Piława Górna

Piława Górna położona jest we wschodniej części Kotliny Dzierżoniowskiej, na obrzeżach Wzgórz Strzelińsko-Niemczańskich, w powiecie dzierżoniowskim, w centralnej części województwa dolnośląskiego. 

Swoją atrakcyjność miasto zawdzięcza walorom krajoznawczym i leczniczym właściwościom wód mineralnych w pobliskim Przerzeczynie-Zdroju. Malownicze położenie pośród wzgórz oraz widoczna panorama Gór Sowich czynią Piławę Górną celem wycieczek oraz miejscem zamieszkania osób ceniących piękno przyrody i spokój. 

Miasto posiada bardzo bogatą historię, o której świadczą licznie zachowane obiekty o historycznym znaczeniu. Do rejestru zabytków zostały wpisane: zespół dworsko-pałacowy z XVIII wieku, kościół parafialny świętego Marcina oraz wiatrak z XVIII wieku. Warto zwrócić uwagę na ciekawe rozplanowanie przestrzenne miasta, oparte na układzie wsi dwurzędowej, który w XVIII wieku został wzbogacony o czworokątny rynek. Miasto można podzielić na dwie części: starszą - wzdłuż ulicy Sienkiewicza, którą charakteryzuje zabudowa typu zagrodowego oraz zabudowę jedno- i dwukondygnacyjną w części południowo-wschodniej o charakterze miejskim. 

Pierwsze wzmianki o Piławie pochodzą już z XII wieku. Piława Górna uzyskała prawa miejskie 18 lipca 1962 po połączeniu w jeden organizm trzech miejscowości: Piławy, Kośmina i Kopanicy. 

Ciekawostka: Miasto należy do największych ośrodków przemysłu kamieniarskiego w Polsce.

Wg danych GUS z końca czerwca 2014 roku, Piławę Górną zamieszkiwały 6 673 osoby.

Pocztówka została wydana przez Vega Studia Adv. Kwidzyn. Zdjęcia przedstawiają: Plac Piastów Śląskich (zdjęcie główne i pierwsze od prawej), dawną przychodnię przy ul. Piastowskiej, drewnianą willę przy ul. Fabrycznej.

Brzostek

Miasto Brzostek położone jest nad rzeką Wisłoką, na pograniczu Pogórza Ciężkowickiego i Strzyżowskiego. Pod względem administracyjnym należy do województwa podkarpackiego i powiatu dębickiego. 

W Brzostku ma siedzibę Urząd Miejski, któremu podlega 19 miejscowości. Miasto stanowi centrum usługowo-handlowe dla okolicznych wiosek. Malownicze położenie u wrót Pogórza Karpackiego oraz stosunkowo duża ilość lasów stwarzają dogodne warunki dla rozwoju turystyki. 

Brzostek należy do najstarszych miejscowości województwa podkarpackiego, jakie potwierdzają dokumenty pisane w Krakowie (maj 1123 - styczeń 1125) i wydane przez legata papieskiego Kaliksta II. Wówczas była to mała wioska należąca do dóbr opactwa benedyktynów w Tyńcu. Od XIV wieku miejscowość rozwinęła się jako osada targowa. W XVI wieku Brzostek został całkowicie spalony przez wojska węgierskie, zaś w XVII wieku przez wojska księcia siedmiogrodzkiego Jerzego Rakoczego. 

Prawa miejskie miejscowość posiadała w latach 1367-1934. Zostały one jej przywrócone 1 stycznia 2009. 

Wg danych Urzędu Miejskiego w Brzostku z końca 2013 roku, miasteczko zamieszkiwało 2 749 osób, natomiast w gminie Brzostek zameldowanych było 13 390 osób.

Pocztówka została wydana przez Towarzystwo Miłośników Ziemi Brzosteckiej i Radę Gminy w Brzostku. Zdjęcia wykonał Bogdan Stanaszek.

