Karlino

Karlino to miasteczko położone w powiecie białogardzkim, w północno-wschodniej części województwa zachodniopomorskiego, będące siedzibą gminy miejsko-wiejskiej.

W XIII wieku przez miasto przebiegał jeden z głównych traktów handlowych - szlak solny. Lokalizacja miasta związana jest z przeprawą mostową na Parsęcie i Radwi. Pierwsza wzmianka o miejscowości Karlino pochodzi z 1240 roku. W 1385 roku Karlino otrzymało prawa miejskie oraz herb. 

Świadectwem bogatej i ciekawej przeszłości Karlina są liczne zabytki, które zachowały się zarówno w mieście, jak i gminie. Do najciekawszych należą: kościół Świętego Michała Archanioła, ratusz miejski, Zamek Biskupów Kamieńskich, Dworek Fryderyka Wilhelma na wyspie, spichlerz oraz liczne domy i kamienice. 

Do 1975 roku miasto Karlino i gmina Karlino były rozdzielone. W 1975 roku połączono gminę z miastem i tak pozostało do dnia dzisiejszego. Obecnie gminę Karlino tworzą: miasto Karlino oraz 19 sołectw, na które składa się 28 wsi i osad. 

Wg danych GUS z końca czerwca 2014 roku, miasto Karlino zamieszkiwało 5 975 osób, natomiast całą gminę - 9 302 osoby. 

Pocztówka została wydana przez Wydawnictwo Open. Zdjęcia autorstwa ks. Krzysztofa Lessnau przedstawiają: Ośrodek Jeździecki Petrico, budynek Stowarzyszenia Inicjatyw Społeczno-Gospodarczych oraz Urząd Miasta i Gminy.

Zamek w Raciążku

Pierwszy drewniano-ziemny gród został wzniesiony w Raciążku prawdopodobnie w połowie XIII wieku przez biskupów kujawskich. Gród został zdobyty przez Krzyżaków w 1330 roku.

Nie jest znana dokładna data powstania zamku. Prawdopodobnie miało to miejsce niedługo po zniszczeniu grodu przez Krzyżaków, ponieważ biskupom zależało na posiadaniu swojej rezydencji niedaleko Włocławka.

Pewne jest, że zamek wzniósł biskup Maciej z Gołańczy, który zmarł w 1364 roku. Początkowo był to tylko jeden budynek o trzech kondygnacjach i rozmiarach 12x25 m. Do 1383 roku został on powiększony do rozmiarów 17x25 m przez biskupa Zbyluta z Gołańczy, następcę Macieja. Wtedy też powstały obwodowe mury wzdłuż krawędzi zbocza. Podczas kolejnych rozbudów przy południowym odcinku murów powstały zabudowania gospodarcze, a w narożniku południowo-zachodnim biskup Jan Karnkowski wzniósł czworoboczną wieżę. 

W latach 1582-1600 Hieronim Rozdrażewski rozbudował zamek oraz przekształcił wnętrza tak, że powstała późnorenesansowa obronna rezydencja. Podczas tej przebudowy wzniesiono przy suchej fosie, w pewnym oddaleniu na zachód od murów zamkowych, czworoboczną wieżę bramną. 

Po zniszczeniach z drugiej połowy XVII wieku zamek został opuszczony, a pozostałości budynków gospodarczych rozebrane. W początkach XVIII wieku Felicjan Szaniawski wzniósł drewniany budynek poza terenem zamkowym, a w 1720 roku biskup Krzysztof Antoni Szembek wykorzystał zniszczone mury głównego budynku zamkowego do wzniesienia barokowego pałacu, do czego zatrudnił architekta Jana Cocchiego. 

Po rozbiorze Polski, w 1804 roku, władze pruskie przeznaczyły zamek do rozbiórki. 

W latach 1978-1985 przeprowadzone zostały badania, po których zamek zabezpieczono jako trwałą ruinę.

Pocztówka przedstawia ruiny zamku w Raciążku. Została ona wydana w 2005 roku przez Wydawnictwo Julita. Zdjęcie archiwalne UG Raciążek.

Miedniewice - cudowny obraz Świętej Rodziny

Kilka faktów o obrazie Świętej Rodziny w Miedniewic:

1674 - zakup obrazu przez Jakuba Trojańczyka z Miedniewic;

1675 - pierwsze objawienia w stodole;

1764 - uznanie obrazu przez Kapitułę Watykańską za cudowny;

1767 - koronacja obrazu przez biskupa Ignacego Krasickiego.

