeńskiej. 

Kościół został wzniesiony w latach 1629-1635 w stylu późnego renesansu. Piękna barokowa fasada pochodzi z początku XVIII wieku. W latach 1875-1917 świątynię zamieniono na cerkiew prawosławną. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości świątynia ponownie zaczęła służyć wiernym wyznania rzymskokatolickiego. W ołtarzu głównym widnieje otoczony kultem obraz Matki Boskiej Kodeńskiej, zwanej Królową i Matką Podlasia. Legenda mówi, iż obraz ten przywiózł z Rzymu w XVII wieku Mikołaj Sapieha. 

Obraz został ukoronowany 15 sierpnia 1723 roku przez biskupa łuckiego Stefana Rupniewskiego jako trzeci na prawie papieskim na ziemiach Rzeczypospolitej, po obrazie Matki Bożej Częstochowskiej i obrazie Matki Bożej Trockiej. Godność bazyliki mniejszej kościół posiada od 1973 roku. 

Wg danych GUS na koniec 2013 roku, gminę Kodeń zamieszkiwały 3 782 osoby, natomiast Kodeń liczył ponad 2 tysiące mieszkańców. 

Pocztówka została wydana przez Sanktuarium Matki Bożej Kodeńskiej. Na zdjęciach autorstwa Z. Wasaka przedstawione zostały: ołtarz główny, obraz Matki Bożej Kodeńskiej i obraz Świętej Anny.

Nowy Wiśnicz

Nowy Wiśnicz to miasto będące siedzibą gminy miejsko-wiejskiej, położone w powiecie bocheńskim, w województwie małopolskim. Założone zostało w 1616 roku przez Stanisława Lubomirskiego na mocy przywileju Zygmunta III Wazy. 

Obszar Nowego Wiśnicza znajduje się w całości w obrębie Pogórza Wiśnickiego, które z kolei stanowi środkową część Pogórza Wielickiego. Miasto położone jest w całości na obszarze Wiśnicko-Lipnickiego Parku Krajobrazowego, który został utworzony w 1997 roku. 

Głównym miejscem przyciągającym uwagę turystów w Nowym Wiśniczu jest zamek Kmitów i Lubomirskich - jedno z najcenniejszych w Polsce dzieł wczesnobarokowej architektury rezydencjonalno-obronnej. 

W Nowym Wiśniczu można ponadto zwiedzać: liczne muzea (m.in. Muzeum Biograficzne malarza Stanisława Klimowskiego, Muzeum Ziemi Wiśnickiej, Muzeum Pamiątek po Janie Matejce - drewniany dworek „Koryznówka”), dawny klasztor Karmelitów Bosych, kościoły i miejsca pamięci. 

Ciekawymi atrakcjami, wartymi zobaczenia, będą również: studnia miejska na rynku w Nowym Wiśniczu pamiętająca czasy lokacji miasta, ratusz miejski, wiśnickie kolumny, dom Macieja Trapoli - nadwornego architekta Stanisława Lubomirskiego, a także liczne pomniki, figury i kapliczki. 

Wg danych Urzędu Miejskiego w Nowym Wiśniczu na koniec 2013 roku, gminę zamieszkiwało 13 448 osób. Nowy Wiśnicz liczył 2 691 mieszkańców. 

Pocztówka przedstawiająca bramę zamku w Nowym Wiśniczu, została wydana przez Zarząd odbudowy zamku w Wiśniczu. Fotografię wykonała Wanda Sumara.

Gmina Parysów

Gmina Parysów jest położona w północno-wschodniej części powiatu garwolińskiego, w województwie mazowieckim. Geograficznie gmina Parysów należy do mezoregionu Równina Garwolińska, która wchodzi w skład makroregionu Nizina Środkowomazowiecka. 