Na widokówce znajdują się:

• kościół Znalezienia Krzyża Świętego w Brzostku;
• widok na Brzostek od strony południowej;
• obraz św. Leonarda z XVII wieku;
• wzgórze św. Leonarda w Kleciach;
• dwór z XVIII wieku w Kleciach;
• Wisłoka w Kamienicy Dolnej.

Gmina Okonek

Gmina Okonek jest gminą miejsko-wiejską położoną w powiecie złotowskim, w województwie wielkopolskim, na skraju Pojezierza Wałecko-Drawskiego. 

W skład Gminy Okonek wchodzi 26 miejscowości podstawowych. Okonek został założony, jako wieś, przed 1546 rokiem przez sołtysa-osadźcę Heninga Woykę. Niemiecka nazwa Okonka, Ratzebohr, wiąże się ze słowiańskim imieniem księcia Racibora, stąd też pierwotna nazwa miejscowości to Racibórz. Od początku istnienia była to miejscowość głównie targowa. W 1754 roku wieś otrzymała prawa miejskie z rąk Fryderyka II. 

Gmina posiada bardzo zróżnicowaną rzeźbę terenu. Największe wzniesienia występują w okolicach Okonka. Teren gminy obfituje w szereg jezior, z których najciekawsze to: Leśne i Bąk w Okonku, Kacko i Zimne w Pniewie oraz jezioro Brokęcino w Brokęcinie. 

 W Gminie Okonek występują bardzo dobre warunki do turystyki, w tym pieszej, rowerowej i kajakowej. Liczne jeziora zachęcają do wędkowania i uprawiania sportów wodnych. Turyści mogą podziwiać piękne świątynie, miejsca pamięci i popularne w tym terenie elektrownie wodne. 

Wg danych GUS na koniec 2013 roku, miasteczko Okonek zamieszkiwało 3 981 osób, natomiast w całej gminie zameldowanych było 8 877 mieszkańców. 

Pocztówka została wydana w 2008 roku przez Oficynę Wydawniczą Pomorze z Gdańska. Autorem zdjęć jest Bogusław Nieznalski.

Na widokówce zaprezentowane zostały ciekawe miejsca i obiekty w gminie Okonek:

• Lotyń - budynek Zespołu Szkół;
• Elektrownia Wodna Żarki zlokalizowana nieopodal wsi Łomczewo;
• Lędyczek - widok na rzekę Gwdę oraz XIX-wieczny kościół św. Piotra i św. Pawła;
• Podgaje - pomnik poświęcony pamięci 32. żołnierzy polskich spalonych żywcem w lutym 1945 roku w stodole, w której jeńcy wojenni zostali uwięzieni przez hitlerowców;
• Węgorzewo Szzecineckie - budynek elektrowni wodnej;
• Okonek - fragment rzeki Czarnej, w tle kościół Matki Bożej od Wykupu Niewolników (jedyny kościół pod tym wezwaniem w Polsce!), pochodzący z XIX wieku.

Nieszawa

Nieszawa to miasto w powiecie aleksandrowskim, w województwie kujawsko-pomorskim. Położone jest w pradolinie Wisły, na krańcach Kujaw - to trzecie miejsce jego lokacji.

Pierwsza Nieszawa była osadą nadaną w 1228 roku Krzyżakom sprowadzonym do Polski przez Księcia Konrada I Mazowieckiego i znajdowała się na lewym brzegu Wisły w odległości 4 km w dół rzeki od Torunia. Krzyżacy zbudowali tam zamek i założyli komturię. Po klęsce pod Grunwaldem, w latach 1423-1424 zostali zmuszeni do zburzenia zamku. Obecnie są to tereny wsi Mała Nieszawka.

W 1424 roku Król Władysław Jagiełło lokował naprzeciwko Torunia osadę Nowa Nieszawa. Już w następnym roku osada uzyskała prawa miejskie i wkrótce zaczęto budować Zamek Dybowski. Z chwilą rozpoczęcia nowej wojny polsko–krzyżackiej w 1431 roku, Nową Nieszawę wraz z zamkiem zdobyli, zrabowali i spalili mieszczanie toruńscy i oddziały krzyżackie. 