Cudowny wizerunek jest typowym przykładem grafiki dewocyjnej. Drzeworyt o wymiarach 50 x 50 przedstawia Świętą Rodzinę: Jezusa, Maryję i świę­tego Józefa, siedzących przy okrągłym stole, na którym stoi zapalona świeca, parę miseczek zjedzeniem oraz owoce. Pan Jezus siedzi na krześle z oparciem i trzyma kielich, który podał Mu święty Józef. Matka Boża z macierzyńską czułością wpatruje się w Dzieciątko i prawą ręką podaje Mu gruszkę.

Pocztówka przedstawiająca obraz Świętej Rodziny z Miedniewic została wydana przez Wydawnictwo Aga.

Miedniewice - Sanktuarium Świętej Rodziny

Miedniewice to stara wioska na Równinie Mazo­wieckiej, położona przy granicy Bolimowskiego Parku Krajobrazowego. Administracyjnie należy do gminy Wiskitki w powiecie żyrardowskim, w województwie mazowieckim.

Pierwsza wzmianka o Miedniewicach pochodzi z roku 1359, kiedy wieś została wymieniona w dokumencie zawierającym układ między Księciem Mazowieckim Ziemowitem, a arcybiskupem gnieźnieńskim Jarosławem Bogorią ze Skotnik. Mied­niewice są tu wzmiankowane jako miejscowość należąca do Księcia Mazowieckiego Ziemowita IV.

W Miedniewicach znajduje się Sanktuarium Świętej Rodziny. Historia tego cudami słynącego miejsca zaczyna się w roku 1674, kiedy to Jakub Trojańczyk pobożny gospodarz z Miedniewic kupił niewielki obrazek (drzeworyt) Świętej Rodziny na odpuście w Studziannej. Już na początku 1675 roku rozpoczęły się objawienia w stodole ubogiego wieśniaka, gdzie został powieszony obraz. Wieczorami i rano widzieli ludzie dziwny blask nad stodołą. Zjawiska te gromadziły duże rzesze ciekawskich, którzy potem bardzo chętnie i gorliwie oddawali się modlitwie, polecając się opiece Matki Bożej Świętorodzinnej. Wielu z nich odchodziło uzdrowionych i pocieszonych. Sława obrazu szybko się rozchodziła, powodując duży napływ ludności do ubogiej stodoły i zamianą jej na Dom Modlitwy. Ówczesny właściciel Miedniewic, Mikołaj Wiktoryn Grudziński, człowiek pobożny i prawy, wystąpił z prośbą do biskupa poznańskiego Stefana Wierzbowskiego, aby wyznaczył komisję, celem zbadania cudów głoszonych o obrazku. Komisja zbierała się trzy razy (w 1675, 1676 i 1677 roku). Biskup Wierzbowski, po przeczytaniu i analizie opisu wyda­rzeń, wydał orzeczenie o uznaniu i aprobacie cudów dokonanych w obrazie miedniewickim. W 1677 roku starosta Grudziński, za zgodą biskupa Wierzbowskiego, rozebrał drewnianą stodołę i rozpoczął budowę kaplicy.

W dniu 19 marca 1686 roku odbyło się uroczyste wprowadzenie Reformatów do drewnianego klasztoru. 1 lipca 1692 roku rozpoczęto budowę murowanego klasz­toru, którą ukończono w 1702 roku. Liczne cuda i łaski doznawane przed wizerunkiem Świętej Rodziny przyciągały do Miedniewic wielu ludzi. W tej sytuacji Ojcowie Reformaci wybudowali obec­ną, murowaną świątynię (171-1748). 

8 lipca 1764 roku Kapituła Watykańska przy bazylice św. Piotra w Rzymie uznała obraz za cudowny, a 7 czerwca 1767 roku w uroczystość Zesłania Ducha Świętego, późniejszy biskup warmiński Ignacy Krasicki dokonał uroczystej koronacji obrazu. Była to jedna z pierwszych uroczystości koronacyjnych na ziemiach polskich. 

Obecnie, od 1966 roku, sanktuarium opiekują się Franciszkanie.

Miedniewice liczą około pół tysiąca mieszkańców, natomiast gmina Wiskitki była zamieszkana przez 9 823 osoby (dane GUS na koniec czerwca 2014).

Umieszczone na pocztówce zdjęcia Janusza Rosikonia przedstawiają: kościół i klasztor Ojców Franciszkanów, fragment ołtarza głównego z kościoła, cudowny obraz Świętej Rodziny.

Toruń - gród Kopernika

Toruń jest miastem na prawach powiatu, położonym w województwie kujawsko-pomorskim. Leży w Kotlinie Toruńskiej, nad rzekami: Wisłą i Drwęcą. Prawobrzeżna część miasta należy do Pomorza, natomiast lewobrzeżna część położona jest na Kujawach.