W skład gminy wchodzi 10 miejscowości, tworzących 10 sołectw. Największą z nich jest siedziba gminy – Parysów. Parysów (1538-1869), a także wieś Kozłów (1526-1576), posiadały w przeszłości prawa miejskie. Zachował się miejski układ urbanistyczny Parysowa (duży rynek z kościołem i ulice rozchodzące się od rynku). 

Na terenie gminy Parysów znajdują się różne zabytki i atrakcje dla turystów. Wśród nich możemy wymienić:

• wiatrak kozłowy w Parysowie z końca XIX wieku; 
• młyny przy ul.Franciszkańskiej i ul.Książęcej w Parysowie; 
• kuźnia w Choinach; cmentarz parafialny w Parysowie z przełomu XVIII i XIX wieku; 
• tablica pamiątkowa ku czci poległych 11 listopada 1918 zawieszona na ścianie frontowej Urzędu Gminy w Parysowie; 
• pomnik poświęcony żołnierzom Armii Krajowej Placówki Parysów Obwodu Gołąb na placu rynkowym; 
• pomnik poświęcony żołnierzom AK zgrupowanym do akcji Burza, przy drodze pomiędzy Łukówcem a Poschłą; 
• mogiła powstańca 1863 roku w parku dworskim we wsi Poschła; 
• pomnik upamiętniający bitwę z czasu powstania styczniowego, rozegraną pomiędzy Wolą Starogrodzką a Żelazną, w Woli Starogrodzkiej; 
• mogiła żołnierza radzieckiego z 1944 roku na skraju lasu w Woli Starogrodzkiej; 
• kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Parysowie, wybudowany w latach 1914-1925. 

Wg danych GUS na koniec 2013 roku, gminę Parysów zamieszkiwało 4 055 osób. Wieś Parysów liczyła ponad tysiąc mieszkańców. 

Pocztówka została wydana w listopadzie 2010 przez Urząd Gminy Parysów. Przedstawia ona kościół Wniebowzięcia NMP w Parysowie, rysunek autorstwa M. Starczewskiego.

Sławków

Sławków jest gminą miejską położoną w województwie śląskim, w powiecie będzińskim, tuż przy granicy z województwem małopolskim. Miasto stanowi eksklawę powiatu będzińskiego oddzieloną od reszty powiatu obszarami powiatów grodzkich: Dąbrowa Górnicza i Sosnowiec. W latach 1999–2001 Sławków należał do powiatu olkuskiego w województwie małopolskim.

Miasto leży na prawym brzegu rzeki Białej Przemszy, na Wyżynie Śląsko-Krakowskiej, a dokładnie we wschodniej części Wyżyny Śląskiej.

Legenda głosi, iż założycielem Sławkowa był rycerz o imieniu Sławko, od którego powstała nazwa osady. Rozwijała się ona prężnie dzięki górnictwu, rzemiosłu, rolnictwu i handlowi. Znana była także z wydobywania kruszców cynku i ołowiu, które były przetapiane na miejscu. Pierwsze wzmianki o Sławkowie pochodzą z początków XII wieku.

Przez teren Sławkowa i okolice przebiegają 4 piesze szlaki turystyczne, sprzyjające aktywnemu wypoczynkowi i pozwalające na organizację wycieczek turystycznych pieszych oraz rowerowych. Najdłuższy z nich - żółty, o długości 62 km, nazywany jest też Szlakiem Pustynnym. Obejmuje on południowe części miasta. Dwa inne szlaki: czerwony i niebieski biegną przez centrum Sławkowa i pozwalają na podziwianie walorów miasta i zwiedzanie jego zabytków. Najkrótszy szlak (czary) liczy tylko 3,5 km i ma charakter łącznikowy pomiędzy szlakiem czerwonym i żółtym. 

Wg danych GUS na koniec 2013 roku, Sławków zamieszkiwało 7 129 osób. 

Pocztówka przedstawiająca kościół Podwyższenia Krzyża Świętego w Sławkowie została wydana przez Wydawnictwo D. G. Strzemieszyce Dariusz Kmiotek. Fot. A. F. Sigma - Olkusz.