Po zakończeniu wojny w 1436 roku i odzyskaniu przez stronę polską kujawskiego brzegu Wisły, bardzo szybko odbudowano zniszczony kościół parafialny, a Zamek Dybowski stał się siedzibą burgrabich zarządzających w imieniu starostów nieszawskich. Na zamku często przebywał Król Kazimierz Jagiellończyk. Tutaj też w czasie wojny trzynastoletniej, w listopadzie 1454 roku, wydał tzw. statuty nieszawskie nadające nowe przywileje szlachcie. Mieszczanie toruńscy wykorzystując swój wkład w zwycięstwo nad Zakonem w czasie wojny uzyskali od króla przywilej nakazujący zburzenie miasta i przeniesienie o 32 km, w górę Wisły, w miejsce wsi Roskidalino, co nastąpiło w latach 1460-62. 24 września 1460 roku król wydał dokument określający położenie i prawa nowo zakładanego miasta. Mieszkańcy Nieszawy wraz z całym dobytkiem zostali przesiedleni na nowe miejsce i zaczęli tworzyć trzecią z kolei Nieszawę. 

Wg danych GUS na koniec 2013 roku, Nieszawę zamieszkiwało 1 975 osób. Statystyki pokazują tendencję spadkową liczby mieszkańców. 

Pocztówka została wydana w 2010 roku. Autorem zdjęć jest Wanda Wasicka. 

Na widokówce przedstawione zostały: 

• widok na Wisłę i prom, 
• gotycki kościół Świętej Jadwigi Śląskiej z II połowy XV wieku, 
• ratusz z I połowy XIX wieku, 
• klasztor i kościół franciszkanów z II połowy XV wieku.

Kodeń - Sanktuarium Matki Bożej Kodeńskiej

Kodeń to wioska gminna położona w powiecie bialskim, w północno-wschodniej części województwa lubelskiego, nad rzeką Bug, tuż przy granicy z Białorusią.

Mimo, iż Kodeń nie jest miastem, to jest znany w całej Polsce. To za sprawą znajdującego się tam Sanktuarium Matki Bożej Kodeńskiej. 

Kościół został wzniesiony w latach 1629-1635 w stylu późnego renesansu. Piękna barokowa fasada pochodzi z początku XVIII wieku. W latach 1875-1917 świątynię zamieniono na cerkiew prawosławną. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości świątynia ponownie zaczęła służyć wiernym wyznania rzymskokatolickiego. W ołtarzu głównym widnieje otoczony kultem obraz Matki Boskiej Kodeńskiej, zwanej Królową i Matką Podlasia. Legenda mówi, iż obraz ten przywiózł z Rzymu w XVII wieku Mikołaj Sapieha. 

Obraz został ukoronowany 15 sierpnia 1723 roku przez biskupa łuckiego Stefana Rupniewskiego jako trzeci na prawie papieskim na ziemiach Rzeczypospolitej, po obrazie Matki Bożej Częstochowskiej i obrazie Matki Bożej Trockiej. Godność bazyliki mniejszej kościół posiada od 1973 roku. 

Wg danych GUS na koniec 2013 roku, gminę Kodeń zamieszkiwały 3 782 osoby, natomiast Kodeń liczył ponad 2 tysiące mieszkańców. 

Pocztówka została wydana przez Sanktuarium Matki Bożej Kodeńskiej. Na zdjęciach autorstwa Z. Wasaka przedstawione zostały: ołtarz główny, obraz Matki Bożej Kodeńskiej i obraz Świętej Anny.

Nowy Wiśnicz

Nowy Wiśnicz to miasto będące siedzibą gminy miejsko-wiejskiej, położone w powiecie bocheńskim, w województwie małopolskim. Założone zostało w 1616 roku przez Stanisława Lubomirskiego na mocy przywileju Zygmunta III Wazy. 