Miasto należy do najstarszych w Polsce. Toruń otrzymał prawa miejskie 28 grudnia 1233 roku. Początek współczesnemu Toruniowi dali Krzyżacy w 1230 roku. W czasach Rzeczpospolitej Obojga Narodów miasto posiadało prawo do czynnego uczestnictwa w wyborze króla.

Toruń to ośrodek gospodarczy, kulturalny, naukowy, turystyczny oraz znaczący ośrodek archiwistyki w Polsce. Od 1999 miasto jest siedzibą marszałka województwa kujawsko-pomorskiego i jednostek podległych. W Toruniu funkcjonuje kilkanaście uczelni wyższych, kilkanaście muzeów, planetarium i obserwatorium astronomiczne.

W 1473 toku urodził się w Toruniu Mikołaj Kopernik - znany polski astronom. Dzieło Kopernika - O obrotach sfer niebieskich - dokonało przełomu i wywołało jedną z najważniejszych rewolucji naukowych od czasów starożytnych, nazywaną przewrotem kopernikańskim.

Wg danych GUS z końca czerwca 2014 roku, miasto Toruń zamieszkiwało 203 148 osób.

Pocztówka została wydana przez Oficynę Wydawniczą Pomorze z Gdańska. Zdjęcia Bogusława Nieznalskiego przedstawiają: pomnik Mikołaja Kopernika, Krzywą Wieżę oraz fontannę Flisaka.

Czerniki - gmina Kętrzyn

Czerniki to malutka wieś położona w gminie wiejskiej Kętrzyn, w powiecie kętrzyńskim, w województwie warmińsko-mazurskim. 

Czerniki, jako wieś czynszowa, została lokowana w XIV wieku na prawie chełmińskim. Już wtedy we wsi była karczma i działał młyn wodny, który funkcjonował jeszcze w XX wieku. W lipcu 1907 uruchomiono linię kolejową nr 259 na trasie Kętrzyn – Węgorzewo. Pociągi osobowe kursowały na tej linii do 30 maja 1992, a towarowe do roku 2000. Obecnie linia jest nieczynna. W 1928 przy kościele ustawiono granitowy głaz z napisem upamiętniającym poległych żołnierzy w czasie I wojny światowej. Głaz ten został usunięty w końcu lat dziewięćdziesiątych XX wieku. Małą elektrownię wodną wybudowano około 1920 roku. 

Ciekawostka: Niemiecka nazwa wsi oznacza czarny kamień, z którym wiąże się legenda dotycząca Czernik. Mówi ona, że Diabeł leciał z Afryki z wielkim kamieniem, aby zburzyć budowany w Czernikach kościół. Nie zdążył jednak dotrzeć z kamieniem przed odprawieniem mszy, więc zmuszony został porzucić kamień w pobliskim lesie. 

Wg danych GUS z końca czerwca 2014 roku, gminę Kętrzyn zamieszkiwało 8 435 osób. Wieś Czerniki liczyła około 250 mieszkańców. 

Pocztówka została wydana przez Towarzystwo Miłośników Ziemi Kętrzyńskiej im. Zofii Licharowej. Zdjęcia przedstawiające widok ogólny oraz zabudowania wsi wykonał Jan Fijałkowski.

Prabuty

Prabuty to miasto położone w południowo-wschodniej części województwa pomorskiego, w powiecie kwidzyńskim, nad rzeką Liwa, siedziba gminy miejsko-wiejskiej. Miejscowość leży na terenie historycznej Pomezanii, a także wchodzi w skład makroregionu Pojezierza Iławskiego. 

Pierwsza historyczna wzmianka o Prabutach mówi o zniszczeniu w 1236 roku przez wojska krzyżackie pruskiego grodu Rezija, na miejscu którego 40 lat później rozpoczęto budowę zamku i założono osadę. Najstarszy znany przywilej lokacyjny miasta pochodzi z 30 października 1330 roku. Wspomniany zamek w połowie XIV wieku stał się jedną z najwspanialszych rezydencji biskupów w państwie krzyżackim. 

Nazwa Prabuty istniała już w średniowieczu i została przejęta prawdopodobnie od Prusów. Niemiecka nazwa wywodzi się prawdopodobnie od pruskiej nazwy ziemi - Resin (Resinburg) lub też od słowa Riesen (Riesenburg) - miasto, gród olbrzyma. Stąd też olbrzym z maczugą umieszczony w herbie miasta. 

Wg danych GUS z końca czerwca 2014 roku, Prabuty zamieszkiwały 8 782 osoby, natomiast gmina Prabuty liczyła 13 238 mieszkańców. 

Pocztówka, przedstawiająca Prabuty z lotu ptaka, została wydana w 2014 roku przez Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne Prabuty-Riesenburg. Zdjęcia pochodzą z archiwum UMiG Prabuty.