Gmina Warta Bolesławiecka

Gmina Warta Bolesławiecka jest jedną z sześciu gmin powiatu bolesławieckiego położonego w północno-zachodniej części województwa dolnośląskiego.

Teren gminy Warta Bolesławiecka charakteryzuje się dość urozmaiconą rzeźbą. Krajobraz tworzą tu liczne wzgórza i grzbiety wododziałowe, leżące pomiędzy dolinami potoków Osiki i Brenny, będącymi dopływami Bobrzycy i Czerny Wielkiej.

W Warcie Bolesławieckiej i okolicach turyści mogą spotkać wiele zabytków i pomników przyrody. Wyznaczono także 5 szlaków turystycznych:

• Czerwony (Szlak II  Armii Wojska Polskiego), który przebiega trasą:  Bolesławiec - Tomaszów Bolesławiecki - Wilczy Las – Okmiany – Chojnów - Legnica;
• Czarny na trasie: Okmiany- Lubków – Iwiny – Jurków – Grodziec;
• Żółty biegnący trasą: Bolesławiec – Kraszowice – Wartowice – Warta Bolesławiecka – Tomaszów Bolesławiecki – Krępnica – Bolesławiec;
• Niebieski przebiegający przez: Bolesławiec – Wartowice – Raciborowice Górne – Lwówek Śląski;
• Zielony (Szlak Leśny) - wytyczony na trasie: Bolesławiec – Tomaszów Bolesławiecki – Szczytnica – Lubin.

Na wycieczkę po gminie Warta Bolesławiecka można wybrać się również szlakiem rowerowym (czerwonym), nazwanym Szlakiem miedzi i kamienia. Długość szlaku to 68,1km.

Wg danych GUS na koniec 2013 roku, gminę Warta Bolesławiecka zamieszkiwało 8 419 osób. Siedzibę gminy - Wartę Bolesławiecką - zamieszkiwały 843 osoby (dane UG z 2009 roku).

Pocztówka została wydana w 2007 roku przez Wydawnictwo Julita. Przedstawia ona siedzibę Urzędu Gminy i wóz strażacki OSP Warta Bolesławiecka.

Rakszawa

Rakszawa jest dużą wsią, a zarazem siedzibą gminy Rakszawa w powiecie łańcuckim, w województwie podkarpackim.

Pierwsza udokumentowana wzmianka o Rakszawie pochodzi z 1585 roku. Nie zachował się akt lokacyjny wsi, jednak najprawdopodobniej powstała ona w XVI wieku. Na tutejszych terenach osiedlała się na stałe ludność wołoska - grupy etniczne zamieszkujące pierwotnie Półwysep Bałkański, posługujących się językami wschodnioromańskimi. Do dziś jedna z części Rakszawy nosi nazwę Wołochy. 

W Rakszawie znajdują się główne instytucje gminne. Ponadto działają tu: dwie parafie rzymskokatolickie (parafia Podwyższenia Krzyża Świętego i parafia Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła), przedszkole, 3 szkoły podstawowe, gimnazjum i szkoła ponadgimnazjalna (Zespół Szkół Tekstylno-Gospodarczych). 

Ciekawe obiekty, które warto zobaczyć w Rakszawie to: średniowieczna Osada Rakszawa, obszar krajobrazu zabytkowego - park Brzeźnik, pomnik Wincentego Witosa, karczma z lat 20. XIX wieku, chaty i zagrody wiejskie z przełomu XIX i XX wieku. 

Wg danych Urzędu Gminy na koniec 2013 roku, Rakszawę zamieszkiwało 6 380 osób. 

Pocztówka została wydana przez Gminę Rakszawa w 2014 roku. Zdjęcia przedstawiają:

• pomnik Wincentego Witosa (fot. Paweł Superson);
• staw na Brzeźniku (fot. Bogumiła Babiarz);
• rakszawski rak strumieniowy (fot. Jan Jabłoński).