Obszar Nowego Wiśnicza znajduje się w całości w obrębie Pogórza Wiśnickiego, które z kolei stanowi środkową część Pogórza Wielickiego. Miasto położone jest w całości na obszarze Wiśnicko-Lipnickiego Parku Krajobrazowego, który został utworzony w 1997 roku. 

Głównym miejscem przyciągającym uwagę turystów w Nowym Wiśniczu jest zamek Kmitów i Lubomirskich - jedno z najcenniejszych w Polsce dzieł wczesnobarokowej architektury rezydencjonalno-obronnej. 

W Nowym Wiśniczu można ponadto zwiedzać: liczne muzea (m.in. Muzeum Biograficzne malarza Stanisława Klimowskiego, Muzeum Ziemi Wiśnickiej, Muzeum Pamiątek po Janie Matejce - drewniany dworek „Koryznówka”), dawny klasztor Karmelitów Bosych, kościoły i miejsca pamięci. 

Ciekawymi atrakcjami, wartymi zobaczenia, będą również: studnia miejska na rynku w Nowym Wiśniczu pamiętająca czasy lokacji miasta, ratusz miejski, wiśnickie kolumny, dom Macieja Trapoli - nadwornego architekta Stanisława Lubomirskiego, a także liczne pomniki, figury i kapliczki. 

Wg danych Urzędu Miejskiego w Nowym Wiśniczu na koniec 2013 roku, gminę zamieszkiwało 13 448 osób. Nowy Wiśnicz liczył 2 691 mieszkańców. 

Pocztówka przedstawiająca bramę zamku w Nowym Wiśniczu, została wydana przez Zarząd odbudowy zamku w Wiśniczu. Fotografię wykonała Wanda Sumara.

Gmina Parysów

Gmina Parysów jest położona w północno-wschodniej części powiatu garwolińskiego, w województwie mazowieckim. Geograficznie gmina Parysów należy do mezoregionu Równina Garwolińska, która wchodzi w skład makroregionu Nizina Środkowomazowiecka. 

W skład gminy wchodzi 10 miejscowości, tworzących 10 sołectw. Największą z nich jest siedziba gminy – Parysów. Parysów (1538-1869), a także wieś Kozłów (1526-1576), posiadały w przeszłości prawa miejskie. Zachował się miejski układ urbanistyczny Parysowa (duży rynek z kościołem i ulice rozchodzące się od rynku). 

Na terenie gminy Parysów znajdują się różne zabytki i atrakcje dla turystów. Wśród nich możemy wymienić:

• wiatrak kozłowy w Parysowie z końca XIX wieku; 
• młyny przy ul.Franciszkańskiej i ul.Książęcej w Parysowie; 
• kuźnia w Choinach; cmentarz parafialny w Parysowie z przełomu XVIII i XIX wieku; 
• tablica pamiątkowa ku czci poległych 11 listopada 1918 zawieszona na ścianie frontowej Urzędu Gminy w Parysowie; 
• pomnik poświęcony żołnierzom Armii Krajowej Placówki Parysów Obwodu Gołąb na placu rynkowym; 
• pomnik poświęcony żołnierzom AK zgrupowanym do akcji Burza, przy drodze pomiędzy Łukówcem a Poschłą; 
• mogiła powstańca 1863 roku w parku dworskim we wsi Poschła; 
• pomnik upamiętniający bitwę z czasu powstania styczniowego, rozegraną pomiędzy Wolą Starogrodzką a Żelazną, w Woli Starogrodzkiej; 
• mogiła żołnierza radzieckiego z 1944 roku na skraju lasu w Woli Starogrodzkiej; 
• kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Parysowie, wybudowany w latach 1914-1925. 

Wg danych GUS na koniec 2013 roku, gminę Parysów zamieszkiwało 4 055 osób. Wieś Parysów liczyła ponad tysiąc mieszkańców. 

Pocztówka została wydana w listopadzie 2010 przez Urząd Gminy Parysów. Przedstawia ona kościół Wniebowzięcia NMP w Parysowie, rysunek autorstwa M. Starczewskiego.